Επιπτώσεις νοσηλείας σε ασθενείς με οξύ στεφανιαίο σύνδρομο σε στεφανιαία μονάδα

Abstract

AbstractBackground: Hospitalization for acute coronary syndrome in a coronary care unit represents a critical phase of acute cardiovascular care. Despite advances in reperfusion and pharmacological treatment, patient outcomes are not determined solely by survival or the absence of recurrent cardiovascular events. Clinical, functional, neurocognitive, and patient-reported factors, including delirium, frailty, psychological distress, health-related quality of life, and illness perception, may substantially influence recovery and post-discharge prognosis. Aim: This multicentre prospective study aimed to investigate the impact of coronary care unit hospitalization in patients with acute coronary syndrome, with emphasis on the incidence of delirium, associated clinical and functional factors, 6-month outcomes, and longitudinal changes in patient-centered outcomes after discharge. Methods: A total of 548 patients with confirmed acute coronary syndrome were included. During hospitalization, delirium was assessed using the Confusion Assessment Method for the Intensive Care Unit, following evaluation of arousal and sedation with the Richmond Agitation-Sedation Scale. Cardiovascular risk was assessed using the Global Registry of Acute Coronary Events score, and frailty using the Clinical Frailty Scale. Health-related quality of life, psychological distress, and illness perception were assessed using the HeartQoL, Depression Anxiety Stress Scale-21, and Brief Illness Perception Questionnaire, respectively, at discharge, 30 days, and 6 months. Six-month outcomes included readmission, all-cause mortality, and cardiovascular mortality.Results: Delirium occurred in 81 patients, with a cumulative incidence of 14.8%. Patients with delirium had higher GRACE scores, greater frailty, and lower RASS scores during the first days of hospitalization. The GRACE score and Clinical Frailty Scale showed moderate discriminatory ability for predicting delirium, with areas under the curve of 0.667 and 0.657, respectively. Delirium was not independently associated with 6-month readmission but was associated with increased all-cause mortality (odds ratio 3.31, 95% CI 1.22–9.03) and cardiovascular mortality (odds ratio 3.57, 95% CI 1.16–10.96). Health-related quality of life, psychological distress, and illness perception changed significantly during follow-up, while patients with delirium showed higher psychological distress and differences in selected patient-centered outcomes. Conclusions: Hospitalization for acute coronary syndrome in a coronary care unit is associated with important clinical, functional, neurocognitive, and patient-centered consequences. Delirium emerged as a common and prognostically relevant event, associated with greater clinical severity, frailty, altered arousal, and higher 6-month mortality. Incorporating neurocognitive, functional, and patient-reported measures may provide a more comprehensive understanding of recovery after acute coronary syndrome.

Περίληψη Εισαγωγή: Η νοσηλεία ασθενών με Οξέα Στεφανιαία Σύνδρομα σε Στεφανιαία Μονάδα αποτελεί κρίσιμο στάδιο της οξείας καρδιαγγειακής φροντίδας. Παρά τη βελτίωση της επαναιμάτωσης και της φαρμακευτικής αντιμετώπισης, η πορεία των ασθενών δεν καθορίζεται μόνο από την επιβίωση ή την απουσία νέων καρδιαγγειακών συμβαμάτων. Κλινικοί, λειτουργικοί και ψυχοκοινωνικοί παράγοντες, όπως το οξύ οργανικό παραλήρημα, η ευπάθεια, η ψυχοσυναισθηματική επιβάρυνση, η ποιότητα ζωής και η αντίληψη της νόσου, μπορούν να επηρεάσουν ουσιαστικά την ανάρρωση και τη μετανοσοκομειακή πρόγνωση. Σκοπός: Σκοπός της παρούσας πολυκεντρικής προοπτικής μελέτης ήταν η διερεύνηση των επιπτώσεων της νοσηλείας σε ασθενείς με Οξέα Στεφανιαία Σύνδρομα σε Στεφανιαία Μονάδα, με έμφαση στην εμφάνιση παραληρήματος, στους σχετιζόμενους κλινικούς και λειτουργικούς δείκτες, στις 6μηνες εκβάσεις και στη διαχρονική μεταβολή ασθενοκεντρικών παραμέτρων μετά την έξοδο. Μεθοδολογία: Πραγματοποιήθηκε πολυκεντρική προοπτική μελέτη κοόρτης σε 548 ασθενείς με επιβεβαιωμένο Οξύ Στεφανιαίο Σύνδρομο που νοσηλεύτηκαν σε Στεφανιαία Μονάδα. Το παραλήρημα αξιολογήθηκε συστηματικά κατά τη νοσηλεία με το CAM-ICU, μετά από εκτίμηση του επιπέδου εγρήγορσης/καταστολής με τη RASS. Η καρδιολογική βαρύτητα εκτιμήθηκε με το GRACE score και η ευπάθεια με την Clinical Frailty Scale. Η ποιότητα ζωής, η ψυχοσυναισθηματική επιβάρυνση και η αντίληψη της νόσου αξιολογήθηκαν με τα HeartQoL, DASS-21 και BIPQ κατά την έξοδο, στις 30 ημέρες και στους 6 μήνες. Αποτελέσματα: Συνολικά συμπεριλήφθηκαν 548 ασθενείς με Οξέα Στεφανιαία Σύνδρομα. Οξύ οργανικό παραλήρημα εμφάνισαν 81 ασθενείς, με επιπολασμό 14,8%. Οι ασθενείς με παραλήρημα παρουσίασαν υψηλότερο GRACE score, μεγαλύτερη ευπάθεια και χαμηλότερες τιμές RASS κατά τις πρώτες ημέρες νοσηλείας. Το GRACE score και η CFS εμφάνισαν μέτρια διακριτική ικανότητα για την πρόβλεψη παραληρήματος, με AUC 0,667 και 0,657, αντίστοιχα. Το παραλήρημα δεν συσχετίστηκε ανεξάρτητα με την επανεισαγωγή στους 6 μήνες, αλλά συσχετίστηκε με αυξημένη ολική θνησιμότητα (OR 3,31, 95% ΔΕ 1,22–9,03) και καρδιαγγειακή θνησιμότητα (OR 3,57, 95% ΔΕ 1,16–10,96). Παράλληλα, η ποιότητα ζωής, η ψυχοσυναισθηματική επιβάρυνση και η αντίληψη της νόσου μεταβλήθηκαν σημαντικά κατά την παρακολούθηση, ενώ οι ασθενείς με παραλήρημα παρουσίασαν υψηλότερη ψυχοσυναισθηματική επιβάρυνση και διαφοροποιήσεις σε επιμέρους ασθενοκεντρικές εκβάσεις. Συμπεράσματα: Η νοσηλεία ασθενών με Οξέα Στεφανιαία Σύνδρομα σε Στεφανιαία Μονάδα συνδέεται με σημαντικές κλινικές, λειτουργικές και ασθενοκεντρικές επιπτώσεις. Το παραλήρημα αναδείχθηκε ως συχνό και προγνωστικά σημαντικό συμβάν, το οποίο σχετίζεται με μεγαλύτερη κλινική βαρύτητα, ευπάθεια, διαταραχή εγρήγορσης και δυσμενέστερη 6μηνη θνησιμότητα. Η ενσωμάτωση νευρογνωστικών, λειτουργικών και ασθενοκεντρικών δεικτών μπορεί να προσφέρει πληρέστερη κατανόηση της πορείας των ασθενών μετά από ΟΣΣ.