Τραυματισμοί κάτω άκρων σε αθλητές-τριες χειροσφαίρισης υψηλού επιπέδου σε συνάρτηση με την αποκατάσταση ρήξης πρόσθιου χιαστού συνδέσμου του γόνατος

Abstract

Return to play (RTP) after ACL reconstruction is considered the final milestone of rehabilitation. However, the extent to which athletes achieve complete neuromuscular recovery remains unclear. Deficits in strength and neuromuscular control may increase the risk of reinjury. The aim of the present study was to investigate neuromuscular performance, knee functional status, and injury incidence during the first 24 months after RTP in highlevel handball players after ACL reconstruction, and to investigate possible associations between neuromuscular deficits and subsequent injuries. Seventeen high-level handballplayers (men and women) who had returned to play after ACL reconstruction were followedfor two years. Neuromuscular performance was assessed every six months using isokinetic dynamometry (60°, 180° and 300°/sec), and functional assessments such as the Y BalanceTest, single-leg hops using the LSI, drop jumps and finally speed - change of direction was assessed with the Illinois Agility Test. Knee functionality was assessed using the IKDC 2000 questionnaire. Strength deficits, hamstring to quadriceps ratios and maximum torque to bodyweight ratios were analyzed. In addition, in all functional assessments, it was examined whether the performances of the participants fell within normative limits. Furthermore, both ACL re-injuries and other lower limb injuries were systematically recorded. Descriptive statistical analyses, x2 analyses, repeated measures ANOVA and mixed ANOVA were applied. The 35.3% of participants experienced ACL reinjury. In addition, 28 other lowerlimb injuries were recorded. Isokinetic assessments revealed quadriceps and hamstring strength deficits throughout the follow-up period. Also, fluctuations in results were observed in all functional assessments. In addition, only 23.3% of IKDC scores had values with innormative limits. All findings indicate that players return to play despite incomplete neuromuscular recovery, potentially increasing the risk of reinjury. This extents throughout the two years. Systematic follow-up assessments after RTP may therefore be crucial to reduce reinjury and other lower limb injuries in high-level handball players.

Η επιστροφή στην ίδια αγωνιστική δραστηριότητα (RTP) μετά από αποκατάσταση του ΠΧΣ θεωρείται το τελικό ορόσημο της αποκατάστασης. Ωστόσο, ο βαθμός στον οποίο οι αθλητές επιτυγχάνουν πλήρη νευρομυϊκή ανάρρωση παραμένει ασαφής. Τα ελλείμματα στη δύναμη και τον νευρομυϊκό έλεγχο μπορεί να αυξήσουν τον κίνδυνο επανατραυματισμού. Σκοπός της παρούσας μελέτης ήταν να διερευνηθεί η νευρομυϊκή απόδοση, η λειτουργική κατάσταση του γόνατος και η συχνότητα εμφάνισης τραυματισμών κατά τη διάρκεια των πρώτων 24 μηνών μετά την RTP σε αθλητές-τριες χειροσφαίρισης υψηλού επιπέδου μετά από αποκατάσταση του ΠΧΣ, και να διερευνηθούν πιθανές συσχετίσεις μεταξύ νευρομυϊκών ελλειμμάτων και επακόλουθων τραυματισμών. Δεκαεπτά αθλητές-τριες χειροσφαίρισης υψηλού επιπέδου που είχαν επιστρέψει στην ίδια αγωνιστική δραστηριότητα μετά από αποκατάσταση του ΠΧΣ παρακολουθήθηκαν για δύο χρόνια. Η νευρομυϊκή απόδοση αξιολογήθηκε ανά έξι μήνες χρησιμοποιώντας ισοκινητική δυναμομέτρηση (60°, 180° και 300°/sec), και λειτουργικές αξιολογήσεις όπως το Y BalanceTest, μονοποδικά άλματα με χρήση του LSI, άλματα βάθους και τέλος αξιολογήθηκε η ταχύτητα - αλλαγή κατεύθυνσης με το Illinois Agility Test. H λειτουργικότητα του γόνατος αξιολογήθηκε χρησιμοποιώντας το ερωτηματολόγιο IKDC 2000. Αναλύθηκαν τα ελλείμματα δύναμης, οι λόγοι οπίσθιων μηριαίων μυών προς τετρακέφαλο και οι λόγοι μέγιστης ροπής προς βάρος σώματος. Επιπλέον, σε όλες τις λειτουργικές αξιολογήσεις εξετάστηκε κατά πόσο οι επιδόσεις των αθλητών-τριών ενέπιπταν μέσα στα φυσιολογικά όρια. Ακόμη, καταγράφηκαν συστηματικά τόσο οι επανατραυματισμοί του ΠΧΣ όσο και άλλοι τραυματισμοί των κάτω άκρων. Εφαρμόστηκαν περιγραφικές στατιστικές αναλύσεις, αναλύσεις x2, ANOVA επαναλαμβανόμενων μετρήσεων και mixed ANOVA. Το 35,3% των συμμετεχόντων εμφάνισε επανατραυματισμό ΠΧΣ. Επιπλέον, καταγράφηκαν 28 άλλοι τραυματισμοί των κάτω άκρων. Οι ισοκινητικές αξιολογήσεις αποκάλυψαν ελλείμματα δύναμης τετρακέφαλων και οπίσθιων μηριαίων μυών καθ' όλη τη διάρκεια της περιόδου παρακολούθησης. Επίσης, σε όλες τις λειτουργικές αξιολογήσεις παρατηρήθηκαν διακυμάνσεις στα αποτελέσματα. Επιπλέον, μόνο το 23,3% των βαθμολογιών IKDC είχεiv τιμές μέσα στα φυσιολογικά όρια. Όλα τα ευρήματα δείχνουν ότι οι αθλητές-τριες επιστρέφουν στην ίδια αγωνιστική δραστηριότητα παρά την ατελή νευρομυϊκή αποκατάσταση, αυξάνοντας ενδεχομένως τον κίνδυνο επανατραυματισμού. Το ίδιο συμβαίνει καθόλη τη διάρκεια των δύο χρόνων. Η συστηματική παρακολούθηση μετά τηνRTP μπορεί επομένως να είναι κρίσιμη για την μείωση των επανατραυματισμών και των άλλων τραυματισμών των κάτω άκρων των αθλητών-τριών χειροσφαίρισης υψηλού επιπέδου