The effect of hypolipidaemic treatment on oxidized phospholipids of lipoprotein (a)

Abstract

Aim: The evaluation of the effect of lipid-lowering treatment on lipidemic, OxPLs levels and IgG/IgM apoB-IC and IgG/IgM anti-MDA-mimotope in individuals with elevated Lp(a) concentrations. Material and methods: A prospective study including 70 patients with dyslipidemia and elevated Lp(a) levels (≥75 nmol/L) attending a Lipid Clinic in Greece. Subjects were allocated to the following therapies according to the national guidelines for cholesterol management: high-intensity statin monotherapy (n=28), ezetimibe added to high-intensity statin (n=31), and PCSK9 inhibitor added to high-intensity statin plus ezetimibe (n=11). Follow-up duration was 3 months. Results: Mean age was 51 ± 15 years, 40% were male, 39% were diagnosed with HeFH, 16% with ASCVD, while 36%, 33% and 15% were at very high, high, and moderate cardiovascular risk, respectively. All interventions significantly reduced apoB-100, TC and LDL-C, but only add-on PCSK9 inhibitor group significantly reduced Lp(a) levels (add-on PCSK9 inhibitor: -43.1% vs add-on ezetimibe: +15.3% vs high-intensity statin: +5.5%, p < 0.05). Patients in the add-on PCSK9 inhibitor group achieved the highest rates of LDL-C reductions (add-on PCSK9 inhibitor: -55% vs add-on ezetimibe: -22% vs high-intensity statin: -43%). No significant effect on glycemic profile across treatment groups was noted. OxPL-apoB and OxPL-apo(a) significantly increased, while OxPL-PLG significantly decreased with both high-intensity statin monotherapy and add-on ezetimibe group. Add-on PCSK9 inhibitor group treatment was associated with no significant changes in OxPL-apoB, OxPL-apo(a) and OxPL-PLG levels. Significant reductions in IgG apoB-IC levels were observed following treatment with all regimens (by 18.3%, 17.5% and 25.5%, respectively, all p < 0.05). No significant changes in IgM apoB-IC, or IgG and IgM anti-MDA-mimotope levels were observed in any treatment group. Conclusions: Add-on PCSK9 inhibitors were associated with the highest rates of LDL-C target achievement compared with high-intensity statin and add-on ezetimibe in high-risk patients with elevated Lp(a) and were the only class to significantly lower Lp(a) levels. In addition, both high-intensity statin and add-on ezetimibe significantly increased OxPL-apoB and OxPL-apo(a) levels, while significantly decreased OxPL-PLG levels. Add-on PCSK9 inhibitors had no significant effect on OxPLs levels.

Σκοπός: Η αξιολόγηση της επίδρασης της υπολιπιδαιμικής αγωγής στο λιπιδαιμικό προφίλ, στα επίπεδα των οξειδωμένων φωσφολιπιδίων (OxPLs), καθώς και στα IgG/IgM σύμπλοκα ανοσοσφαιρίνης-οξειδωτικά τροποποιημένης από μηλονική διαλδεΰδη απολιποπρωτεΐνης Β-100 (apoB-IC) και στα IgG/IgM αυτοαντισώματα έναντι μιμητικών επιτόπων παρουσία της μηλονικής διαλδεΰδης (anti-MDA-mimotope) σε άτομα με αυξημένα επίπεδα λιποπρωτεΐνης(a) [Lp(a)]. Υλικό και μέθοδοι: Προοπτική μελέτη παρακολούθησης που περιέλαβε 70 ασθενείς με δυσλιπιδαιμία και αυξημένα επίπεδα Lp(a) (≥75 nmol/L), οι οποίοι παρακολουθούνταν σε Ιατρείο Λιπιδίων στην Ελλάδα. Οι συμμετέχοντες κατανεμήθηκαν στις ακόλουθες θεραπευτικές παρεμβάσεις σύμφωνα με τις εθνικές κατευθυντήριες οδηγίες για τη διαχείριση της δυσπιπιδαιμίας: μονοθεραπεία με ισχυρή στατίνη (n=28), προσθήκη εζετιμίμπης σε ισχυρή στατίνη (n=31) και προσθήκη αναστολέα της προπρωτεϊνικής κονβερτάσης σουμπτιλισίνης/κεξίνης τύπου 9 (PCSK9) σε ισχυρή στατίνη και εζετιμίμπη (n=11). Η διάρκεια παρακολούθησης ήταν 3 μήνες. Αποτελέσματα: Η μέση ηλικία ήταν 51 ± 15 έτη, το 40% ήταν άνδρες, το 39% είχε διαγνωσθεί με ετερόζυγο οικογενή υπερχοληστερολαιμία και το 16% με αθηροσκληρωτική καρδιαγγειακή νόσο, ενώ το 36%, 33% και 15% των ασθενών κατατάχθηκαν στις κατηγορίες του πολύ υψηλού, υψηλού και μέτριου καρδιαγγειακού κίνδυνου, αντίστοιχα. Όλες οι θεραπευτικές παρεμβάσεις οδήγησαν σε σημαντική μείωση της απολιποπρωτεΐνης Β-100, της ολικής χοληστερόλης και της LDL-χοληστερόλης, ωστόσο μόνο η προσθήκη PCSK9 αναστολέα μείωσε σημαντικά τα επίπεδα της Lp(a) (προσθήκη PCSK9 αναστολέα: −43.1% έναντι προσθήκη εζετιμίμπης: +15.3% έναντι μονοθεραπεία με ισχυρή στατίνη: +5.5%, p < 0,05). Δεν παρατηρήθηκε σημαντική επίδραση στο γλυκαιμικό προφίλ μεταξύ των θεραπευτικών ομάδων. Τα OxPL-apoB και OxPL-apo(a) αυξήθηκαν σημαντικά, ενώ τα OxPL-PLG μειώθηκαν σημαντικά τόσο με τη θεραπεία με μονοθεραπεία με ισχυρή στατίνη όσο και με την προσθήκη εζετιμίμπης. Η θεραπεία με προσθήκη PCSK9 αναστολέα δεν συσχετίστηκε με σημαντικές μεταβολές στα επίπεδα των OxPL-apoB, OxPL-apo(a) και OxPL-PLG. Παρατηρήθηκαν σημαντικές μειώσεις στα επίπεδα των IgG apoB-IC με όλες τις θεραπευτικές παρεμβάσεις (κατά 18,3%, 17,5% και 25,5% αντίστοιχα, όλα p < 0,05). Δεν παρατηρήθηκαν σημαντικές μεταβολές στα IgM apoB-IC ούτε στα IgG και IgM anti-MDA-mimotope σε καμία θεραπευτική ομάδα. Συμπεράσματα: Η θεραπεία με προσθήκη PCSK9 αναστολέα συσχετίστηκε με την υψηλότερη μείωση της LDL-C σε σύγκριση με την μονοθεραπεία με ισχυρή στατίνη και την προσθήκη εζετιμίμπης σε ασθενείς υψηλού κινδύνου με αυξημένα επίπεδα Lp(a) και αποτέλεσε τη μόνη θεραπευτική κατηγορία που μείωσε σημαντικά τα επίπεδα της Lp(a). Επιπλέον, τόσο η μονοθεραπεία με ισχυρή στατίνη όσο και η προσθήκη εζετιμίμπης αύξησαν σημαντικά τα επίπεδα των OxPL-apoB και OxPL-apo(a), ενώ μείωσαν σημαντικά τα επίπεδα των OxPL-PLG. Η θεραπεία με προσθήκη PCSK9 αναστολέα δεν είχε σημαντική επίδραση στα επίπεδα των OxPLs.