Green shipping, corporate performance and value creation

Abstract

The shipping industry is undergoing a structural transformation whose consequences extend far beyond operational compliance. Environmental regulation, sustainability disclosure, and the economics of end-of-life asset management are together reshaping how capital is allocated across the full lifecycle of maritime assets, and these forces are deeply interconnected. This Thesis develops an integrated analytical framework to explain how these forces interact, positioning ESG not as an external constraint imposed on shipping markets but as a dynamic system that has become structurally embedded within them. The starting point is the information environment. Environmental regulation raises compliance costs, but it does more than that. It also reshapes the conditions under which firms communicate their strategic positioning to capital markets. When the International Maritime Organization issued its 2018 Initial GHG Strategy, the most consequential effect was not a direct reporting mandate but an informational shock that intensified scrutiny from investors, lenders, and charterers. Firms with weaker pre-existing disclosure responded by improving the quality and credibility of their sustainability reporting, reducing the information asymmetry that had raised their cost of external finance. This matters because in a capital-intensive industry with long asset lives and volatile earnings, the cost of capital is not a background condition but a determinant of which operational and investment decisions are viable. Regulatory signals that improve disclosure quality are, in this sense, also signals that alter the economics of fleet renewal. Those altered economics feed directly into the asset-exit process. A vessel's retirement is not a reactive response to market deterioration but a forward-looking optimisation in which the expected continuation value of operation is continuously compared against the liquidation value that demolition offers. Understanding that comparison requires separating two processes that the existing literature has tended to conflate. Demolition prices are governed by downstream steel demand and macroeconomic conditions in South Asian recycling economies, while scrapping volumes are driven by freight-market profitability and financial constraints at the yard level. These two margins of adjustment are economically independent, meaning that the two sides of the retirement decision can move in opposite directions simultaneously, and that modelling them jointly rather than separately is essential for anticipating optimal exit timing. A Long Short-Term Memory neural network framework, estimated against standard econometric benchmarks, exploits this independence to forecast freight rates and scrap values jointly, consistently outperforming univariate alternatives and reframing vessel retirement as a strategically optimisable decision rather than a last resort. The broader contribution of this Thesis is to show that these processes form a single system. Regulatory signals reshape disclosure behaviour. Disclosure behaviour alters financing costs. Financing costs shift the continuation values against which scrapping is evaluated. Continuation values interact with steel-market fundamentals in recycling economies to determine when vessels exit the fleet. And the volume and timing of those exits feeds back into the secondary steel supply chains that underpin demolition price formation. ESG operates across this entire chain, not at one point within it. The findings carry implications for shipowners who must navigate the decarbonisation transition with limited capital and long planning horizons, for financiers whose ESG risk assessments must engage with lifecycle economics rather than disclosure metrics alone, and for policymakers whose regulatory interventions will only achieve their intended effects if they are designed with an understanding of how maritime markets, information environments, and recycling economies are structurally linked.

Η ναυτιλιακή βιομηχανία βρίσκεται σε μια διαρθρωτική μετάβαση, οι συνέπειες της οποίας εκτείνονται πέρα από τη συμμόρφωση με τους περιβαλλοντικούς κανονισμούς. Η περιβαλλοντική ρύθμιση, η δημοσιοποίηση πληροφοριών βιωσιμότητας και η οικονομική διαχείριση των πλοίων στο τέλος της ζωής τους αναδιαμορφώνουν από κοινού τον τρόπο με τον οποίο κατανέμονται τα κεφάλαια σε όλο τον κύκλο ζωής των ναυτιλιακών περιουσιακών στοιχείων. Η Διατριβή αναπτύσσει ένα ενιαίο αναλυτικό πλαίσιο για την εξέταση της αλληλεπίδρασης αυτών των παραγόντων, αντιμετωπίζοντας το ESG ως αναπόσπαστο μέρος της λειτουργίας των ναυτιλιακών αγορών. Αφετηρία της ανάλυσης αποτελεί το περιβάλλον πληροφόρησης. Η περιβαλλοντική ρύθμιση δεν αυξάνει μόνο το κόστος συμμόρφωσης· επηρεάζει και τον τρόπο με τον οποίο οι επιχειρήσεις παρουσιάζουν τη στρατηγική τους στις κεφαλαιαγορές. Η Αρχική Στρατηγική του Διεθνούς Ναυτιλιακού Οργανισμού για τη μείωση των εκπομπών αερίων του θερμοκηπίου, το 2018, ενίσχυσε τον έλεγχο από επενδυτές, χρηματοδότες και ναυλωτές. Επιχειρήσεις με αρχικά χαμηλότερη ποιότητα δημοσιοποιήσεων βελτίωσαν την αξιοπιστία των πληροφοριών βιωσιμότητας που παρείχαν, περιορίζοντας την ασυμμετρία πληροφόρησης και το κόστος εξωτερικής χρηματοδότησής τους. Στη ναυτιλία, όπου οι επενδύσεις απαιτούν σημαντικά κεφάλαια και τα έσοδα παρουσιάζουν έντονες διακυμάνσεις, το κόστος χρηματοδότησης επηρεάζει τις αποφάσεις για τη λειτουργία και την ανανέωση του στόλου.Οι αποφάσεις αυτές συνδέονται με την απόσυρση των πλοίων. Ο πλοιοκτήτης συγκρίνει την αναμενόμενη αξία από τη συνέχιση της λειτουργίας ενός πλοίου με την αξία που μπορεί να εισπράξει από τη διάλυσή του. Για την κατανόηση αυτής της επιλογής, η Διατριβή διακρίνει τις τιμές διάλυσης από τον αριθμό των πλοίων που οδηγούνται προς ανακύκλωση. Οι τιμές διάλυσης επηρεάζονται κυρίως από τη ζήτηση χάλυβα και τις μακροοικονομικές συνθήκες στις χώρες ανακύκλωσης της Νότιας Ασίας. Αντίθετα, ο αριθμός των πλοίων που αποσύρονται επηρεάζεται από την κερδοφορία της ναυλαγοράς και τους χρηματοοικονομικούς περιορισμούς των διαλυτηρίων. Επειδή οι δύο αυτές πλευρές της αγοράς μπορούν να κινηθούν διαφορετικά, η από κοινού πρόβλεψη των ναύλων και των αξιών διάλυσης είναι κρίσιμη για τον προσδιορισμό του κατάλληλου χρόνου απόσυρσης. Για τον σκοπό αυτό, η Διατριβή χρησιμοποιεί υπόδειγμα νευρωνικού δικτύου μακράς βραχυπρόθεσμης μνήμης (LSTM), το οποίο συγκρίνεται με καθιερωμένα οικονομετρικά υποδείγματα και επιτυγχάνει υψηλότερη προβλεπτική ακρίβεια από τις μονομεταβλητές προσεγγίσεις. Η βασική συμβολή της Διατριβής είναι ότι συνδέει αυτές τις διαδικασίες σε ένα ενιαίο σύστημα. Τα ρυθμιστικά μηνύματα επηρεάζουν τη δημοσιοποίηση πληροφοριών βιωσιμότητας, η οποία επηρεάζει τους όρους χρηματοδότησης. Αυτοί, με τη σειρά τους, μεταβάλλουν την αξία της συνέχισης της λειτουργίας ενός πλοίου σε σχέση με την αξία διάλυσής του. Οι συνθήκες στην αγορά χάλυβα συμβάλλουν τελικά στον καθορισμό του χρόνου και του τρόπου απόσυρσης των πλοίων. Τα ευρήματα έχουν σημασία για τους πλοιοκτήτες που σχεδιάζουν τη μετάβαση προς τη μείωση των εκπομπών, τους χρηματοδότες που αξιολογούν κινδύνους ESG και τους φορείς χάραξης πολιτικής που σχεδιάζουν παρεμβάσεις για την ανανέωση του στόλου.