Μελέτη των ενδονοσοκομειακών καρδιακών ανακοπών

Abstract

STUDY OF IN-HOSPITAL CARDIAC ARRESTS Maria Angou In-hospital cardiac arrest (IHCA) is a relative rare clinical event, yet it is associated with substantial mortality, frequent neurological and functional impairment. The aim of the present study was to systematically record all IHCAs occurring in a tertiary academic center and to examine IHCA related causes, management procedures and outcomes. A total of 1000 adults who suffered IHCA between 2017 and 2019 were included. Data collection and definitions followed the Utstein-style recommendations by ILCOR to ensure standardized reporting.The incidence of IHCAs ranged from 3.1 to 5.4 per 1000 hospital admissions. The median age was 72 years and most of them were male patients (64.9%). IHCAs occurred most often on the ward (33.9%) and in the Coronary Care Unit (24.4%). IHCAs were in 95.1% of the cases witnessed and in 56% monitored and the majority of IHCAs occurred during the first 3 days after hospital admission. Resuscitation was performed in 862 (86.2%) of the 1000 IHCAs. Initial rhythm was non-shockable in 80.3% patients (asystole 43,6%, pulseless electrical activity 36,7%) and shockable in 19.7% of the cases (ventricular fibrillation 16,2%, pulseless ventricular tachycardia 3,5%). Confirmation of CA and initiation of chest compressions was immediate. Crash call was made in 67.5% of the cases. In 89.8% of IHCAs, response time of the resuscitation team was less than 3min. In 84.4% of the shockable IHCAs, first defibrillation was delivered within less than 1min and in 55.6% of the cases in 1-2min. In 84.4% of the non-shockable IHCAs, first epinephrine dose was administered in less than 3min. Initially, all patients received bag valve mask ventilation. Return of Spontaneous Circulation (ROSC) was achieved in 50.8% of the patients who received cardiopulmonary resuscitation (CPR). In 86.7% of ROSC patients, duration of ROSC was longer than one day and 138 patients survived IHCA to hospital discharge. This number represents 16.7% of the total 862 patients, who received CPR and 32.8% of ROSC patients. At hospital discharge 125 out of the 138 patients had a good neurological outcome (CPC1-2). One month survival was 89.9% (124 patients) and 6 months survival was 86.2% (119 patients). Older age, a non-shockable initial rhythm, longer time to CPR initiation, higher total administered epinephrine doses and more comorbidities were associated with higher odds of death and predicted higher mortality. On the contrary, younger age, a shockable initial rhythm and IHCAs occurring in the operating room had lower odds of death and were associated with lower mortality. Our findings and survival rates are in accordance with other similar literature on IHCAs. However, our results reflect the specific clinical setting of our study and are not universally applicable. By clarifying and validating these findings, a clinically oriented prediction model could be developed, which might help target monitoring, intervention and post-arrest care more efficiently in order to enhance survival and outcomes and/or even improve prevention.

ΜΕΛΕΤΗ ΤΩΝ ΕΝΔΟΝΟΣΟΚΟΜΕΙΑΚΩΝ ΚΑΡΔΙΑΚΩΝ ΑΝΑΚΟΠΩΝ Μαρία Άγγου Η ενδονοσοκομειακή καρδιακή ανακοπή (ΕΝΚΑ) αν και δεν είναι συχνή συνοδεύεται από υψηλή θνητότητα και σημαντικό κίνδυνο υπολειπόμενης νευρολογικής και λειτουργικής αναπηρίας. Ο σκοπός της παρούσας μελέτης ήταν η συστηματική καταγραφή των καρδιακών ανακοπών που συμβαίνουν σε ένα Τριτοβάθμιο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο, η διερεύνηση των αιτιών που σχετίζονται με την καρδιακή ανακοπή, ο τρόπος αντιμετώπισης καθώς επίσης και η έκβαση τους. Στη μελέτη συμπεριλήφθηκαν 1000 ασθενείς οι οποίοι υπέστησαν καρδιακή ανακοπή κατά το διάστημα νοσηλείας στο ΠΓΝΘ ΑΧΕΠΑ κατά το χρονικό διάστημα 2017 – 2021. Η καταγραφή των δεδομένων για όλες τις καρδιακές ανακοπές που εντάχθηκαν στη μελέτη έγινε σύμφωνα με το προτεινόμενο από το ILCOR τρόπο καταγραφής για τις ενδονοσοκομειακές καρδιακές ανακοπές γνωστό ως Utstein Style. . Η συχνότητα των καρδιακών ανακοπών κυμάνθηκε από 3,1 – 5,4 ανακοπές ανά 1000 εισαγωγές. Στη συντριπτική τους πλειοψηφία (64,9%) ήταν άνδρες, ενώ η διάμεση τιμή της ηλικίας ήταν 72 έτη. Το ένα τρίτο των καρδιακών ανακοπών συνέβησαν σε κοινό θάλαμο νοσηλείας (33,9%) και το 24,4% στη στεφανιαία μονάδα. Η καρδιακή ανακοπή στο 95,1% συνέβη παρουσία μαρτύρων, ενώ στο 56% οι ασθενείς ήταν υπό monitoring. Σε σύνολο 1000 ασθενών με καρδιακή ανακοπή ΚΑΡΠΑ επιχειρήθηκε σε 826 (82,6%) ασθενείς. Ο αρχικός ρυθμός στο 80,3% ήταν μη απινιδώσιμος (ασυστολία 43,6%, άσφυγμη ηλεκτρική δραστηριότητα 36,7%) και μόνο στο 19,7 απινιδώσιμος (κοιλιακή μαρμαρυγή 16,2%, άσφυγμη κοιλιακή ταχυκαρδία 3,5%) Η επιβεβαίωση της καρδιακής ανακοπής και η έναρξη των θωρακικών συμπιέσεων ήταν άμεση. Κλήση βοήθειας έγινε στο 67,5% των περιπτώσεων, ενώ σε ποσοστό 12,6% η κλήση έγινε πριν την επέλευση της καρδιακής ανακοπής. Ό χρόνος άφιξης της ομάδας αναζωογόνησης στο 89,8% ήταν <3min. H χορήγηση της πρώτης απινίδωσης στους απινιδώσιμους ρυθμούς στο 26% έγινε σε χρόνο <1min και στο 55,6% σε χρόνο 1-2min. Η χορήγηση της πρώτης δόσης αδρεναλίνης στους μη απινιδώσιμους ρυθμούς έγινε στο 84,4% σε χρόνο <3min. Στους ασθενείς στους οποίους εφαρμόστηκε ΚΑΡΠΑ επάνοδος της αυτόματης κυκλοφορίας επιτεύχθηκε στο 50,8%, διάρκεια ROSC μεγαλύτερη της μιας ημέρας στο 86,7% των ασθενών στους οποίους επιτεύχθηκε ROSC, ενώ εξήλθαν ζωντανοί από το νοσοκομείο 138 ασθενείς. Ο αριθμός αυτός αντιστοιχεί στο 16,7% των ασθενών στους οποίους εφαρμόστηκε ΚΑΡΠΑ, και στο 32,8% των ασθενών στους οποίους επιτεύχθηκε ROSC . Από τους 138 ασθενείς που επιβίωσαν οι 125 κατά την έξοδο τους από το νοσοκομείο ήταν σε καλή νευρολογική κατάσταση και χαρακτηρίστηκαν CPC 1 -2. Η επιβίωση στον ένα μήνα ήταν 89,9%(124 ασθενείς), ενώ η επιβίωση στου 6 μήνες στο 86,2% (119 ασθενείς). Η μεγάλη ηλικία, ο μη απινιδώσιμος ρυθμός, η μεγάλη διάρκεια μέχρι την έναρξη ΚΑΡΠΑ, οι υψηλότερες δόσεις αδρεναλίνης και οι περισσότερες συννοσηρότες, σχετίστηκαν με μεγαλύτερη θνητότητα. Αντίστοιχα ασθενείς με απινιδώσιμο αρχικό ρυθμό, ασθενείς στους οποίους η καρδιακή ανακοπή συνέβη στο χειρουργείο και νεότεροι ασθενείς είχαν καλύτερη επιβίωση. Η επιβίωση των ασθενών της μελέτης αυτής είναι εντός των αναφερόμενων ποσοστών για ΕΝΚΑ, αφορά μόνο το νοσοκομείο στο οποίο πραγματοποιήθηκε η μελέτη και δεν μπορεί να γενικευθεί για το σύνολο της επικράτειας.