Multimodal writing through digital storytelling: enhancing writing, critical and cultural learning, and the self-perception of students with dyslexia as writers

Abstract

This doctoral research explores the efficacy of digital storytelling as a multimodal pedagogical approach for improving the writing skills of children with dyslexia. The study was conducted in a mainstream primary school in southern Greece. Participants included three students (aged 9-10 years) who took part in the pilot study, and thirteen older students (aged 11-12 years) who participated in the main study. All participants had been diagnosed with dyslexia and attended the same school. Dyslexia, characterised by persistent difficulties in word recognition, decoding, spelling, and phonological processing, poses significant barriers to literacy development and written expression. Grounded in a socio-cultural theoretical framework and informed by the "not-so-simple view of writing" (Berninger and Winn, 2006), this study investigates digital storytelling from both process and product perspectives. Adopting a mixed-methods single-subject (A-B) research design, the study integrates qualitative and quantitative approaches to analyse operational (linguistic and technological skills), cultural (socially situated meaning-making), and critical (reflective thinking) dimensions of writing. A central feature of this research is its incorporation of students’ self-perceptions as writers, consistent with the social constructionist paradigm that prioritises active learner participation and the socially mediated nature of learning. The findings indicate that digital storytelling not only mitigates the writing difficulties associated with dyslexia but also fosters cultural and critical behaviours. Moreover, participants reported enhanced self-perception and agency as writers. This thesis contributes to the field of inclusive education by evidencing the transformative potential of digital storytelling as a multimodal approach to supporting both the literacies development and educational experiences of learners with dyslexia. Future research could extend this work by involving larger and more diverse samples, while examining the long-term effects of digital storytelling across different age groups.

Η παρούσα διδακτορική έρευνα διερευνά την αποτελεσματικότητα της ψηφιακής αφήγησης ως πολυτροπικής παιδαγωγικής προσέγγισης για τη βελτίωση των δεξιοτήτων γραφής παιδιών με δυσλεξία. Η μελέτη πραγματοποιήθηκε σε ένα δημοτικό σχολείο γενικής εκπαίδευσης στη νότια Ελλάδα. Στην πιλοτική μελέτη συμμετείχαν τρεις μαθητές ηλικίας 9–10 ετών, ενώ στην κύρια μελέτη συμμετείχαν δεκατρείς μεγαλύτεροι μαθητές ηλικίας 11–12 ετών. Όλοι οι συμμετέχοντες είχαν διαγνωστεί με δυσλεξία και φοιτούσαν στο ίδιο σχολείο. Η δυσλεξία, η οποία χαρακτηρίζεται από επίμονες δυσκολίες στην αναγνώριση λέξεων, την αποκωδικοποίηση, την ορθογραφία και τη φωνολογική επεξεργασία, δημιουργεί σημαντικά εμπόδια στην ανάπτυξη του γραμματισμού και στη γραπτή έκφραση. Βασισμένη σε ένα κοινωνικοπολιτισμικό θεωρητικό πλαίσιο και στη «μη-τόσο-απλή θεώρηση της γραφής» (not-so-simple view of writing) των Berninger και Winn (2006), η παρούσα μελέτη εξετάζει την ψηφιακή αφήγηση τόσο από την οπτική της διαδικασίας όσο και από την οπτική του παραγόμενου αποτελέσματος. Υιοθετώντας έναν μικτό ερευνητικό σχεδιασμό single subject (Α-Β), η έρευνα συνδυάζει ποιοτικές και ποσοτικές προσεγγίσεις για την ανάλυση των λειτουργικών (γλωσσικών και τεχνολογικών δεξιοτήτων), πολιτισμικών (κοινωνικά πλαισιωμένης δημιουργίας νοήματος) και κριτικών (αναστοχαστικής σκέψης) διαστάσεων της γραφής. Κεντρικό χαρακτηριστικό της έρευνας αποτελεί η ενσωμάτωση των αυτοαντιλήψεων των μαθητών ως συγγραφέων, σε συμφωνία με το κοινωνικο- εποικοδομιστικό παράδειγμα, το οποίο δίνει έμφαση στην ενεργό συμμετοχή του μαθητή και στον κοινωνικά διαμεσολαβούμενο χαρακτήρα της μάθησης. Τα ευρήματα αναδεικνύουν ότι η ψηφιακή αφήγηση όχι μόνο μετριάζει τις δυσκολίες στη γραφή που συνδέονται με τη δυσλεξία, αλλά παράλληλα ενισχύει πολιτισμικές και κριτικές συμπεριφορές. Επιπλέον, οι συμμετέχοντες ανέφεραν βελτιωμένη αυτοαντίληψη και αυξημένη αίσθηση αυτενέργειας ως συγγραφείς. Η παρούσα διδακτορική διατριβή συμβάλλει στον τομέα της συμπεριληπτικής εκπαίδευσης, τεκμηριώνοντας τη μετασχηματιστική δυναμική της ψηφιακής αφήγησης ως πολυτροπικής προσέγγισης για την υποστήριξη τόσο της ανάπτυξης των γραμματισμών όσο και των εκπαιδευτικών εμπειριών των μαθητών με δυσλεξία. Μελλοντικές έρευνες θα μπορούσαν να επεκτείνουν την παρούσα μελέτη, συμπεριλαμβάνοντας μεγαλύτερα και περισσότερο διαφοροποιημένα δείγματα, καθώς και εξετάζοντας τις μακροπρόθεσμες επιδράσεις της ψηφιακής αφήγησης σε διαφορετικές ηλικιακές ομάδες.