Αποτελεσματικότητα της οπίσθιας κινητοποίησης της αστραγαλοκνημικής άρθρωσης στο εύρος κίνησης της ποδοκνημικής και στην αθλητική επίδοση αθλητών καλαθοσφαίρισης με μειωμένο εύρος ραχιαίας κάμψης

Abstract

Background: Restricted ankle dorsiflexion range of motion (DF-ROM) is common among basketball athletes and has been associated with altered lower-limb mechanics, impaired kinetic chain function, and reduced athletic performance. Although posterior talar glide mobilization is widely used to improve mobility, its effects on functional and athletic performance remain unclear. Aim: The purpose of this doctoral dissertation was to investigate whether adding posterior talar glide mobilization to a structured exercise program including eccentric strengthening and stretching could improve ankle dorsiflexion and selected athletic performance parameters in basketball athletes with restricted DF-ROM. Methods: Thirty-eight basketball athletes (28 men and 10 women; mean age 21.26 ± 2.52 years) with unilateral restricted ankle dorsiflexion (ankle dorsiflexion range of motion, DF-ROM) participated in this randomized controlled trial. Participants were randomly allocated either to an exercise-only group (n = 19) or to an exercise plus posterior talar glide mobilization group (n = 19). The intervention lasted five weeks, and assessments were conducted at baseline, immediately after the intervention, and at three-month follow-up. Primary outcomes were DF-ROM and the Weight-Bearing Lunge Test (WBLT). Secondary outcomes included jump performance, hop tests, Reactive Strength Index (RSI), Fatigue Index, and dorsiflexor and plantar-flexor maximum voluntary isometric contraction (DFMVC and PFMVC). Results: Both groups demonstrated statistically significant improvements in ankle dorsiflexion (p < 0.05). However, significantly greater improvements were observed in the intervention group for both DF-ROM (interaction p ≤ 0.001) and WBLT (interaction p ≤ 0.001). The intervention group also demonstrated superior improvements in countermovement jump and Triple Hop Test performance (p ≤ 0.001), as well as a small but statistically significant advantage in the Single Hop Test (p = 0.015). No significant between-group differences were observed in the 6 m timed hop test, RSI, Fatigue Index, or dorsiflexor and plantar-flexor maximum voluntary isometric contraction (DFMVC and PFMVC) (p > 0.05). Conclusions: Adding posterior talar glide mobilization to an eccentric strengthening and stretching program resulted in greater improvements in dorsiflexion and selected functional and jump-related performance parameters compared with exercise alone. These findings suggest that restoring ankle arthrokinematic function may positively influence the functional utilization of DF-ROM and selected aspects of athletic performance in basketball athletes.

Υπόβαθρο: Ο περιορισμός της ραχιαίας κάμψης της ποδοκνημικής (ankle dorsiflexion range of motion, DF-ROM) είναι συχνός σε αθλητές καλαθοσφαίρισης και έχει συσχετισθεί με μεταβολές στη μηχανική των κάτω άκρων, διαταραχές της κινητικής αλυσίδας και μειωμένη αθλητική απόδοση. Παρότι η κινητοποίηση της ποδοκνημικής χρησιμοποιείται ευρέως για τη βελτίωση της κινητικότητας, η επίδρασή της στη λειτουργική και αθλητική απόδοση παραμένει ασαφής. Σκοπός: Σκοπός της παρούσας διδακτορικής διατριβής ήταν να διερευνηθεί εάν η προσθήκη κινητοποίησης της ποδοκνημικής άρθρωσης σε ένα δομημένο πρόγραμμα άσκησης που περιλαμβάνει έκκεντρη ενδυνάμωση και διατάσεις μπορεί να βελτιώσει τη ραχιαία κάμψη της ποδοκνημικής και επιλεγμένες παραμέτρους αθλητικής απόδοσης σε αθλητές καλαθοσφαίρισης με περιορισμένη DF-ROM. Μέθοδοι: Στην παρούσα τυχαιοποιημένη ελεγχόμενη μελέτη συμμετείχαν 38 αθλητές και αθλήτριες καλαθοσφαίρισης (28 άνδρες και 10 γυναίκες, μέση ηλικία 21.26 ± 2.52 έτη) με μονόπλευρο περιορισμό της ραχιαίας κάμψης της ποδοκνημικής (ankle dorsiflexion range of motion, DF-ROM). Οι συμμετέχοντες κατανεμήθηκαν τυχαία είτε σε ομάδα άσκησης μόνο (n = 19) είτε σε ομάδα άσκησης σε συνδυασμό με κινητοποίηση της αστραγαλοκνημικής άρθρωσης (n = 19). Η παρέμβαση διήρκεσε πέντε εβδομάδες, ενώ οι αξιολογήσεις πραγματοποιήθηκαν κατά την έναρξη, μετά την ολοκλήρωση της παρέμβασης και σε επανέλεγχο τριών μηνών. Κύριες εκβάσεις ήταν το εύρος ραχιαίας κάμψης της ποδοκνημικής (DF-ROM) και η δοκιμασία προβολής με φόρτιση (Weight-Bearing Lunge Test, WBLT). Δευτερεύουσες εκβάσεις αποτέλεσαν η απόδοση στα άλματα, οι δοκιμασίες hop, ο δείκτης αντιδραστικής δύναμης (Reactive Strength Index, RSI), ο δείκτης κόπωσης (Fatigue Index) και η μέγιστη εκούσια ισομετρική σύσπαση των ραχιαίων και πελματιαίων καμπτήρων (dorsiflexor and plantar-flexor maximum voluntary isometric contraction, DFMVC και PFMVC). Αποτελέσματα: Και οι δύο ομάδες παρουσίασαν στατιστικά σημαντική βελτίωση στη ραχιαία κάμψη της ποδοκνημικής (p < 0.05). Ωστόσο, στατιστικά σημαντικά μεγαλύτερες βελτιώσεις παρατηρήθηκαν στην ομάδα παρέμβασης τόσο στο DF-ROM (p αλληλεπίδρασης ≤ 0.001) όσο και στο WBLT (p αλληλεπίδρασης ≤ 0.001). Η ομάδα παρέμβασης παρουσίασε επίσης μεγαλύτερες βελτιώσεις στο countermovement jump και στο Triple Hop Test (p ≤ 0.001), καθώς και μικρό αλλά στατιστικά σημαντικό πλεονέκτημα στο Single Hop Test (p = 0.015). Δεν παρατηρήθηκαν σημαντικές διαφορές μεταξύ των ομάδων στη δοκιμασία 6 m timed hop, στον RSI, στον Fatigue Index ή στη μέγιστη ισομετρική δύναμη των ραχιαίων και πελματιαίων καμπτήρων (DFMVC και PFMVC) (p > 0.05). Συμπεράσματα: Η προσθήκη κινητοποίησης της ποδοκνημικής άρθρωσης σε πρόγραμμα έκκεντρης ενδυνάμωσης και διατάσεων οδήγησε σε μεγαλύτερες βελτιώσεις στη ραχιαία κάμψη και σε επιλεγμένες λειτουργικές και αλτικές παραμέτρους σε σύγκριση με την άσκηση μόνο. Τα ευρήματα υποστηρίζουν ότι η αποκατάσταση της αρθροκινηματικής συμπεριφοράς της ποδοκνημικής μπορεί να επηρεάζει θετικά τη λειτουργική αξιοποίηση της DF-ROM και συγκεκριμένες παραμέτρους αθλητικής απόδοσης σε αθλητές καλαθοσφαίρισης.