Υπερμαραθώνιοι δρόμοι: παράμετροι απόδοσης, αγωνιστική τακτική και απόκριση επιλεγμένων βιοχημικών χαρακτηριστικών

Abstract

Fifteen male ultramarathon runners, aged 49.27 ± 6.88 years old, participated in a 12-hour ultramarathon race held in a stadium, in order to study how physiological parameters, pacing and selected biochemical responses affect performance. During the 2-week period preceding the race, the runners completed an incremental test to exhaustion on a treadmill, in order to evaluate their physiological characteristics. After that, the participants competed in a 12 h ultramarathon race, where pacing, physiological and metabolic characteristics (every 3 h) and selected biochemical indexed (every 6 h) were evaluated. Performance was negatively correlated with %fat and BMI, and positively correlated with VO2max, vVO2max and VT. Faster runners covered longer distance, had lower BMI and higher VO2max, vVO2max and VT. Performance was predicted by the combination of %Fat, BMI, VT and HRmax. During the race there was a significant BM reduction in all stages, while V and VO2 significantly reduced after the 3 h point, with no further reductions. CHO consumption was significantly lower at 6 h and 9 h, comparing with the 3 h point, while fat consumption remained unchanged during the ultramarathon race. RPE showed a significant stage by stage increase. Runners covered significant higher distance during the 1st half of the race and followed a reverse J shaped strategy. Mean velocity was significantly decreased from the 5th h onwards, compared to the initial velocity. Despite the lower CV found in faster runners, no performance level×mean velocity interaction was found, but there was a significant performance level main effect and mean velocity main effect. Significant alterations were found in hematological (WBC, NEU, LYM, MONO, EOS, BAS, PLT, PCT) and biochemical indexes (AST, ALT, ALP, CK, CK-MB, cTnI-hs, LDH, CRP, Il-6, IgG). In conclusion, performance in a 12 h ultramarathon race seems to significantly correlate with selected anthropometric and physiological characteristics, while the selected pacing strategy followed by the runners is reverse J shaped, despite their performance level. Completion of an ultramarathon race significantly alters runners’ metabolic and biochemical characteristics.

Προκειμένου να διερευνηθεί ο τρόπος με τον οποίο επιδρούν τα φυσιολογικά χαρακτηριστικά των δρομέων, η τακτική που ακολουθούν και η απόκριση διάφορων βιοχημικών χαρακτηριστικών στην επίδοση σε αγώνα υπερμαραθωνίου δρόμου, 15 δρομείς ηλικίας 49.27 ± 6.88 συμμετείχαν σε αγώνα διάρκειας 12 h. Σε διάστημα 2 εβδομάδων πριν τον αγώνα οι δοκιμαζόμενοι πραγματοποίησαν προοδευτικά αυξανόμενη έως εξάντλησης δοκιμασία στο δαπεδοεργόμετρο για την αξιολόγηση των φυσιολογικών τους χαρακτηριστικών. Στην συνέχεια, έτρεξαν αγώνα υπερμαραθωνίου δρόμου εντός σταδίου διάρκειας 12 h, όπου αξιολογήθηκαν η τακτική τους, και η απόκριση επιλεγμένων φυσιολογικών, μεταβολικών (ανά 3 h) και βιοχημικών παραμέτρων (ανά 6 h). Σημαντική αρνητική συσχέτιση με την επίδοση είχαν το %λίπους και ο ΔΜΣ, ενώ θετική συσχέτιση βρέθηκε με την VO2max, τη vVO2max και το VT. Οι δρομείς υψηλού επιπέδου κάλυψαν μεγαλύτερη απόσταση, ενώ είχαν σημαντικά χαμηλότερο ΔΜΣ και υψηλότερη VO2max, vVO2max και VT. Ο συνδυασμός του %λίπους, του ΔΜΣ, της ταχύτητας στο VT και της HRmax παρουσίασαν την υψηλότερη συσχέτιση με την επίδοση. Κατά την διάρκεια του αγώνα σημειώθηκε σημαντική ανά μέτρηση μείωση της ΣΜ, ενώ η V και η VO2 μειώθηκαν μετά τις πρώτες 3 h, χωρίς περαιτέρω σημαντική μείωση στη συνέχεια. Όσον αφορά στην κατανάλωση CHO, στις 6 h και στις 9 h ήταν σημαντικά χαμηλότερη σε σχέση με την κατανάλωση στις 3 h, ενώ η κατανάλωση λίπους παρέμεινε αμετάβλητη καθ’ όλη τη διάρκεια του αγώνα. Ο RPE σημείωσε σημαντική αύξηση ανά μέτρηση. Οι δρομείς κατά το πρώτο μισό του αγώνα διένυσαν σημαντική μεγαλύτερη απόσταση σε σχέση με το δεύτερο μισό. Επίσης, ακολούθησαν την τακτική του αντεστραμμένου J, με την ταχύτητα να μειώνεται σημαντικά σε σχέση με την αρχική από την 5 h και μετά. Οι δρομείς με υψηλότερη επίδοση είχαν σημαντικά μικρότερο CV, ενώ δεν βρέθηκε σημαντική αλληλεπίδραση της τιμής της μέσης ωριαίας ταχύτητας, παρά μόνο σημαντική κύρια επίδραση στο επίπεδο απόδοσης και την μέση ωριαία ταχύτητα. Σημαντικές μεταβολές βρέθηκαν σε αιματολογικούς (WBC, NEU, LYM, MONO, EOS, BAS, PLT, PCT) και βιοχημικούς δείκτες (AST, ALT, ALP, CK, CK-MB, cTnI-hs, LDH, CRP, Il-6, IgG). Συμπερασματικά, φαίνεται ότι η επίδοση σε αγώνα υπερμαραθωνίου δρόμου 12 h σχετίζεται σημαντικά με ανθρωπομετρικά και φυσιολογικά χαρακτηριστικά των δρομέων, ενώ η τακτική που ακολουθούν είναι αντεστραμμένου J, ανεξαρτήτως επιπέδου. Η συμμετοχή σε τέτοιου τύπου αγώνα επηρεάζει σημαντικά τα μεταβολικά και τα βιοχημικά χαρακτηριστικά των δρομέων.