Στάσεις των μαθητών προς το μάθημα της φυσικής αγωγής και αντιλαμβανόμενα οφέλη: μια διαχρονική μελέτη

Abstract

This multifaceted research examined students’ attitudes toward Physical Education (PE), lifelong exercise, and assessment in PE across various educational stages. A three-year longitudinal study investigated attitudes toward PE, revealing that perceived benefits and barriers predicted students’ attitudes, with their relative weight shifting from benefits in middle school to barriers in high school, while school facilities played only a minor role. Attitudes tended to decrease as students progressed toward high school, with differences based on gender and grade, and the creation of positive experiences by educators emerged as crucial. A second study focused on attitudes toward lifelong exercise, with personal motivational variables—particularly task orientation—emerging as strong predictors of positive attitudes, overshadowing social variables; more physically active students also exhibited more positive attitudes. A decline in attitudes was observed in middle school, while relative stability was noted in high school, with differences between schools playing a role. Finally, a third study examined students' attitudes toward assessment in PE; the “Students' Attitudes Toward Assessment in PE (SATA-PE)” instrument was developed and validated. Findings revealed generally positive attitudes, with students believing that assessment aids improvement and learning, while differences emerged between 7th and 10th grades but not between genders. In conclusion, the research emphasizes the importance of positive experiences, assessment, and fostering task orientation to promote lifelong exercise.

Η παρούσα έρευνα εξέτασε πολύπλευρα τις στάσεις των μαθητών/τριών απέναντι στη Φυσική Αγωγή (ΦΑ), στη δια βίου άσκηση, καθώς και στην αξιολόγηση στη ΦΑ. Αρχικά, μια τριετής διαχρονική μελέτη διερεύνησε τις στάσεις προς τη ΦΑ, αποκαλύπτοντας ότι τα αντιλαμβανόμενα οφέλη και εμπόδια συμβάλλουν στην πρόβλεψη της στάσης των μαθητών/τριών, με τη σχετική τους βαρύτητα να μετατοπίζεται από τα οφέλη στο γυμνάσιο προς τα εμπόδια στο λύκειο, ενώ οι σχολικές αθλητικές εγκαταστάσεις είχαν μικρό ρόλο. Οι στάσεις φάνηκε ότι μειώνονται καθώς οι μαθητές/τριες προχωρούσαν προς το λύκειο, με διαφορές ανά φύλο και τάξη, ενώ τονίστηκε ως κρίσιμη η δημιουργία θετικών εμπειριών από τους εκπαιδευτικούς. Στη συνέχεια εξετάστηκαν οι στάσεις απέναντι στη δια βίου άσκηση, όπου οι προσωπικές μεταβλητές παρακίνησης —ιδίως ο προσανατολισμός στο έργο— αναδείχθηκαν ως ισχυροί προγνωστικοί παράγοντες θετικών στάσεων, επισκιάζοντας τις κοινωνικές μεταβλητές· επιπλέον, οι φυσικά δραστήριοι μαθητές/τριες είχαν θετικότερες στάσεις. Διαπιστώθηκε μείωση των στάσεων στο γυμνάσιο και σχετική σταθερότητα στο λύκειο, με τις διαφορές μεταξύ των σχολείων να παίζουν ρόλο. Τέλος, εξετάστηκαν οι στάσεις των μαθητών/τριών απέναντι στην αξιολόγηση στη ΦΑ, αναπτύχθηκε και επικυρώθηκε το εργαλείο «Στάσεις των μαθητών/τριών ως προς την αξιολόγηση στη ΦΑ». Τα ευρήματα έδειξαν γενικά θετικές στάσεις, με τους μαθητές/τριες να πιστεύουν ότι η αξιολόγηση βοηθά στη βελτίωση και τη μάθηση, ενώ παρατηρήθηκαν διαφορές μεταξύ 7ης και 10ης τάξης, αλλά όχι μεταξύ αγοριών και κοριτσιών. Συμπερασματικά, η έρευνα τονίζει τη σημασία των θετικών εμπειριών, της αξιολόγησης και της καλλιέργειας του προσανατολισμού στο έργο για την ενθάρρυνση της δια βίου άσκησης.