Longitudinal perspectives on attachment, mentalizing, and psychosocial adjustment in adoptees from infancy to adulthood

Abstract

Introduction: Early institutional care is a risk factor for attachment insecurity, poorer sociocognitive development and behavioural problems. Understanding why some adult adoptees with early institutional care show mental health difficulties, while others demonstrate resilience, requires longitudinal research, yet such studies remain limited. The present thesis is part of the Greek Metera Study, which aims to examine developmental pathways of mentalizing, attachment, and psychosocial functioning in adult adoptees. Methods: The Greek Metera Study is a longitudinal investigation following children adopted from institutional care, alongside a comparison group raised by their biological families, from infancy to adulthood. Participants were followed across four developmental periods: infancy (T1), preschool (T2), adolescence (T3), and adulthood (T4). Forty-two adoptees and 26 non-adopted young adults (M = 24.29 years, SD = 0.90) were involved in T4 with the aim to explore catch-up and developmental pathways of reflective functioning (RF), attachment states of mind (Adult Attachment Interview), and psychosocial functioning. Results: No significant group differences were found in RF in adulthood (Cohen’s d = 0.07). However, adoptees were significantly more likely than the comparison group to be classified as insecure in adulthood (60% vs 31%), with higher rates of unresolved status (19% vs none). Stressful life events predicted insecurity in adulthood (β = −0.33, p = .005). Adoptees reported more psychosocial difficulties than their non-adopted peers at age 24 (Cohen’s d = 0.50). Age at adoption was not associated with RF, attachment, or psychosocial difficulties in adulthood. Attachment insecurity in preschool and adolescence predicted more psychosocial difficulties in adulthood (b = 0.74, and b = 0.59, respectively). Cross-sectionally, both secure attachment and higher RF in adulthood were associated with more favourable psychosocial outcomes. Findings underscore the importance of post adoption experiences and the protective role of secure attachment and RF for psychosocial functioning.

Η πρώιμη ιδρυματική εμπειρία αποτελεί παράγοντα κινδύνου για ανασφαλή τύπο δεσμού, χαμηλότερη κοινωνικογνωστική ανάπτυξη και προβλήματα συμπεριφοράς. Η κατανόηση του γιατί ορισμένοι υιοθετημένοι ενήλικες που ως βρέφη είχαν ζήσει σε ίδρυμα παρουσιάζουν δυσκολίες ψυχικής υγείας, ενώ άλλοι επιδεικνύουν ανθεκτικότητα, απαιτεί διαχρονική έρευνα, ωστόσο, τέτοιες μελέτες παραμένουν σημαντικά περιορισμένες. Η παρούσα διατριβή αποτελεί την τέταρτη φάση της διαχρονικής μελέτης «Μητέρα» (Greek Metera Study). Οι συμμετέχοντες παρακολουθήθηκαν σε τέσσερις αναπτυξιακές περιόδους: βρεφική ηλικία, προσχολική ηλικία, εφηβεία και ενηλικίωση. Στην ενήλικη φάση της έρευνας συμμετείχαν 42 υιοθετημένοι και 26 ενήλικες που μεγάλωσαν με τις βιολογικές τους οικογένειες (Μ = 24.29 έτη, SD = 0.90). Ο κύριος στόχος της μελέτης ήταν η διερεύνηση της αναπτυξιακής αναπλήρωσης (catch-up) και των αναπτυξιακών διαδρομών της αναστοχαστικής λειτουργίας (Reflective Functioning), των αναπαραστάσεων του δεσμού (μέσω της Συνέντευξης Ενηλίκων για τον Δεσμό) και της ψυχοκοινωνικής λειτουργικότητας. Τα αποτελέσματα δεν έδειξαν σημαντικές διαφορές μεταξύ των ομάδων ως προς την αναστοχαστική λειτουργία στην ενηλικίωση (Cohen’s d = 0.07). Ωστόσο, οι υιοθετημένοι ήταν σημαντικά πιθανότερο από την ομάδα σύγκρισης να ταξινομηθούν ως ανασφαλείς (60% έναντι 31%), παρουσιάζοντας επίσης υψηλότερα ποσοστά ανεπίλυτου τύπου δεσμού (19% έναντι 0%). Τα συσσωρευμένα στρεσογόνα γεγονότα προέβλεψαν τον ανασφαλή τύπο δεσμού στην ενηλικίωση (β = −0.33, p = .005). Οι υιοθετημένοι ενήλικες ανέφεραν αθροιστικά περισσότερες ψυχοκοινωνικές δυσκολίες σε σύγκριση με τους μη υιοθετημένους συνομηλίκους τους (Cohen’s d = 0.50). Η ηλικία κατά την υιοθεσία δεν συσχετίστηκε με την αναστοχαστική λειτουργία, το δεσμό ή τις ψυχοκοινωνικές δυσκολίες στην ενηλικίωση. Ο ανασφαλής τύπος δεσμού στην προσχολική ηλικία και στην εφηβεία προέβλεπε περισσότερες ψυχοκοινωνικές δυσκολίες στην ενηλικίωση (b = 0.74 και b = 0.59 αντίστοιχα). Συγχρονικά, τόσο ο ασφαλής δεσμός όσο και τα υψηλότερα επίπεδα αναστοχαστικής λειτουργίας στην ενηλικίωση συσχετίστηκαν με ευνοϊκότερη ψυχοκοινωνική προσαρμογή. Τα ευρήματα υπογραμμίζουν τη σημασία των εμπειριών μετά την υιοθεσία, του δεσμού και της αναστοχαστικής λειτουργίας για την ψυχοκοινωνική λειτουργικότητα.