Διερεύνηση των μακροπρόθεσμων επιπτώσεων της λοίμωξης COVID-19

Abstract

Background: The symptomatology of Long COVID syndrome concerns the scientific community due to its multisystemic nature. Symptoms persist for a prolonged period, significantly affecting patients' quality of life. Objective: This study aims to investigate the improvement or worsening of symptoms affecting the quality of life of patients with Long COVID syndrome up to 18 months following their hospitalization for COVID-19. Study Design: A quantitative study was conducted on 117 patients hospitalized at the Pulmonology Clinic of the University General Hospital of Larissa (PGNL) up to 18 months post-recovery from COVID-19. Data were collected at four time points: 2, 6, 12, and 18 months. A structured, closedended, 8-part questionnaire (demographics, PSQI, SCL-90, ESAS-R, FACT-LCS, SF-36, MNA, and PTSD) was used for data collection. Results: During the period July 2021- December 2023, 117 patients were included in the study. The study highlighted the multisystemic nature of Long COVID, with patients experiencing psychological burden, sleep disturbances, post-traumatic stress, physical symptoms, and nutritional deficiencies. The SF-36 scale showed improvement in physical functionality, but vitality remained low. Sleep quality (PSQI) gradually improved, though it remained problematic for many. Persistent fatigue and dyspnea were recorded on the ESAS-R scale, while psychological burden (SCL-90) remained high due to anxiety, depression, and respiratory issues. Women and older adults exhibited greater vulnerability. Nutritional assessment (MNA) indicated a significant risk of malnutrition, affecting appetite and dietary intake. Conclusion: Long-term COVID affects the quality of life of patients and it is imperative to address it holistically, combining physiotherapy, respiratory psychological, nutritional, and social interventions. Women and the elderly need special attention, with an emphasis on family support and treatment protocols for rapid reintegration into society and restoration of their quality of life.

Θεωρητικό υπόβαθρο: Η συμπτωματολογία του Συνδρόμου Μακράς COVID απασχολεί την επιστημονική κοινότητα λόγω της πολυσυστημικής φύσης του. Τα συμπτώματα εμφανίζονται και παραμένουν για μεγάλο χρονικό διάστημα, επηρεάζοντας έτσι την ποιότητα ζωής των ασθενών. Σκοπός: Της παρούσας μελέτης είναι να διερευνήσει την εξέλιξη των συμπτωμάτων που επηρεάζουν την ποιότητα ζωής των ασθενών με Σύνδρομο Μακράς COVID-19 έως και 18 μήνες μετά το τέλος της νοσηλείας τους λόγω COVID-19. Σχεδιασμός της έρευνας: Αξιολογήθηκαν προοπτικά ασθενείς που νοσηλεύτηκαν στην Πνευμονολογική Κλινική του Πανεπιστημιακού Γενικού Νοσοκομείο Λάρισας (ΠΓΝΛ) έως και 18 μήνες μετά την νοσηλεία τους από COVID-19. Τα δεδομένα συλλέχθηκαν σε τέσσερις περιόδους: 2 μήνες, 6 μήνες, 12 μήνες και 18 μήνες. Ως εργαλείο συλλογής δεδομένων χρησιμοποιήθηκε δομημένο και κλειστού τύπου ερωτηματολόγιο 8 μερών (δημογραφικά δεδομένα, PSQI, SC-90, ESAS-R, FACT-LCS, SF-36, MNA και PTSD). Αποτελέσματα: Κατά τη διάρκεια της περιόδου Ιούλιος 2021- Δεκέμβριος 2023, 117 ασθενείς συμπεριλήφθησαν στην μελέτη. Η μελέτη ανέδειξε την πολυσυστημική φύση της Μακράς COVID, με τους ασθενείς να αντιμετωπίζουν ψυχολογική επιβάρυνση, διαταραχές ύπνου, μετατραυματικό στρες, σωματικά συμπτώματα και διατροφικές ανεπάρκειες. Η κλίμακα SF-36 κατέδειξε βελτίωση στη σωματική λειτουργικότητα, αλλά η ζωτικότητα παρέμεινε χαμηλή. Η ποιότητα ύπνου (PSQI) βελτιώθηκε σταδιακά, αν και παρέμεινε προβληματική για πολλούς. Επίμονη κόπωση και δύσπνοια καταγράφηκαν στην κλίμακα ESAS-R, ενώ η ψυχολογική επιβάρυνση (SCL-90) παρέμεινε υψηλή λόγω άγχους, κατάθλιψης και αναπνευστικών προβλημάτων. Οι γυναίκες και οι ηλικιωμένοι εμφάνισαν μεγαλύτερη ευαλωτότητα. Η διατροφική αξιολόγηση (MNA) υπέδειξε κίνδυνο υποσιτισμού σε σημαντικό ποσοστό, επηρεάζοντας την όρεξη και τη διατροφική πρόσληψη. Συμπέρασμα: Το Σύνδρομο Μακράς COVID επηρεάζει την ποιότητα ζωής των ασθενών και η ολιστική αντιμετώπισή του αποτελεί επιτακτική ανάγκη, συνδυάζοντας φυσιοθεραπευτικές, αναπνευστικές ψυχολογικές, διατροφικές, και κοινωνικές παρεμβάσεις. Ιδιαίτερη προσοχή χρειάζονται οι γυναίκες και οι ηλικιωμένοι, με έμφαση στην οικογενειακή υποστήριξη και στα πρωτόκολλα θεραπείας για την ταχεία επανένταξη στην κοινωνία και την αποκατάσταση της ποιότητας ζωής τους.