Προσδιοριστικοί παράγοντες της εταιρικής μη-ποσοτικής πληροφόρησης στο Ελληνικό θεσμικό πλαίσιο: μελέτη των κλάδων επεξεργασίας χαρτιού και αγροτικών εφοδίων

Abstract

This dissertation systematically investigates the determinant factors shaping the framework of corporate non-quantitative information within Greek business landscape. In a global environment where transparency and accountability regarding environmental, social, governance (ESG) issues, and risk management, have become imperative, this study focuses on the compliance of Greek companies with the requirements of Law 4548/2018. The research scope focuses on two critical sectors with a profound environmental and social footprint, while also holding a pivotal role in the food supply chain, namely the agricultural supplies sector and the paper processing and printing sector, spanning the five-year period from 2019 to 2023.The methodological approach is characterized by rigor and innovation, adopting an analytical triangulation strategy. The empirical data was derived from the manual collection and analysis of 1.020 annual financial statements. To test the research hypotheses, a combination of multiple linear and multiple logistic regression models was applied across three distinct samples (two sectoral and one consolidated). The use of the backward elimination method allowed the development of optimized, parsimonious models, ensuring the internal validity and reliability of the findings. The results of the statistical analysis reveal strong methodological convergence, highlighting that non-quantitative information in Greece is not a fragmented act of corporate goodwill, but a systemic result of institutional organization. The number of employees (social footprint), productivity (turnover per employee) and assets efficiency (turnover to assets) emerged as the dominant determinants. Institutional mechanisms carry particular weight, as the possession of ISO certifications and the statutory audits are inextricably linked to higher levels of transparency. In contrast, demographic characteristics, such as company age, ownership structure and location, or financial metrics, such as turnover, profitability, growth rate, equity and total assets, did not exhibit consistent statistical significance. This confirms that transparency and accountability are matters of long-term strategic sustainability choice rather than a function of size, location, time, or other short-term financial results and policies.The theoretical contribution of this thesis lies in bridging business practice with a multi-layered theoretical framework. Furthermore, the study highlights the pioneering nature of Greek legislation, which, through Law 4548/2018, addressed the regulatory gap for non-listed small and medium-sized enterprises ten years, at least, before the implementation of the European Corporate Sustainability Reporting Directive (CSRD).On a practical level, the dissertation offers a "roadmap" for corporate management to enhance corporate image and credibility. Simultaneously, it provides valuable data for investors and regulatory authorities to assess the quality of the provided information. In conclusion, this research documents that non-quantitative information serves as an indicator of organizational maturity and constitutes a critical factor for sustainability in today’s constantly evolving business environment.

Η παρούσα διατριβή διερευνά τους προσδιοριστικούς παράγοντες, που διαμορφώνουν το πλαίσιο της εταιρικής μη - ποσοτικής πληροφόρησης στην Ελληνική επιχειρηματική πραγματικότητα. Σε ένα διεθνές περιβάλλον, όπου η διαφάνεια και η λογοδοσία για τα ζητήματα περιβάλλοντος, κοινωνίας, διακυβέρνησης και διαχείρισης κινδύνων, καθίστανται επιτακτικές ανάγκες, η μελέτη εστιάζει στη συμμόρφωση των Ελληνικών εταιρειών με τις απαιτήσεις του Νόμου 4548/2018. Το ερευνητικό πεδίο επικεντρώνεται σε δύο κρίσιμους κλάδους με έντονο περιβαλλοντικό και κοινωνικό αποτύπωμα, καθώς και πρωταγωνιστικό ρόλο στη διατροφική αλυσίδα, ήτοι τον κλάδο αγροτικών εφοδίων και τον κλάδο επεξεργασίας χαρτιού - εκτυπώσεων, καλύπτοντας την πενταετία 2019-2023.Η μεθοδολογική προσέγγιση της έρευνας χαρακτηρίζεται από αυστηρότητα και καινοτομία, υιοθετώντας τη στρατηγική της αναλυτικής τριγωνοποίησης. Το εμπειρικό υλικό αντλήθηκε από 1.020 δημοσιευμένες, ετήσιες οικονομικές καταστάσεις. Για τη διερεύνηση των προσδιοριστικών παραγόντων εφαρμόστηκαν συνδυαστικά μοντέλα πολλαπλής γραμμικής και λογιστικής παλινδρόμησης σε τρία διακριτά δείγματα (δύο κλαδικά και ένα ενοποιημένο). Η χρήση της μεθόδου οπισθοδρομικής εξάλειψης επέτρεψε τη διαμόρφωση βελτιστοποιημένων, φειδωλών υποδειγμάτων, διασφαλίζοντας την εσωτερική εγκυρότητα και την αξιοπιστία των ευρημάτων. Τα αποτελέσματα της στατιστικής ανάλυσης αναδεικνύουν μια ισχυρή μεθοδολογική σύγκλιση, υπογραμμίζοντας, ότι η εταιρική μη-ποσοτική πληροφόρηση στην Ελλάδα δεν αποτελεί μία εθελούσια, αποσπασματική πράξη, αλλά συστημικό προϊόν θεσμικής οργάνωσης. Ως κυρίαρχοι προσδιοριστικοί παράγοντες αναδείχθηκαν ο αριθμός των εργαζομένων (κοινωνικό αποτύπωμα), η παραγωγικότητα (κύκλος εργασιών ανά εργαζόμενο), η διαχειριστική αποτελεσματικότητα (κύκλος εργασιών προς ενεργητικό), καθώς και οι θεσμικοί μηχανισμοί, κατοχή πιστοποιητικών ISO και υπαγωγή σε τακτικό έλεγχο από ορκωτούς ελεγκτές, που συνδέονται άρρηκτα με υψηλότερα επίπεδα διαφάνειας και λογοδοσίας. Αντίθετα, δημογραφικά χαρακτηριστικά, όπως ηλικία εταιρείας, μετοχική σύνθεση, έδρα, ή οικονομικά χαρακτηριστικά, όπως κύκλος εργασιών, κερδοφορία, ρυθμός ανάπτυξης, ίδια κεφάλαια, συνολικό ενεργητικό δεν εμφάνισαν σταθερή στατιστική σημαντικότητα, επιβεβαιώνοντας, ότι η διαφάνεια και η λογοδοσία είναι ζήτημα επιλογής μακροπρόθεσμης στρατηγικής βιωσιμότητας και όχι μεγέθους, τόπου, χρόνου, ή άλλων βραχυχρόνιων οικονομικών αποτελεσμάτων και πολιτικών.Η μελέτη αναδεικνύει την πρωτοπορία της Ελληνικής νομοθεσίας, η οποία κάλυψε το κανονιστικό κενό για τις μη εισηγμένες μικρομεσαίες επιχειρήσεις, τουλάχιστον, δέκα χρόνια πριν από την Ευρωπαϊκή νομοθεσία. Η θεωρητική συνεισφορά της διατριβής έγκειται στη γεφύρωση της επιχειρηματικής πρακτικής με ένα πολυεπίπεδο θεωρητικό πλαίσιο, ενώ σε πρακτικό επίπεδο, η διατριβή προσφέρει έναν «οδικό χάρτη» στις διοικήσεις των εταιρειών για την ενίσχυση της εταιρικής τους εικόνας και αξιοπιστίας. Συμπερασματικά, η μελέτη τεκμηριώνει, ότι η εταιρική μη-ποσοτική πληροφόρηση λειτουργεί ως δείκτης οργανωτικής ωριμότητας και αποτελεί κρίσιμο παράγοντα βιωσιμότητας στο σύγχρονο, διαρκώς μεταβαλλόμενο επιχειρηματικό περιβάλλον.