Blood apicomplexans of wild and domestic canids in Europe and Africa

Abstract

Canine vector‐borne diseases cause serious clinical symptoms in dogs, andsome of them have a zoonotic potential, with a significant effect οn public health.Vector‐borne diseases used to be a hazard for public health mainly in tropical andsubtropical areas. However, today they are an emerging threat also in countries withtemperate climate. Global climate changes are anticipated to lead to an increasedprevalence of vector‐borne infectious diseases and disease outbreaks. Emergingpathogens and an increasing incidence of endemic diseases have attracted publicattention in Europe (Maggi et al., 2014). For optimizing their chances to detectinfection or exposure to canine vector‐borne pathogens, veterinarians in practiceshould always consider using methods such as serological and PCR assays (Savic et al.,2014). Piroplasms of domestic animals include two main genera, Babesia andTheileria, and have been subject of intense research interest and molecular basedtaxonomic reorganizations during the last 10 years. New canine piroplasms led torecent research that focused on determining their taxonomic status. The apicomplexanprotozoans of the genera Babesia, Cytauxzoon, Theileria and Hepatozoon are seeminglyemerging parasitic pathogens that are increasingly detected in the pet populations.These tick‐transmitted apicomplexan parasites are becoming more widely recognizedas serious canine or feline pathogens (Irwin et al., 2009). In natural infections, three genetically distinct species of large (Babesia canis,Babesia rossi and Babesia vogeli) and small (Babesia gibsoni, Babesia conradae andBabesia microti‐like) piroplasms have been reported in dogs. Babesia canis, a largespecies of Babesia, is an intracellular hemoprotozoan of dogs and wild canids thatcauses varying degrees of hemolytic anemia, hemoglobinuria, hyperthermia andseveral other variations and complications (Solano‐Gallego and Baneth, 2011). Canine babesiosis is a common and clinically significant tick‐borne hemoprotozoan disease, with a worldwide distribution. The parasite is transmitted by Dermacentor reticulatus ticks in temperate regions of Europe. The geographical expansion of canine babesiosis has been associated with the travelling of dogs from and to endemic areas. The spread of the vector tick species related to the climatic and environmental changes seems also to be very important (Cassini et al., 2009; Solano‐ Gallego and Baneth, 2011). In some cases, additional studies are needed to clarify the tick vector, to identify reservoir hosts, and to understand the transmission patterns and the geospatial distribution of the parasites. Environmental conditions such as temperature and humidity are favorable for the development of larger numbers of ticks. The geographical distribution of D. reticulatus in Europe ranges from Portugal to Ukraine and continues to the east of Kazakhstan. The northern and Southern distribution limits for D. reticulatus in Europe were defined by the belt of 41–57°N latitude (Rubel et al., 2015). It seems that recently, the distribution range of D. reticulatus has been expanding to higher latitudes and altitudes. The first positive case of Babesia in canids detected in Romania was in the eastern part of the country (Dulceanu, 1984). In Romania, the information regarding the occurrence of canine babesiosis are limited mainly to a few preliminary studies based on evidence of the parasite in blood smears (Tudor et al., 2008; Ilie et al., 2010a) or on serologic examination of a limited number of animals (Imre et al., 2011). Additionally, molecular identification of Babesia canis, Babesia vogeli and Babesia gibsoni has also been reported in dogs (Ioniță et al.,2012; Imre et al., 2013). Further studies are needed to elucidate the tick species diversity in dogs from different areas of Romania. Similarly, subsequent molecular studies to clarify their potential role as vectors for canine babesiosis in Romania are also required.

Οι ασθένειες των σκύλων που μεταδίδονται από φορείς προκαλούν σοβαρά κλινικά συμπτώματα και ορισμένες από αυτές έχουν ζωονοσογόνο δυναμικό, με σημαντικές επιπτώσεις στη δημόσια υγεία. Οι ασθένειες αυτές αποτελούσαν κίνδυνο κυρίως σε τροπικές και υποτροπικές περιοχές· ωστόσο, σήμερα αποτελούν αναδυόμενη απειλή και σε χώρες με εύκρατο κλίμα. Οι παγκόσμιες κλιματικές αλλαγές αναμένεται να οδηγήσουν σε αυξημένο επιπολασμό των λοιμωδών αυτών νοσημάτων και σε ξεσπάσματα ασθενειών. Τα αναδυόμενα παθογόνα και η αυξανόμενη επίπτωση των ενδημικών νόσων έχουν προσελκύσει το δημόσιο ενδιαφέρον στην Ευρώπη (Maggi et al., 2014). Για τη βελτιστοποίηση των πιθανοτήτων ανίχνευσης της λοίμωξης ή της έκθεσης σε τέτοια παθογόνα, οι κτηνίατροι στην πράξη θα πρέπει πάντα να εξετάζουν τη χρήση μεθόδων όπως οι ορολογικές δοκιμές και οι αναλύσεις PCR (Savic et al., 2014). Τα πιροπλάσματα των κατοικίδιων ζώων περιλαμβάνουν δύο κύρια γένη, τα Babesia και Theileria, και αποτελούν αντικείμενο έντονου ερευνητικού ενδιαφέροντος και ταξινομικών αναδιοργανώσεων βάσει μοριακών δεδομένων τα τελευταία 10 χρόνια. Νέα πιροπλάσματα του σκύλου οδήγησαν σε πρόσφατες έρευνες που επικεντρώθηκαν στον προσδιορισμό της ταξινομικής τους θέσης. Τα πρωτόζωα (apicomplexa) των γενών Babesia, Cytauxzoon, Theileria και Hepatozoon είναι φαινομενικά αναδυόμενα παρασιτικά παθογόνα που ανιχνεύονται όλο και συχνότερα σε πληθυσμούς κατοικίδιων. Αυτά τα παράσιτα που μεταδίδονται από κρότωνες (τσιμπούρια) αναγνωρίζονται πλέον ευρύτερα ως σοβαρά παθογόνα για τον σκύλο ή τη γάτα (Irwin et al., 2009). Στις φυσικές λοιμώξεις, έχουν αναφερθεί στους σκύλους τρία γενετικά διακριτά είδη μεγάλων (Babesia canis, Babesia rossi και Babesia vogeli) και μικρών (Babesia gibsoni, Babesia conradae και παρόμοια με την Babesia microti) πιροπλασμάτων. Η Babesia canis, ένα μεγάλο είδος Babesia, είναι ένα ενδοκυτταρικό αιμοπρωτόζωο των σκύλων και των άγριων κυνοειδών που προκαλεί ποικίλου βαθμού αιμολυτική αναιμία, αιμοσφαιρινουρία, υπερθερμία και αρκετές άλλες παραλλαγές και επιπλοκές (Solano-Gallego και Baneth, 2011). Η πιροπλάσμωση (μπαμπεζίωση) του σκύλου είναι μια συχνή και κλινικά σημαντική αιμοπρωτοζωική νόσος που μεταδίδεται από κρότωνες (τσιμπούρια) και έχει παγκόσμια εξάπλωση. Το παράσιτο μεταδίδεται από κρότωνες του είδους Dermacentor reticulatus στις εύκρατες περιοχές της Ευρώπης. Η γεωγραφική εξάπλωση της πιροπλάσμωσης του σκύλου έχει συσχετιστεί με τα ταξίδια των σκύλων από και προς ενδημικές περιοχές. Η εξάπλωση του είδους του κρότωνα-φορέα, η οποία σχετίζεται με τις κλιματικές και περιβαλλοντικές αλλαγές, φαίνεται επίσης να είναι εξαιρετικά σημαντική (Cassini et al., 2009; Solano‐Gallego and Baneth, 2011). Σε ορισμένες περιπτώσεις, απαιτούνται πρόσθετες μελέτες για την αποσαφήνιση του κρότωνα-φορέα, τον προσδιορισμό των ξενιστών-αποθηκών, καθώς και για την κατανόηση των προτύπων μετάδοσης και της γεωχωρικής κατανομής των παρασίτων. Οι περιβαλλοντικές συνθήκες, όπως η θερμοκρασία και η υγρασία, είναι ευνοϊκές για την ανάπτυξη μεγαλύτερων πληθυσμών κροτώνων. Η γεωγραφική κατανομή του D. reticulatus στην Ευρώπη εκτείνεται από την Πορτογαλία έως την Ουκρανία και συνεχίζει ανατολικά προς το Καζακστάν. Τα βόρεια και νότια όρια κατανομής για τον D. reticulatus στην Ευρώπη καθορίστηκαν από τη ζώνη γεωγραφικού πλάτους 41–57°N (Rubel et al., 2015). Φαίνεται ότι πρόσφατα, το εύρος κατανομής του D. reticulatus επεκτείνεται σε μεγαλύτερα γεωγραφικά πλάτη και υψόμετρα. Το πρώτο θετικό κρούσμα Babesia σε κυνοειδή που ανιχνεύθηκε στη Ρουμανία ήταν στο ανατολικό τμήμα της χώρας (Dulceanu, 1984). Στη Ρουμανία, οι πληροφορίες σχετικά με την εμφάνιση της πιροπλάσμωσης του σκύλου περιορίζονται κυρίως σε μερικές προκαταρκτικές μελέτες που βασίζονται στην ανίχνευση του παρασίτου σε επιχρίσματα αίματος (Tudor et al., 2008; Ilie et al., 2010a) ή στην ορολογική εξέταση περιορισμένου αριθμού ζώων (Imre et al., 2011). Επιπλέον, έχει αναφερθεί σε σκύλους η μοριακή ταυτοποίηση των ειδών Babesia canis, Babesia vogeli και Babesia gibsoni (Ioniță et al., 2012; Imre et al., 2013). Απαιτούνται περαιτέρω μελέτες για την αποσαφήνιση της ποικιλομορφίας των ειδών των κροτώνων σε σκύλους από διάφορες περιοχές της Ρουμανίας. Ομοίως, κρίνονται απαραίτητες μεταγενέστερες μοριακές μελέτες για την αποσαφήνιση του πιθανού ρόλου τους ως φορέων της πιροπλάσμωσης του σκύλου στη Ρουμανία.