Η επίδραση της εκπαίδευσης των χειρουργημένων ασθενών με καρκίνο του πνεύμονα στην αποδοχή της νόσου, στην ποιότητα ζωής, στα επίπεδα του πόνου και στη μετεγχειρητική μεταβολή κλινικών και βιομετρικών δεικτών

Abstract

Introduction: Lung cancer and its surgical treatment are associated with substantial changes in patients’ physical and psychosocial functioning, quality of life, perceptions and acceptance of the illness, as well as the intensity and functional impact of postoperative pain. The provision of structured and individualized education may enhance patients’ active participation in their care, self-care abilities, and adjustment during the postoperative period.Aim: The aim of the study was to investigate the effect of an individualized educational intervention on quality of life, illness cognitions, particularly illness acceptance, postoperative pain, and clinical outcomes in patients with lung cancer undergoing surgical treatment.Material and Methods: A single-center, prospective, controlled, non-randomized interventional study with two parallel groups was conducted at the Department of Thoracic Surgery of the “ATTIKON” University General Hospital between October 2021 and March 2024. A total of 160 patients participated, of whom 80 were allocated to the intervention group and 80 to the control group. In addition to usual care, the intervention group received structured, individualized education before surgery, reinforced during the first three postoperative days, together with printed educational material. Assessments were performed preoperatively and at 1, 6, and 12 months after surgery. The Illness Cognition Questionnaire, the EORTC QLQ-C30, the EORTC QLQ-LC13, and the British Pain Society Pain Rating Scale were used. Changes over time were examined using linear mixed-effects models, including the main effects of group and time and the group × time interaction.Results: The two groups had comparable levels of global quality of life at baseline (p = 0.718). However, at 1, 6, and 12 months, the intervention group demonstrated significantly higher global health status and quality-of-life scores, with between-group differences of 7.08, 23.02, and 23.44 points, respectively, compared with the control group (all p < 0.001). Significant effects of group, time, and the group × time interaction were observed for global quality of life [F(3, 145.34) = 435.03, p < 0.001] and physical functioning [F(3, 161.69) = 178.06, p < 0.001]. A similarly favorable pattern was identified for emotional functioning [F(3, 196.59) = 66.12, p < 0.001] and illness cognitions, with significant between-group and longitudinal differences in perceived benefits [F(3, 449.81) = 425.01, p < 0.001]. The intervention group reported lower current pain intensity at 1, 6, and 12 months (all p < 0.001), while the group × time interaction was significant [F(3, 200.53) = 27.92, p < 0.001]. A significant interaction was also found for average pain intensity during the previous week [F(3, 228.72) = 37.78, p < 0.001]. Length of hospital stay was shorter in the intervention group than in the control group, 4.51 versus 5.71 days (p < 0.001). No significant differences were observed in readmissions (p = 0.798) or postoperative complications (p = 0.858).Conclusions: The individualized educational intervention significantly improved quality of life, functioning, illness-related cognitions, and pain management, while also reducing the length of hospital stay. These findings support the integration of structured, patient-centered educational interventions into routine perioperative care for patients with lung cancer.of healthcare delivery and improve postoperative outcomes in this patient population.

Εισαγωγή: Ο καρκίνος του πνεύμονα και η χειρουργική αντιμετώπισή του συνδέονται με σημαντικές μεταβολές στη σωματική και ψυχοκοινωνική λειτουργικότητα των ασθενών, στην ποιότητα ζωής, στην αντίληψη και αποδοχή της νόσου, καθώς και στην ένταση και λειτουργική επίδραση του μετεγχειρητικού πόνου. Η παροχή δομημένης και εξατομικευμένης εκπαίδευσης μπορεί να ενισχύσει την ενεργό συμμετοχή του ασθενούς, την αυτοφροντίδα και την προσαρμογή στη μετεγχειρητική περίοδο.. Σκοπός: Σκοπός της μελέτης ήταν η διερεύνηση της επίδρασης μιας εξατομικευμένης εκπαιδευτικής παρέμβασης στην ποιότητα ζωής, στις γνωσιακές αντιλήψεις και ιδιαίτερα στην αποδοχή της νόσου, στον μετεγχειρητικό πόνο και στις κλινικές εκβάσεις ασθενών με καρκίνο του πνεύμονα που υποβλήθηκαν σε χειρουργική θεραπεία. Υλικό και Μέθοδος: Πραγματοποιήθηκε μονοκεντρική, προοπτική, ελεγχόμενη, μη τυχαιοποιημένη παρεμβατική μελέτη δύο παράλληλων ομάδων στο Τμήμα Θωρακοχειρουργικής του Πανεπιστημιακού Γενικού Νοσοκομείου «ΑΤΤΙΚΟΝ», από τον Οκτώβριο του 2021 έως τον Μάρτιο του 2024. Συμμετείχαν 160 ασθενείς, από τους οποίους 80 εντάχθηκαν στην ομάδα παρέμβασης και 80 στην ομάδα ελέγχου. Η ομάδα παρέμβασης έλαβε, επιπρόσθετα της συνήθους φροντίδας, δομημένη εξατομικευμένη εκπαίδευση πριν από τη χειρουργική επέμβαση, με ενίσχυση κατά τις τρεις πρώτες μετεγχειρητικές ημέρες και παροχή έντυπου υλικού. Οι αξιολογήσεις πραγματοποιήθηκαν προεγχειρητικά και στους 1, 6 και 12 μήνες μετεγχειρητικά. Χρησιμοποιήθηκαν το Illness Cognition Questionnaire, το EORTC QLQ-C30, το EORTC QLQ-LC13 και η Pain Rating Scale της British Pain Society. Για τη διερεύνηση των μεταβολών εφαρμόστηκαν μικτά γραμμικά μοντέλα με κύριες επιδράσεις ομάδας και χρόνου και αλληλεπίδραση ομάδας × χρόνου. Αποτελέσματα: Οι δύο ομάδες παρουσίαζαν παρόμοια επίπεδα συνολικής ποιότητας ζωής στην αρχική αξιολόγηση (p=0,718). Ωστόσο, στους 1, 6 και 12 μήνες η ομάδα παρέμβασης εμφάνισε σημαντικά υψηλότερη σφαιρική κατάσταση υγείας και ποιότητα ζωής, με διαφορές αντίστοιχα 7,08, 23,02 και 23,44 μονάδων έναντι της ομάδας ελέγχου (όλα p<0,001). Διαπιστώθηκαν σημαντικές επιδράσεις της ομάδας, του χρόνου και της αλληλεπίδρασης ομάδας × χρόνου στη συνολική ποιότητα ζωής [F(3,145,34)=435,03, p<0,001] και στη σωματική λειτουργικότητα [F(3,161,69)=178,06, p<0,001]. Παρόμοια ευνοϊκή πορεία καταγράφηκε στη συναισθηματική λειτουργικότητα [F(3,196,59)=66,12, p<0,001], καθώς και στις γνωσιακές αντιλήψεις της νόσου, με σημαντική διαφοροποίηση των αντιλαμβανόμενων οφελών μεταξύ των ομάδων και στον χρόνο [F(3,449,81)=425,01, p<0,001]. Η ομάδα παρέμβασης εμφάνισε χαμηλότερη τρέχουσα ένταση πόνου στον 1ο, 6ο και 12ο μήνα (όλα p<0,001), ενώ η αλληλεπίδραση ομάδας × χρόνου ήταν σημαντική [F(3,200,53)=27,92, p<0,001]. Σημαντική ήταν και η αλληλεπίδραση για τη μέση ένταση πόνου της προηγούμενης εβδομάδας [F(3,228,72)=37,78, p<0,001]. Η διάρκεια νοσηλείας ήταν μικρότερη στην ομάδα παρέμβασης συγκριτικά με την ομάδα ελέγχου, 4,51 έναντι 5,71 ημερών (p<0,001). Δεν διαπιστώθηκαν σημαντικές διαφορές στις επανεισαγωγές (p=0,798) ή στις μετεγχειρητικές επιπλοκές (p=0,858).Συμπεράσματα: Η εξατομικευμένη εκπαιδευτική παρέμβαση βελτίωσε σημαντικά την ποιότητα ζωής, τη λειτουργικότητα, τις γνωσιακές αντιλήψεις σχετικά με τη νόσο και τη διαχείριση του πόνου, ενώ παράλληλα μείωσε τη διάρκεια νοσηλείας. Τα ευρήματα υποστηρίζουν την ενσωμάτωση οργανωμένων, ασθενοκεντρικών εκπαιδευτικών παρεμβάσεων στη συνήθη περιεγχειρητική φροντίδα ασθενών με καρκίνο του πνεύμονα.