Technology for teaching hyperactive children in primary school

Abstract

It goes without saying that children in their early life spend much time of their everyday life in school environment. The pre-school years are a key period of a child’s development, where the fundaments for a later success are set, and where social, behavioral and academic skills necessary for academic development are acquired. Teachers are the first to notice the difficulties their students deal with, that may not be recognized by other members of their social environment. One of the most common schools – age disorders is attention deficit hyperactivity disorder (ADHD). The school and the classroom are the places where the disorder is perceived for the very first time, due to the special requirements for concentration, attention and self-control. The role of the teacher in the early recognition of the disorder is crucial for its immediate treatment as in collaboration with experts, he can design appropriate intervention programs. In order to alleviate the symptoms of children with hyperactivity in the classroom environment, New Technologies have been invented. By term New Technologies in special education, we refer to the support devices that are an integral part of life of the person with a disability. Common devices (PC) and the special educational software, advocate the student to develop basic learning skills despite any weaknesses he or she may face (Besio, 2005). In that way, technology can turn into a valuable tool for teachers to provide hyperactive children with equal opportunities in education to their peers.The purpose of this dissertation thesis is to provide the reader with knowledge about what ADHD is and how teachers in primary education can alleviate the consequences of this disorder in children’s social lives.

Είναι αυτονόητο ότι τα παιδιά στην πρώιμη ζωή τους περνούν μεγάλο μέρος της καθημερινότητάς τους στο σχολικό περιβάλλον. Η προσχολική ηλικία είναι μια βασική περίοδος ανάπτυξης του παιδιού, όπου τίθενται τα θεμέλια για μια μετέπειτα επιτυχία, στην οποία επίσης αποκτώνται κοινωνικές, συμπεριφορικές και ακαδημαϊκές δεξιότητες που είναι απαραίτητες για την ακαδημαϊκή ανάπτυξη.Οι εκπαιδευτικοί είναι οι πρώτοι που παρατηρούν τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν οι μαθητές τους, οι οποίες μπορεί να μην αναγνωρίζονται από άλλα μέλη του κοινωνικού τους περιβάλλοντος. Μία από τις πιο συνηθισμένες διαταραχές της σχολικής ηλικίας είναι και η διαταραχή ελλειμματικής προσοχής και υπερκινητικότητας (ΔΕΠΥ). Το σχολείο και η τάξη είναι οι χώροι όπου η διαταραχή αυτή γίνεται αντιληπτή για πρώτη φορά, λόγω των ιδιαίτερων απαιτήσεων για συγκέντρωση, προσοχή και αυτοέλεγχο. Ο ρόλος του εκπαιδευτικού στην έγκαιρη αναγνώριση της συγκεκριμένης διαταραχής είναι καθοριστικός, για την άμεση αντιμετώπισή της καθώς, σε συνεργασία με τους ειδικούς, θα μπορούσαν να σχεδιαστούν κατάλληλα προγράμματα παρέμβασης.Προκειμένου δε να ανακουφιστούν τα συμπτώματα των παιδιών με υπερκινητικότητα στο περιβάλλον της τάξης, έχουν εφευρεθεί νέες τεχνολογίες. Με τον όρο «Νέες Τεχνολογίες» στην ειδική αγωγή, αναφερόμαστε κυρίως στις συσκευές υποστήριξης οι οποίες αποτελούν αναπόσπαστο μέρος της ζωής του ατόμου με αναπηρία. Οι κοινές συσκευές (PC) και το ειδικό εκπαιδευτικό λογισμικό, συνηγορούν στο να αναπτύξει ο μαθητής βασικές μαθησιακές δεξιότητες παρά τις όποιες αδυναμίες μπορεί να αντιμετωπίσει (Besio, 2005). Με αυτόν τον τρόπο, η τεχνολογία μπορεί να μετατραπεί σε ένα πολύτιμο εργαλείο για τους εκπαιδευτικούς, ώστε αυτοί να παρέχουν ίσες ευκαιρίες στα υπερκινητικά παιδιά με τους συνομηλίκους τους, κατά τη διάρκεια της εκπαίδευσης.Σκοπός της παρούσας διπλωματικής εργασίας είναι να δώσει στον αναγνώστη τη γνώση για το τι είναι η ΔΕΠΥ και πώς οι εκπαιδευτικοί της πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης μπορούν να ανακουφίσουν τις συνέπειες αυτής της διαταραχής στην κοινωνική ζωή των παιδιών.