Εκδοχές μεταμοντέρνου θεάτρου στην Ελλάδα (2000-2020)

Abstract

This doctoral dissertation maps and analyses configurations of postmodern theatre in Greeceduring the period 2000-2020, focusing on how Greek stage practices in the first two decades ofthe 21st century renegotiate the crisis of representation, the fragmentation of grand narratives,and the destabilisation of theatrical identity. Postmodernism is approached as the broaderhistorical and cultural horizon of the era, while the term “postdramatic” is employed as aspecialised analytical tool to describe specific staging practices that emerge in Greek theatreafter 2000.The dissertation’s originality lies in its methodological premise: theory is not externallyimposed upon the material but is articulated through the analysis of stage experience itself,through the organisation of time and space, corporeality, vocal materiality, technologicalmediation, and the shifting relation between spectators and performance. Based on qualitativeand morphological performance analysis of a selected corpus from 2000-2020, the studydemonstrates how Greek theatre operates as a field of post-traditionality in which internationaltheoretical concepts are tested, transformed, and occasionally rethought.

Η παρούσα διδακτορική διατριβή χαρτογραφεί και αναλύει τις εκδοχές του μεταμοντέρνουθεάτρου στην Ελλάδα κατά την περίοδο 2000-2020, εξετάζοντας τον τρόπο με τον οποίο ηελληνική σκηνή των δύο πρώτων δεκαετιών του 21ου αιώνα επαναδιαπραγματεύεται την κρίσητης αναπαράστασης, τη διάρρηξη των μεγάλων αφηγήσεων και τη ρευστότητα της θεατρικήςταυτότητας. Το μεταμοντέρνο προσεγγίζεται ως ιστορικοπολιτισμικός ορίζοντας της εποχής,ενώ ο όρος «μεταδραματικό» αξιοποιείται ως εξειδικευμένο θεατρολογικό εργαλείο ανάλυσηςσυγκεκριμένων σκηνικών πρακτικών που αναπτύσσονται στο ελληνικό θέατρο μετά το 2000. Η πρωτοτυπία της έρευνας έγκειται στη μεθοδολογική της θέση σύμφωνα με την οποία ηθεωρία δεν εφαρμόζεται εξωτερικά στο υλικό, αλλά αναδύεται από την ίδια τη σκηνικήεμπειρία και ιδιαίτερα από τη μορφολογική οργάνωση του χρόνου και του χώρου, τησωματικότητα, τη φωνητική υλικότητα, τη χρήση τεχνολογίας και τη μεταβαλλόμενη σχέσηθεατή-παράστασης. Μέσω ποιοτικής και μορφολογικής ανάλυσης επιλεγμένου corpusπαραστάσεων της περιόδου 2000–2020, η διατριβή αναδεικνύει πώς η ελληνική σκηνήλειτουργεί ως πεδίο μεταπαραδοσιακότητας, όπου οι διεθνείς θεωρητικές έννοιες δοκιμάζονται,μετασχηματίζονται και ενίοτε αναθεωρούνται.