Μελέτη της αορτικής αναδιαμόρφωσης μετά από διακαθετηριακή τοποθέτηση ενδοπρόσθεσης σε έδαφος χειρουργηθέντα διαχωρισμού αορτής τύπου Ι

Abstract

Background: A persistent distal false lumen after surgery for DeBakey type I acute aortic dissection (AAD) is associated with increased risk of adverse aortic events (AAEs). This pilot randomized controlled trial aimed to evaluate whether elective thoracic endovascular aortic repair (TEVAR), performed 1–3 months after type I AAD surgery in selected high-risk patients, promotes aortic remodeling and improves clinical outcomes. Methods: Thirty-two patients who underwent surgical repair for type I AAD were randomized to either elective TEVAR (n = 15) or standard conservative management (n = 17). CT angiography–based inclusion criteria were: (a) a re-entry tear in Ishimaru zones 3 or 4, and (b) a maximum descending thoracic aorta (DTA) diameter >40 mm and/or a false lumen diameter >20 mm. One-year follow-up included clinical assessment and CT angiography. Results: The TEVAR group exhibited significantly more favorable aortic remodeling than the conservative group, as demonstrated by greater reductions in total aortic diameter (zones 2–9), greater increases in true lumen diameter (zones 3–8), and greater reductions in false lumen diameter (zones 2–8). Complete false lumen thrombosis was also more frequent in the TEVAR group (zones 2–6). Clinically, the TEVAR group had significantly lower rates of dissection extension (0% vs. 29.4%; p = 0.050), rehospitalization due to complications (0% vs. 58.8%; p < 0.001), and long-term AAEs (20.0% vs. 58.8%; p = 0.026). Conclusions: In selected high-risk patients, performing TEVAR 1–3 months after surgical repair of type I AAD may promote favorable aortic remodeling and be associated with improved one-year clinical outcomes.

Εισαγωγή: Ο υπολειπόμενος περιφερικός αορτικός διαχωρισμός μετά από χειρουργηθέντα οξύ διαχωρισμό αορτής τύπου I κατά DeBakey συνδέεται με αυξημένο κίνδυνο για την εμφάνιση επιπλοκών σχετιζόμενων με την αορτή. Η συγκεκριμένη τυχαιοποιημένη μελέτη έχει ως στόχο την διερεύνηση της αποτελεσματικότητας της χρήσης διακαθετηριακής τοποθέτησης ενδοπρόθεσης ,μεταξύ του 1ου εώς 3ου μήνα μετά από την αρχική επέμβαση για την αποκατάσταση του οξέος διαχωρισμού αορτής τύπου Ι σε ασθενείς με χαρακτηριστικά υψηλού κινδύνου για την εμφάνιση επιπλοκών, όσον αφορά την αορτική αναδιαμόρφωση και τα κλινικά αποτελέσματα. Μέθοδος: Συνολικά τυχαιοποιήθηκαν 32 ασθενείς οι οποίοι είχαν υποβληθεί σε επέμβαση για την αποκατάσταση αορτικού διαχωρισμού αορτής τύπου Ι σε δύο ομάδες, στην ομάδα παρέμβασης (n=15) , στην οποία τοποθετήθηκε διακαθετηριακά ενδοπρόθεση προγραμματισμένα μεταξύ του 1ου και του 3ου μήνα, και στην ομάδα ελέγχου (n=17), στην οποία η αντιμετώπιση ήταν συντηρητική. Τα κριτήρια συμμετοχής στη μελέτη ήταν τα εξής: α) σημεία επικοινωνίας μεταξύ αληθούς και ψευδούς αυλού στις ζώνες 3 ή 4, β) η μέγιστη διάμετρος της αορτής ήταν 40 χιλιοστά, γ) διάμετρος ψευδούς αυλού πάνω από 20 χιλιοστά. Όλοι οι συμμετέχοντες στη μελέτη ήταν σε κλινική και απεικονιστική παρακολούθηση για το πρώτο έτος μετά την αρχική επέμβαση για το διαχωρισμό αορτής. Αποτελέσματα: Η ομάδα παρέμβασης παρουσίασε βελτιωμένη αορτική αναδιαμόρφωση σχετικά με την ομάδα ελέγχου, όπως κατέδειξαν τα παρακάτω ευρήματα: μεγαλύτερη μείωση στη συνολική αορτική διάμετρο στις ζώνες 2-9, μεγαλύτερη αύξηση της διαμέτρου του αληθούς αυλού στις ζώνες 3-8 και μεγαλύτερη μείωση του ψευδούς αυλού στις ζώνες 2-8. Το ποσοστό της πλήρους θρόμβωσης του ψευδούς αυλού βρέθηκε μεγαλύτερο για την ομάδα ελέγχου στις ζώνες 2-6. Όσον αφορά τα κλινικά αποτελέσματα, η ομάδα παρέμβασης παρουσίασε σημαντικά χαμηλότερα ποσοστά επέκτασης του διαχωρισμού αορτής (0% έναντι 29,4%, p=0.050), λιγότερες επανανοσηλείες λόγω επιπλοκών ( 0% έναντι 58,5%, p<0,001) και λιγότερες επιπλοκές σχετιζόμενες με την αορτή (20% έναντι 58,5%, p=0,026) σε σχέση με την ομάδα ελέγχου. Συμπεράσματα: Σε επιλεγμένους υψηλού κινδύνου ασθενείς για την εμφάνιση επιπλοκών σχετιζόμενων με την αορτή, η διακαθετηριακή τοποθέτηση ενδοπρόθεσης μεταξύ 1ου και 3ου μήνα μετά από επέμβαση για την αποκατάσταση διαχωρισμού αορτής τύπου Ι βελτιώνει την αορτική αναδιαμόρφωση και σχετίζεται με καλύτερα κλινικά αποτελέσματα στο πρώτο έτος μετά το αρχικό χειρουργείο.