Η επίδραση των τεχνικών κινητοποίησης στην κινητικότητα του διαφράγματος ασθενών με άσθμα

Abstract

The use of diaphragm mobilization techniques has not been previously investigated in the management of asthma. The present study aimed to examine the effect of the manual diaphragm release technique (MDRT) on diaphragm mobility in individuals with asthma.Adults with stable, mild to moderate asthma (n = 24), aged ≤60 years, were recruited from the General Oncology Hospital of Kifissia “Agioi Anargyroi” in Athens, Greece, and were randomly assigned into two groups. The experimental group received 12 sessions of MDRT combined with breathing retraining exercises, while the control group received 12 sessions of breathing retraining alone. Measurements were conducted at three time points (0, 6, and 12 weeks). Primary outcomes included diaphragm mobility (assessed via diagnostic ultrasonography), chest expansion (measured using a measuring tape), and maximal inspiratory (MIP) and expiratory pressures (MEP). Secondary outcomes included asthma control (ACT), dyspnea (Borg scale), quality of life (SF-12v2), and dysfunctional breathing (Nijmegen Questionnaire). The results of the 2 × 3 ANOVA analysis demonstrated significant interaction effects between time and intervention for diaphragm mobility during deep breathing (F=4.75, p=0.02, η²=0.31), diaphragm mobility during quiet breathing (F=8.43, p=0.002, η2=0.44) chest expansion (F=5.27, p=0.01, η²=0.33), MIP (F=42.08, p<0.001, η²= 0.80), MEP (F=39.48, p<0.001, η²=0.79), dyspnea (F=5.40, p=0.01, η²=0.34), ACT (F=3.66, p=0.04, η²=0.26) and dysfunctional breathing (F=1.83, p=0.03, η2=0.64).In conclusion, the present study showed that the application of MDRT in adults with stable asthma improved diaphragm mobility, chest expansion, inspiratory muscles’ strength, asthma control, and reduced dyspnea and dysfunctional breathing.

Η χρήση των μεθόδων κινητοποίησης του διαφράγματος δεν έχει διερευνηθεί στην αντιμετώπιση του άσθματος. Η παρούσα μελέτη είχε στόχο να εξετάσει την επίδραση της μεθόδου απελευθέρωσης του διαφράγματος στην κινητικότητά του σε άτομα με άσθμα.Ε νήλικες, με σταθερό, ήπιο και μέτριο άσθμα (n=24), ηλικίας ≤ 60 ετών, επιστρατεύτηκαν από το Γενικό Ογκολογικό Νοσοκομείο Κηφισιάς «Άγιοι Ανάργυροι» και τυχαιοθετήθηκαν σε δύο ομάδες. Η πειραματική ομάδα έλαβε 12 συνεδρίες με τη μέθοδο απελευθέρωσης διαφράγματος (MDRT) σε συνδυασμό με επανεκπαίδευση της αναπνοής, ενώ η ομάδα ελέγχου έλαβε 12 συνεδρίες επανεκπαίδευσης της αναπνοής. Οι μετρήσεις πραγματοποιήθηκαν σε τρία (3) χρονικά σημεία (0,6,12 εβδομάδες). Κύριες μεταβλητές ήταν η κινητικότητα του διαφράγματος (Διαγνωστικός υπέρηχος), η θωρακική έκπτυξη (Ιατρική μεζούρα), η μέγιστη εισπνευστική (MIP) και εκπνευστική πίεση (MEP) ενώ δευτερεύουσες ήταν ο έλεγχος του άσθματος (ACT), η δύσπνοια (Borg), η ποιότητα ζωής (Sf12v2) και η δυσλειτουργική αναπνοή (NQ). Τα αποτελέσματα της ανάλυσης 2Χ3 ANOVA έδειξαν σημαντική αλληλεπίδραση μεταξύ χρόνου και παρέμβασης στη κινητικότητα του διαφράγματος σε βαθιά εισπνοή (F=4.75, p=0.02, η2=0.31), στην κινητικότητα του διαφράγματος σε ήρεμη αναπνοή (F=8.43, p=0.002, η2=0.44), στην έκπτυξη του θώρακα (F=5.27, p=0.01, η2=0.33), στη MIP (F=42,08, p<0.001, η2=0.80), στη MEP (F=39.48, p<0.001,η2=0.79), στη δύσπνοια (F=5.40, p=0.01, η2= 0.34), στον έλεγχο του άσθματος (F=3.66, p=0.04, η2=0.26) και στη δυσλειτουργική αναπνοή (F=1.83, p=0.03, η2=0.64). Συμπερασματικά, η παρούσα μελέτη έδειξε ότι η εφαρμογή της μεθόδου MDRT σε ενήλικες με σταθερό άσθμα βελτίωσε την κινητικότητα του διαφράγματος, την έκπτυξη του θώρακα, τη δύναμη των αναπνευστικών μυών, τον έλεγχο της πάθησης και μείωσε τη δύσπνοια και τη δυσλειτουργική αναπνοή.