F*cking with the virtual: cybersex as embodied media practice

Abstract

F*cking with the Virtual reintroduces the term cybersex to reconnect digital intimacy with its historical precedents and material conditions. Cybersex is a mediated experience where bodies extend to meet through technology in physical and virtual space. This dissertation investigates cybersex as an embodied media practice, centering the body and lived experience as sites of inquiry. How do persistent techno-imaginaries of virtuality shape contemporary cybersex practices? By juxtaposing past techno-imaginaries with contemporary sex tech, I analyze media artifacts to examine how the gaze, frame, and body/technology relationships operate both on screen and beyond. Each chapter focuses on a different technology of cybersex: sexting, VR, and teledildonics. The structure follows successive registers of intimacy, beginning in the domestic space of the computer room, moving through immersive VR, culminating in penetrative sex tech. These technological assemblages reveal how the body becomes increasingly vulnerable to technology. I explore how bodies engage with mediated affect and how the desire to experience affect drives the development of technologies designed to mediate sensation. This multi-modal dissertation includes theoretical and autotheoretical writing as well as an essay film. F*cking with the Virtual embraces vulnerability as a feminist method, embedded within interludes and the film, grounding theory in lived experience. Drawing from media theory, visual studies, film theory, feminist studies, new materialism, STS, andviiiporn studies, I develop a situated account of cybersex. Key contributions include historicizing contemporary cybersex technologies, centering the body in the analysis of cybersex, a media studies analysis of VR porn and new findings on teledildonic interaction. In tracing these dynamics, the dissertation reveals the entanglement of body and technology in a posthuman embrace.

Το F*cking with the Virtual επαναφέρει τον όρο «cybersex» προκειμένου να επανασυνδέσει συγχρόνες σεξουαλικές πρακτικές (digital intimacy) με τα ιστορικά τoυς προηγούμενα και τις τεχολογίες που τα διαμορφώνουν. Το cybersex αποτελεί μια διαμεσολαβημένη εμπειρία, κατά την οποία τα σώματα εκτείνονται προκειμένου να αγγιξούν το ένα το αλλό μέσω της τεχνολογίας, σε φυσικό και εικονικό χώρο. Η διατριβή αυτή διερευνά το cybersex ως ενσώματη πρακτική των μέσων, θέτοντας το σώμα και τη βιωμένη εμπειρία στο επίκεντρο της έρευνας. Πώς διαμορφώνουν οι ιδεές και αναπραστάσεις της εικονικότητας τις σύγχρονες πρακτικές cybersex; Αντιπαραβάλλοντας παλαιότερες ιδέες, κείμενα και κινηματογραφικές αναπαραστάσεις με τις σύγχρονη τεχνολογία του σεξ, αναλύω μιντιακά αντικείμενα προκειμένου να εξετάσω πώς λειτουργούν καθώς και τις σχέσεις σώματος/τεχνολογίας, με την οθόνη και πέρα από αυτήν. Κάθε κεφάλαιο εστιάζει σε μια διαφορετική τεχνολογία του cybersex: το sexting, το πορνό στην εικονική πραγματικότητα (VR porn) και τα teledildonics. Η δομή εξετάσει διαφορεικές τεχνολογίες που διαδοχικά πλησιάζουν ολοένα το φυσικό σώμα, ξεκινώντας από τον οικιακό χώρο του δωματίου του υπολογιστή, περνώντας μέσα από την εμβυθιστική εμπειρία του VR και καταλήγοντας στα απτικά διαδραστικά σεξουαλικά βοηθήματα. Αυτές οι τεχνολογιές αποκαλύπτουν τον τρόπο με τον οποίο το σώμα γίνεται ολοένα και πιο ευάλωτο στην τεχνολογία. Εξετάζω πώς τα σώματα εμπλέκονται με το διαμεσολαβημένο συναίσθημα (affect) και πώς η επιθυμία για την εμπειρία του affect κινητοποιεί τον σχεδιασμό και την ανάπτυξη σεξουαλικών τεχνολογιών. Η διατριβή περιλαμβάνει ποικίλες πρακτικές πέραν της ακαδημιακής συγγραφής όπως θεωρητική και αυτοθεωρητική γραφή, και την ταινία Becoming Cybersexual. H προσεγγισή της διατριβείς υιοθετεί την ευαλωτότητα ως φεμινιστική μέθοδο, η οποία ενσωματώνεται στα ενδιάμεσα μέρη της διατριβής και στην ταινία, συνδέοντας τη θεωρία με τη βιωματική εμπειρία. Αντλώντας από τη θεωρία των μέσων, τις οπτικές σπουδές, τη θεωρία κινηματογράφου, τις φεμινιστικές σπουδές, τον νέο υλισμό, τις Σπουδές Επιστήμης και Τεχνολογίας (STS) και τις σπουδές πορνογραφίας, αναπτύσσω μια εντοπισμένη και συμφραζόμενη προσέγγιση του cybersex. Στις βασικές συμβολές της διατριβής συγκαταλέγονται η ιστορικοποίηση των σύγχρονων τεχνολογιών cybersex, η τοποθέτηση του σώματος στο επίκεντρο της ανάλυσης του cybersex, μια προσέγγιση της VR πορνογραφίας από τη σκοπιά των σπουδών των μέσων και νέα ευρήματα σχετικά με τη διαδραστικότητα στα teledildonics. Ιχνηλατώντας αυτές τις δυναμικές, η διατριβή αναδεικνύει πως το σώμα και η τεχνολογία έρχονται σε επαφή στο cybersex, διαμορφόνοντας το ένα το άλλο μέσα σε μια μεταανθρωπιστική αγκαλιά.