Cyber bullying in a school environment

Abstract

The aim of the study is to investigate the prevalence of cyberbullying among adolescents aged 13–16 in Greece. This age group was selected because at this stage of their lives, almost all children have access to the Internet. Furthermore, this period coincides with the transition from childhood (primary education) to adolescence (secondary education). The primary objective is to examine how the subjects cope with the phenomenon of cyberbullying and its consequences.The responses revealed that the majority of the participants had fallen victim to cyberbullying at least once. The presence of this phenomenon within the actual school environment underscores the need for future learning and for raising awareness among all those involved in the education of young people. Indeed, given that this group represents the citizens of tomorrow those who will lead our society in the future their mental health must not be overlooked. A second conclusion drawn from the adolescents responses was their reluctance to share the experience with any adult, particularly their families. This observation should serve as a wake-up call for parents and teachers to reach out to students. Another finding that conveys an optimistic message is that the majority of respondents state they possess the attitude and willingness to address the problem of cyberbullying. The methods and approaches adopted are largely gender-dependent. Girls are more likely to experience the role of the victim, yet they are also more inclined to communicate with others. Their willingness to do so is driven by a desire to escape the negative thoughts and emotions resulting from cyberbullying. The study demonstrated that, regardless of age, students do not accept the victim role and struggle to comprehend the motives and behavior of the aggressor. Responses often involve maintaining an attitude of indifference and limiting contact with the cyberbully. In terms of developmental needs, communication with family and friends is a crucial element of a young person's growth. Thus, cutting off the aggressor and limiting contact effectively frames the experience of cyber-victimization as a form of punishment. This approach also serves to bolster self-esteem. Regardless of gender, respondents showed an increasing willingness to express negative attitudes toward cyberbullying as a form of behavior as they grew older. This moral sensitivity reinforces the drive to break free from the victim role. Respondents emphasize that they share their negative assessment with the perpetrator a reflection of their desire to influence the perpetrator to change. This raises the issue of preventing cyberbullying among older students. The research findings point toward several directions for preventive action: 1- enhancing student communication processes by highlighting the positive personal attributes of each student 2- training to develop social skills for resolving interpersonal conflicts among students 3- raising student awareness regarding the negative consequences of cyberbullying for both the victim and the perpetrator 4- increasing personal sensitivity to the phenomenon of cyberbullying within the school environment.

Ο στόχος της μελέτης είναι η διερεύνηση της παρουσίας διαδικτυακού εκφοβισμού σε εφήβους ηλικίας 13-16 ετών στην Ελλάδα. Η ηλικιακή ομάδα επιλέχθηκε λόγω του γεγονότος ότι σε αυτήν την περίοδο της ζωής τους, σχεδόν όλα τα παιδιά έχουν επαφή με το Διαδίκτυο και συμπίπτει επίσης με τη μετάβαση από την παιδική ηλικία (πρωτοβάθμια εκπαίδευση) στην εφηβεία (δευτεροβάθμια εκπαίδευση). Ο κύριος στόχος είναι να μελετηθεί ο τρόπος με τον οποίο τα υποκείμενα αντιμετωπίζουν το φαινόμενο του διαδικτυακού εκφοβισμού και τις επιπτώσεις του. Οι απαντήσεις αποκάλυψαν ότι οι περισσότεροι από αυτούς είχαν πέσει θύματα διαδικτυακού εκφοβισμού τουλάχιστον μία φορά. Η ύπαρξη του φαινομένου στο πραγματικό σχολικό περιβάλλον είναι απόδειξη της ανάγκης για μάθηση στο μέλλον, για ευαισθητοποίηση όλων όσων ασχολούνται με την εκπαίδευση των νέων. Πράγματι, δεδομένου ότι αυτή η ομάδα ανθρώπων είναι οι αυριανοί πολίτες της κοινωνίας μας και αυτοί που θα την ηγηθούν στο μέλλον, η ψυχική τους υγεία δεν πρέπει να παραμένει άγνωστη. Το δεύτερο συμπέρασμα που αναδείχθηκε από τις απαντήσεις των εφήβων ήταν η άρνησή τους να μοιραστούν το γεγονός με οποιονδήποτε μεγαλύτερο, ειδικά την οικογένειά τους. Αυτή η παρατήρηση θα πρέπει να λειτουργήσει ως μια κλήση αφύπνισης για τους γονείς και τους δασκάλους να προσεγγίσουν τους μαθητές. Ένα άλλο εύρημα που περιέχει αισιόδοξο μήνυμα είναι ότι η πλειοψηφία των ερωτηθέντων δηλώνει ότι έχει τη στάση και την προθυμία να αντιμετωπίσει το πρόβλημα του διαδικτυακού εκφοβισμού. Οι τρόποι και οι προσεγγίσεις είναι σε μεγάλο βαθμό έμφυλες. Τα κορίτσια είναι πιο πιθανό να βιώσουν το ρόλο του θύματος, αλλά είναι επίσης πιο πιθανό να επικοινωνήσουν με άλλους. Αυτό που προκαθορίζει την προθυμία τους να το κάνουν είναι η επιθυμία τους να ξεφύγουν από αρνητικές σκέψεις και συναισθήματα ως αποτέλεσμα του διαδικτυακού εκφοβισμού. Η μελέτη απέδειξε ότι ανεξάρτητα από την ηλικία του μαθητή, αυτός δεν αποδέχεται το ρόλο του θύματος, του είναι δύσκολο να κατανοήσει τα κίνητρα και τη συμπεριφορά του επιτιθέμενου θήτη. Αυτό περιλαμβάνει τη σταθερότητα της αδιαφορίας, τον περιορισμό της επαφής με τον διαδικτυακό εκφοβιστή. Από την άποψη των ηλικιακών αναγκών, η επικοινωνία με συγγενείς και φίλους είναι σημαντικό στοιχείο στην ανάπτυξη ενός νέου ανθρώπου. Η στέρηση του θύτη, ο περιορισμός της επαφής μαζί του, ορίζει τη διαδικτυακή θυματοποίηση ως μια μορφή τιμωρίας. Αυτός είναι και ο τρόπος ενίσχυσης της αυτοεκτίμησης. Οι ερωτηθέντες, ανεξαρτήτως φύλου, ήταν πιο πρόθυμοι να εκφράσουν τις δικές τους αρνητικές στάσεις απέναντι στον διαδικτυακό εκφοβισμό ως συμπεριφορά με την αύξηση της ηλικίας. Αυτή η ηθική ευαισθησία ενισχύει την αναζήτηση διεξόδου από τον ρόλο του θύματος. Οι ερωτηθέντες τονίζουν ότι μοιράζονται την αρνητική τους αξιολόγηση με τον ίδιο τον θύτη, κάτι που αποτελεί στοιχείο της επιθυμίας τους να επηρεάσουν την αλλαγή του θύτη. Αυτό θέτει το ζήτημα της πρόληψης του διαδικτυακού εκφοβισμού στην ανώτερη σχολική ηλικία. Τα αποτελέσματα της έρευνας κατευθύνουν την προληπτική δράση σε διάφορες κατευθύνσεις: 1- αύξηση των διαδικασιών επικοινωνίας των μαθητών θετικοποιώντας τα προσωπικά χαρακτηριστικά του κάθε μαθητή. 2- εκπαίδευση για τη διαμόρφωση κοινωνικών δεξιοτήτων για την αντιμετώπιση διαπροσωπικών συγκρούσεων μεταξύ των μαθητών, 3- αύξηση της ευαισθητοποίησης των μαθητών σχετικά με τις αρνητικές επιπτώσεις του διαδικτυακού εκφοβισμού τόσο στο θύμα όσο και στον διαδικτυακό εκφοβισμό, 4- αύξηση της προσωπικής ευαισθησίας στο φαινόμενο του διαδικτυακού εκφοβισμού στο σχολείο περιβάλλον