Εκτίμηση in vivo της αποτελεσματικότητας ενδοαγγειακής πρόθεσης με δυνατότητα απελευθέρωσης ρετινοϊκού οξέος σε πειραματικά μοντέλα

Abstract

Objective: The present dissertation aims to evaluate the safety and efficacy of an innovative coronary stent coated with retinoic acid and a biodegradable polymer for the treatment of cardiovascular disease.Methods: A total of 60 stents were implanted in the iliac arteries of 30 rabbits. The stents consisted of two different types of biodegradable polymers (A and B) and three different doses of retinoic acid [low (‘L’), medium (‘M’), and high (‘H’)], resulting in six subgroups (AH, AM, AL, BH, BM, BL). Two control groups were used, with stents made of the same cobalt-chromium metallic mesh, drug-eluting everolimus, and coated with polymer ‘A’ (EF group) or polymer ‘B’ (EG group), as well as one control group without drug coating. Four weeks after implantation, the stents were removed, and histomorphometric and histopathological analyses were performed. Results: None of the stents was associated with thrombus formation or a severe inflammatory reaction. The groups with polymer B exhibited less stenosis and smaller mean intimal thickening compared to the groups with polymer A. The AH group showed the greatest stenosis and mean intimal thickening among all stent types. Conclusion: The implantation of stents coated with retinoic acid was not associated with thrombus formation or significant inflammatory response. The degree of stenosis was acceptable in all stent groups after a 4-week observation period. The dose of retinoic acid and the type of polymer may play a role in the biocompatibility of the stent.

Σκοπός: Η παρούσα διατριβή αποσκοπεί στην μελέτη της ασφάλειας και αποτελεσματικότητας καινοτόμου ενδοστεφανιαίας πρόθεσης (stent) με επικάλυψη ρετινοϊκού οξέος και βιοδιασπώμενο πολυμερές για την αντιμετώπιση της καρδιαγγειακής νόσου. Μέθοδος: Τοποθετήθηκαν 60 stent στις λαγόνιες αρτηρίες 30 κονίκλων, αποτελούμενα από δύο διαφορετικά είδη βιοδιασπώμενων πολυμερών (Α και Β) και τρεις διαφορετικές δόσεις ρετινοϊκού οξέος [μικρή (‘L’), μεσαία (‘M’) και υψηλή δόση (‘H’)], με αποτέλεσμα τη δημιουργία τριών υπό-ομάδων (ΑΗ, ΑΜ, ΑL, BH, BM, BL). Δύο ομάδες ελέγχου με stent από το ίδιο μεταλλικό πλέγμα κοβαλτίου-χρωμίου, φάρμακο αποδέσμευσης το εβερόλιμους και επίστρωση με το πολυμερές ‘Α’ στη μία ομάδα (EF) και το πολυμερές ‘Β’ στην άλλη (EG) και μία ομάδα χωρίς επικάλυψη φαρμάκου. Τέσσερις εβδομάδες μετά την τοποθέτηση των stent, αφαιρέθηκαν και πραγματοποιήθηκε ιστομορφομετρική και ιστοπαθολογική ανάλυση. Αποτελέσματα: Κανένα από τα stent δεν σχετίστηκε με τη δημιουργία θρόμβου ή σοβαρής φλεγμονώδους αντίδρασης. Οι ομάδες με το πολυμερές Β εμφάνισαν μικρότερη στένωση και μέση πάχυνση του έσω χιτώνα σε σχέση με τις ομάδες με το πολυμερές Α. Η ομάδα ΑΗ παρουσίασε την μεγαλύτερη στένωση και μέση πάχυνση του έσω χιτώνα σε σχέση με τα υπόλοιπα stent. Συμπέρασμα: Η εμφύτευση stent επικαλυπτόμενων με ρετινοϊκό οξύ δεν συσχετίστηκε με την παρουσία θρόμβου ή/και σημαντικής φλεγμονώδους αντίδρασης. Ο βαθμός στένωσης ήταν αποδεκτός σε όλες τις ομάδες των stent σε διάστημα παρατήρησης 4 εβδομάδων. Η δόση ρετινοικού οξέος και ο τύπος του πολυμερούς μπορεί να παίζουν ρόλο στην βιοσυμβατότητα του stent.