Ανάπτυξη ενός εξελιγμένου μοντέλου εκπαίδευσης για φοιτητές ιατρικής και νέους ιατρούς στην γενική χειρουργική, βασισμένο στην υψηλής ποιότητας προσομοίωση και επαυξημένη πραγματικότητα, από την εμπειρία της εφαρμογής του μοντέλου iG4

Abstract

This study systematically examines the role of simulation in contemporary training for minimally invasive surgery and its contribution to the development of effective educational programs for medical students and surgical residents. The rapid adoption of minimally invasive techniques in recent decades has significantly increased the need for structured training approaches, as these procedures require high levels of precision, visuospatial awareness, and motor coordination. At the same time, operating-room training is associated with increased costs and limited opportunities for repeated practice, reinforcing the importance of alternative educational strategies. The research reviews the main training modalities currently used worldwide, including animal models, box trainers, and virtual reality simulators. These methods enable repetitive practice, immediate feedback, and objective assessment, supporting the safe and measurable development of surgical skills. Automated assessment systems play a key role, relying on performance indicators such as completion time, movement efficiency, error rates, and precision, hereby improving reliability and comparability in surgical training. In the applied section, a structured simulation-based training program was implemented and evaluated in a sample of 49participants, including medical students and surgical residents. The findings revealed clear learning curves and progressive improvement through repeated practice, demonstrating thatsystematic simulation training supports the achievement of technical competence and skill proficiency. Overall, the study highlights simulation-based education as a fundamental component of modern surgical training. It enhances patient safety, supports the development of confidence and technical competence among trainees, and facilitates the creation of structured, evidence-based curricula. Continuous assessment and feedback are emphasized as essential factors for optimizing learning outcomes and ensuring the long-term effectiveness and adaptability of surgical education programs in a rapidly evolving clinical environment.

Η παρούσα εργασία εξετάζει συστηματικά τον ρόλο της προσομοίωσης στη σύγχρονη εκπαίδευση της ελάχιστα επεμβατικής χειρουργικής και τη συμβολή της στη διαμόρφωση αποτελεσματικών εκπαιδευτικών προγραμμάτων για φοιτητές ιατρικής και ειδικευόμενους ιατρούς. Η ευρεία υιοθέτηση των ελάχιστα επεμβατικών τεχνικών τις τελευταίες δεκαετίες έχει αυξήσει σημαντικά τις απαιτήσεις για στοχευμένη εκπαίδευση σε ασφαλές περιβάλλον, καθώς οι μέθοδοι αυτές απαιτούν υψηλό επίπεδο τεχνικής ακρίβειας, οπτικοχωρικής αντίληψης και συντονισμού κινήσεων. Παράλληλα, η εκπαίδευση εντός χειρουργείου συνδέεται με αυξημένο κόστος και περιορισμένες ευκαιρίες επανάληψης, γεγονός που ενισχύει την ανάγκη για εναλλακτικές εκπαιδευτικές προσεγγίσεις. Η μελέτη παρουσιάζει και αξιολογεί τις κύριες εκπαιδευτικές μεθόδους που χρησιμοποιούνται διεθνώς, όπως τα πειραματικά μοντέλα, τα box trainers και οι προσομοιωτές εικονικής πραγματικότητας. Οι τεχνολογίες αυτές προσφέρουν δυνατότητα επαναλαμβανόμενης εξάσκησης, άμεσης ανατροφοδότησης και αντικειμενικής αξιολόγησης, συμβάλλοντας στην ανάπτυξη δεξιοτήτων με τρόπο ασφαλή και μετρήσιμο. Η αυτοματοποιημένη αξιολόγηση βασίζεται σε δείκτες όπως ο χρόνος ολοκλήρωσης, η ακρίβεια κινήσεων, ο αριθμός λαθών και η οικονομία κίνησης, ενισχύοντας την αξιοπιστία της εκπαίδευσης και τη δυνατότητα σύγκρισης επιδόσεων. Στο ειδικό μέρος, εφαρμόστηκε δομημένο πρόγραμμα εκπαίδευσης με χρήση προσομοιωτή σε δείγμα 49 συμμετεχόντων (φοιτητών και ειδικευόμενων), με σκοπό τη διερεύνηση της μαθησιακής πορείας και της επίτευξης επάρκειας. Τα αποτελέσματα κατέδειξαν σαφείς μαθησιακές καμπύλες, με σταδιακή βελτίωση της απόδοσης μετά από επαναλαμβανόμενες προσπάθειες και επίτευξη στόχων επάρκειας σε συγκεκριμένες παραμέτρους δεξιοτήτων. Η εργασία αναδεικνύει ότι η εκπαίδευση μέσω προσομοίωσης αποτελεί αναπόσπαστο στοιχείο της σύγχρονης χειρουργικής εκπαίδευσης, καθώς προάγει την ασφάλεια των ασθενών, ενισχύει την αυτοπεποίθηση των εκπαιδευόμενων και επιτρέπει τη δημιουργία δομημένων, επιστημονικά τεκμηριωμένων προγραμμάτων μάθησης. Η συνεχής αξιολόγηση και ανατροφοδότηση θεωρούνται κρίσιμοι παράγοντες για τη βελτιστοποίηση της εκπαιδευτικής διαδικασίας και την προσαρμογή της στις ανάγκες της σύγχρονης χειρουργικής πρακτικής.