Σιδηροπενική αναιμία σε ασθενείς με κίρρωση του ήπατος: συχνότητα και συσχέτιση αυτής και των μεταβολών της αιμοσφαιρίνης μετά από σιδηροθεραπεία με παράγοντες της συστηματικής αιμοδυναμικής και της νεφρικής λειτουργίας και αιμοδυναμικής

Abstract

This prospective study investigated the efficacy of oral iron in increasing hemoglobin levels in patients with decompensated cirrhosis and iron deficiency anemia, as well as whether intravenous administration of iron carboxymaltose (FCM) can improve the response rate to iron therapy in those who did not respond adequately to oral therapy. In addition, the effects of each iron therapy on circulatory function and renal function and perfusion were evaluated, as well as the effect of correction of iron deficiency anemia with FCM on the clinical outcome of the patients. A total of 148 patients with decompensation and moderate anemia participated in the study. Iron deficiency anemia was diagnosed in 58 patients (39.1%). Our findings in patients with decompensated cirrhosis and iron deficiency anemia demonstrate greater efficacy of FCM compared with oral iron in increasing hemoglobin concentration, which was associated with beneficial circulatory and renal effects. Furthermore, multiple FCM infusions in these patients are safe and may improve clinical outcome, suggesting that manageable causes of anemia should be promptly addressed in patients with decompensated cirrhosis.

Η παρούσα προοπτική μελέτη διερεύνησε την αποτελεσματικότητα του από του στόματος χορηγούμενου σιδήρου στην αύξηση των επιπέδων αιμοσφαιρίνης σε ασθενείς με μη αντιρροπούμενη κίρρωση και σιδηροπενική αναιμία, καθώς επίσης αν η ενδοφλέβια χορήγηση καρβοξυμαλτόζης του σιδήρου (FCM) μπορεί να βελτιώσει το ποσοστό ανταπόκρισης στην σιδηροθεραπεία σε εκείνους που δεν ανταποκρίνονταν επαρκώς στην από του στόματος θεραπεία. Επιπλέον, αξιολογήθηκαν οι επιδράσεις της κάθε σιδηροθεραπείας στην κυκλοφορική λειτουργία και τη νεφρική λειτουργία και αιμάτωση, καθώς και την επίδραση της διόρθωσης της σιδηροπενικής αναιμίας με FCM στην κλινική έκβαση των ασθενών. Στη μελέτη συμμετείχαν συνολικά 148 ασθενείς με ρήξη αντιρρόπησης και μέτρια αναιμία. Σιδηροπενική αναιμία διαγνώστηκε σε 58 ασθενείς (39.1%). Τα ευρήματά μας σε ασθενείς με μη αντιρροπούμενη κίρρωση και σιδηροπενική αναιμία καταδεικνύουν μεγαλύτερη αποτελεσματικότητα της FCM συγκριτικά με τον από του στόματος χορηγούμενο σίδηρο στην αύξηση της συγκέντρωσης αιμοσφαιρίνης, η οποία συνδέθηκε με ευεργετικές κυκλοφορικές και νεφρικές επιδράσεις. Επιπλέον, οι πολλαπλές εγχύσεις FCM σε αυτούς τους ασθενείς είναι ασφαλείς και μπορούν να βελτιώσουν την κλινική έκβαση, υποδεικνύοντας ότι οι διαχειρίσιμες αιτίες αναιμίας θα πρέπει να αντιμετωπίζονται άμεσα σε ασθενείς με μη αντιρροπούμενη κίρρωση.