Δημιουργία μιας αθλητικής πόλης μέσω συμβολής των δημοτικών αθλητικών οργανισμών και εφαρμογής στρατηγικών διαπραγμάτευσης για την ενίσχυση της συμμετοχής στα προγράμματα άσκησης

Abstract

ABSTRACT Christina Avloniti: Creation of a sports city through the contribution of municipal sports organizations and the implementation of negotiation strategies to enhance participation in exercise programs. (Under the supervision of Mrs. Georgia Yfantidou, Associate Professor) This doctoral dissertation aimed to investigate the factors contributing to the development of a sports city, focusing on the critical role of municipal organizations, development policy, events, infrastructure, promotion, environment, collaborations, and participants' perceptions. It examined the relationships between citizens' negotiation strategies employed to overcome participation barriers, cognitive and affective attitudes toward exercise, cognitive and affective destination image and the intention to continue participation in sports programs. A mixed-methods design was adopted. In the quantitative phase, 456 adults (75.2% women, 56.8% aged 40–59) from programs in five municipalities of Attica completed a structured questionnaire comprising validated scales. In the qualitative phase, 12 semi-structured interviews were conducted with municipal officials and representatives of the General Secretariat of Sports, which were subsequently analyzed using thematic analysis. Statistical analyses included descriptive statistics, Pearson correlations, and multivariate analyses of variance (MANOVA, one-way ANOVA, and two-way ANOVA). The quantitative findings revealed a strong positive correlation between cognitive and affective attitudes. Affective attitudes were more strongly correlated with the adoption of negotiation strategies, with the most effective being "Activation," "Self-Motivation" and "Time Management." The cognitive dimension of destination image was found to positively influence the intention to continue participation, in contrast to the affective dimension, while age emerged as the most significant demographic differentiating factor. The qualitative findings corroborated the quantitative results, underscoring significant deficiencies in infrastructure and staffing, as well as bureaucracy as a major hindrance, while simultaneously highlighting the pivotal importance of public–private and inter-municipal cooperation. Furthermore, the necessity of developing integrated "chains" of sporting events, linking them to local cultural identity, and improving the visitor experience to attract sports tourism was emphasized. Finally, an integrated theoretical model of a sports city is proposed, organized along seven axes: 1) Development Policy (strategic planning, priorities, sustainable governance), 2) Infrastructure (creation, maintenance, accessibility, quality, safety), 3) Events (local to international, mass-participation activities), 4) Promotion (marketing, branding, digital strategy, media), 5) Collaboration (stakeholders, public–private partnerships, volunteering, local community), 6) Environment (utilization of natural/urban space, sustainability, quality of life), and 7) Participant Perception and Behavior (attitudes, intention, destination image, negotiation strategies). The research demonstrates the catalytic role of Local Authorities as strategic designers and coordinators. Negotiation strategies prove to be a vital tool for transitioning from intention to actual participation, enabling individuals to overcome practical barriers. The findings offer clear practical directions for enhanced emotional engagement, infrastructure improvement, and the promotion of collective action, laying the foundations for sustainable sports cities that foster social cohesion, public health, and local development.

ΠΕΡΙΛΗΨΗ Αυλωνίτη Χριστίνα: Δημιουργία μιας αθλητικής πόλης μέσω συμβολής των δημοτικών αθλητικών οργανισμών και εφαρμογής στρατηγικών διαπραγμάτευσης για την ενίσχυση της συμμετοχής στα προγράμματα άσκησης. (Με την επίβλεψη της κας Γεωργίας Υφαντίδου, Αναπληρώτριας Καθηγήτριας) Η παρούσα διδακτορική διατριβή είχε ως στόχο τη διερεύνηση των παραγόντων που συμβάλλουν στη δημιουργία μιας αθλητικής πόλης, εστιάζοντας στον κρίσιμο ρόλο των δημοτικών οργανισμών, της πολιτικής ανάπτυξης, των διοργανώσεων, των υποδομών, της προβολής, του περιβάλλοντος, των συνεργασιών και των αντιλήψεων των συμμετεχόντων. Εξετάστηκαν οι σχέσεις μεταξύ των στρατηγικών διαπραγμάτευσης που χρησιμοποιούν οι πολίτες για να υπερβούν εμπόδια συμμετοχής, των γνωστικών και συναισθηματικών στάσεων απέναντι στην άσκηση, της γνωστικής και συναισθηματικής εικόνας του προορισμού, και της πρόθεσης συνέχισης συμμετοχής σε αθλητικά προγράμματα. Υιοθετήθηκε μεικτός σχεδιασμός. Στην ποσοτική έρευνα, 456 ενήλικες (75,2% γυναίκες, 56,8% 40-59 ετών) από προγράμματα πέντε δήμων της Αττικής συμπλήρωσαν δομημένο ερωτηματολόγιο με έγκυρες κλίμακες. Στην ποιοτική έρευνα, πραγματοποιήθηκαν 12 ημι-δομημένες συνεντεύξεις με στελέχη δήμων και της Γενικής Γραμματείας Αθλητισμού, οι οποίες αναλύθηκαν θεματικά. Οι στατιστικές αναλύσεις περιλάμβαναν περιγραφική στατιστική, συσχετίσεις Pearson, και πολυμεταβλητές αναλύσεις διακύμανσης (MANOVA, One-Way και Two-Way ANOVA). Τα ποσοτικά ευρήματα ανέδειξαν ισχυρή θετική συσχέτιση μεταξύ γνωστικών και συναισθηματικών στάσεων. Οι συναισθηματικές στάσεις συσχετίστηκαν ισχυρότερα με την υιοθέτηση στρατηγικών διαπραγμάτευσης, με πιο αποτελεσματικές αυτές της «Ενεργοποίησης», της «Αυτό-Παρακίνησης» και της «Διαχείρισης Χρόνου». Η γνωστική διάσταση της εικόνας προορισμού βρέθηκε να επηρεάζει θετικά την πρόθεση συνέχισης συμμετοχής, σε αντίθεση με τη συναισθηματική, ενώ η ηλικία αναδείχθηκε ως ο σημαντικότερος δημογραφικός παράγοντας διαφοροποίησης. Τα ποιοτικά ευρήματα επιβεβαίωσαν τα ποσοτικά, υπογραμμίζοντας τις σημαντικές ελλείψεις σε υποδομές και προσωπικό, τη γραφειοκρατία ως τροχοπέδη, αλλά και την κομβική σημασία της συνεργασίας δημόσιου-ιδιωτικού τομέα και της διαδημοτικής σύμπραξης. Αναδείχθηκε, επίσης, η αναγκαιότητα ανάπτυξης ολοκληρωμένων «αλυσίδων» αθλητικών γεγονότων, της σύνδεσής τους με την τοπική πολιτιστική ταυτότητα, καθώς και της βελτίωσης της εμπειρίας του επισκέπτη για την προσέλκυση αθλητικού τουρισμού. Τέλος, προτείνεται ένα ολοκληρωμένο θεωρητικό μοντέλο αθλητικής πόλης, οργανωμένο σε επτά άξονες: 1) Πολιτική Ανάπτυξης (στρατηγικός σχεδιασμός, προτεραιότητες, βιώσιμη διακυβέρνηση), 2) Υποδομές (δημιουργία, συντήρηση, προσβασιμότητα, ποιότητα, ασφάλεια), 3) Διοργανώσεις (τοπικές και διεθνείς, μαζικές συμμετοχικές δράσεις), 4) Προβολή (marketing, branding, ψηφιακή στρατηγική, ΜΜΕ), 5) Συνεργασία (φορείς, δημόσιο-ιδιωτικό, εθελοντισμός, τοπική κοινωνία), 6) Περιβάλλον (αξιοποίηση φυσικού/αστικού χώρου, βιωσιμότητα, ποιότητα ζωής) και 7) Αντίληψη και Συμπεριφορά Συμμετεχόντων (στάσεις, πρόθεση, εικόνα προορισμού, στρατηγικές διαπραγμάτευσης). Η έρευνα καταδεικνύει τον καταλυτικό ρόλο των Ο.Τ.Α. ως στρατηγικών σχεδιαστών και συντονιστών. Οι στρατηγικές διαπραγμάτευσης αποδεικνύονται ζωτικό εργαλείο μετάβασης από την πρόθεση στην πραγματική συμμετοχή, υπερβαίνοντας πρακτικά εμπόδια. Τα ευρήματα παρέχουν σαφείς πρακτικές κατευθύνσεις για ενισχυμένη συναισθηματική εμπλοκή, βελτίωση υποδομών και προώθηση συλλογικής δράσης, θέτοντας τις βάσεις για βιώσιμες αθλητικές πόλεις που προάγουν την κοινωνική συνοχή, τη δημόσια υγεία και την τοπική ανάπτυξη.