Άτομα με αναπηρίες και κοινωνικές μειονότητες στην εκπαίδευση: η περίπτωση της κοινωνικής μειονότητας των ΛΟΑΤΚΙΑ + ατόμων

Abstract

The present thesis aimed to document the school and educational experiences of LGBTQIA+ People with Disabilities. Through the use of purposive sampling and biographical narrative analysis of the interviews of twelve individuals, specific conclusions were drawn regarding the way of accepting and developing identity, the interaction of disability and sexual identities, as well as the influencing factors. To achieve this analysis, the interviews were approached with an inductive method, while the theoretical paradigm functioned as a background for understanding the so-called. The main findings of the research demonstrate mainly negative experiences of students, especially during the years of study in secondary education. The school seemed to function as a space for biographical work and (re)construction of the entire identity. Furthermore, the absence of linearity in the development of the two identities was identified. In the majority of interviews (12 in total), a more general direction towards intersectionality was identified. However, in the case of acquired disability, a biographical rupture and greater difficulty towards this transition were identified, compared to cases of congenital disability. In addition, during the years of secondary education, a strong transformation of the main biographical axes was observed. Among other things, the majority of cases were characterized by parallel identities, followed by cases of intersectionality. The interviewees reported incidents of double prejudice and the “significant others” functioned as accelerators or decelerators in the developmental course of identities. At the same time, the influence of the family, the peer group and the school environment on the acceptance of aspects of identity became evident. From this finding, the interaction between the individual and society on the path towards acceptance and the existence of intersectionality becomes understandable. The finding regarding the activist action of individuals who perceive their identities as intersectional can be described as interesting. In conclusion, through the negative experiences and deficits mentioned, changes that need to take place in the educational space can be distinguished, which will result in the unhindered and healthy development of the total identity of all students.

Η παρούσα διατριβή είχε ως σκοπό να καταγράψει τις σχολικές και εκπαιδευτικές εμπειρίες των ΛΟΑΤΚΙΑ+ Ατόμων με Αναπηρία. Μέσω της αξιοποίησης της σκόπιμης δειγματοληψίας και της βιογραφικής αφηγηματικής ανάλυσης των συνεντεύξεων δώδεκα ατόμων προέκυψαν συγκεκριμένα συμπεράσματα σχετικά με τον τρόπο αποδοχής και ανάπτυξης της ταυτότητας, την αλληλεπίδραση της αναπηρικής και της σεξουαλικής ταυτότητας, καθώς και των παραγόντων επιρροής. Για να επιτευχθεί αυτή η ανάλυση, οι συνεντεύξεις προσεγγίστηκαν με επαγωγική μέθοδο, ενώ το θεωρητικό παράδειγμα λειτούργησε ως ένα υπόβαθρο κατανόησης των λεγόμενων. Τα κύρια ευρήματα της έρευνας καταδεικνύουν κυρίως αρνητικές εμπειρίες των μαθητών, ειδικά κατά τα έτη φοίτησης στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση. Το σχολείο φάνηκε να λειτουργεί ως χώρος βιογραφικής εργασίας και (ανα)κατασκευής του συνόλου της ταυτότητας. Ακόμη, εντοπίστηκε η απουσία γραμμικότητας κατά την ανάπτυξη των δύο ταυτοτήτων. Στην πλειοψηφία των συνεντεύξεων (12 στο σύνολο) εντοπίστηκε μια γενικότερη κατεύθυνση προς τη διατομεακότητα. Ωστόσο, στην περίπτωση της επίκτητης αναπηρίας εντοπίστηκε βιογραφική ρήξη και μεγαλύτερη δυσκολία προς αυτήν τη μετάβαση, σε σχέση με τις περιπτώσεις εκ γενετής αναπηρίας. Επιπροσθέτως, κατά τα χρόνια της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης παρατηρήθηκε έντονος μετασχηματισμός των βασικών βιογραφικών αξόνων. Μεταξύ άλλων, η πλειοψηφία των περιπτώσεων χαρακτηριζόταν από παράλληλες ταυτότητες, ακολουθούμενες από περιπτώσεις διατομεακότητας. Οι συνεντευξιαζόμενοι ανέφεραν περιστατικά διπλής προκατάληψης και οι «σημαντικοί άλλοι» λειτουργούσαν ως επιταχυντές η επιβραδυντές στην αναπτυξιακή πορεία των ταυτοτήτων. Παράλληλα, έγινε εμφανής η επιρροή της οικογένειας, της παρέας συνομηλίκων και του σχολικού περιβάλλοντος στην αποδοχή των πτυχών της ταυτότητας. Από αυτό το εύρημα γίνεται κατανοητή η αλληλεπίδραση ατόμου-κοινωνίας στην πορεία προς την αποδοχή και την ύπαρξη διατομεακότητας. Ενδιαφέρον μπορεί να χαρακτηριστεί το εύρημα σχετικά με την ακτιβιστική δράση των ατόμων που αντιλαμβάνονται διατομεακά τις ταυτότητες τους. Συμπερασματικά, μέσω των αρνητικών εμπειριών και των ελλειμμάτων που αναφέρθηκαν, διακρίνονται αλλαγές που πρέπει να λάβουν χώρα στον εκπαιδευτικό χώρο, οι οποίες θα έχουν ως αποτέλεσμα την απρόσκοπτη και υγιή ανάπτυξη του συνόλου της ταυτότητας όλων των μαθητών.