Three essays on quantitative methods for finance

Abstract

This thesis, Three Essays on Quantitative Methods for Finance, comprises three independent essays that develop and apply rigorous empirical methods to address central questions in mutual fund performance and credit‐rating measurement. Each chapter contributes novel methodological insights and empirical evidence to longstanding debates in quantitative finance. The first essay re-examines the existence of diseconomies of scale in the active mutual fund industry. While theory predicts that fund size should constrain managers’ ability to generate abnormal performance, prior empirical studies, largely based on traditional risk-adjusted returns, have produced mixed results. This ambiguity is exacerbated by equilibrium considerations that drive expected alphas toward zero. Shifting the focus from percentage returns to value creation, the chapter adopts a novel bootstrap methodology to compare observed value added with a simulated benchmark absent scale effects. The results provide robust evidence that fund size imposes binding constraints on managers’ ability to create value, particularly among highly skilled managers, thereby offering new support for diseconomies of scale. The second essay investigates how major U.S. regulatory reforms implemented between 2000 and 2003 reshaped the corporate information environment and, in turn, mutual fund performance. By improving disclosure quality and reducing information asymmetry, these reforms curtailed mispricing opportunities and limited managers’ ability to exploit private information. Consistent with these mechanisms, the analysis documents a pronounced contraction in the cross-sectional dispersion of mutual fund alphas and a sharp decline in performance persistence following the reforms. Falsification tests using funds investing in foreign markets unaffected by the regulations support a causal interpretation. The third essay addresses a methodological issue in the credit ratings literature: the common practice of representing ordinal credit ratings with a linear numerical scale. Using stock market reactions to rating change announcements as a market-based benchmark, the chapter shows that rating categories are not equally spaced, particularly around the investment-grade threshold. Motivated by this evidence, it proposes a new market-based numerical representation that improves explanatory power and reduces bias in empirical applications. Overall, the thesis highlights the importance of aligning empirical measurements with economic structure to obtain more accurate and informative results in financial research.

Η παρούσα διατριβή, με τίτλο «Τρία Δοκίμια στις Ποσοτικές Μεθόδους για τη Χρηματοοικονομική», αποτελείται από τρεις ανεξάρτητες μελέτες που αναπτύσσουν και εφαρμόζουν αυστηρές εμπειρικές μεθόδους για την ανάλυση κεντρικών ζητημάτων που αφορούν την απόδοση των αμοιβαίων κεφαλαίων και τη μέτρηση της πιστοληπτικής αξιολόγησης, συνεισφέροντας νέες μεθοδολογικές προσεγγίσεις σε διαχρονικές συζητήσεις του κλάδου. Στο πρώτο δοκίμιο επανεξετάζεται η ύπαρξη φθινουσών αποδόσεων κλίμακας στην αγορά των αμοιβαίων κεφαλαίων ενεργητικής διαχείρισης, διερευνώντας κατά πόσο το μέγεθος ενός κεφαλαίου περιορίζει την ικανότητα των διαχειριστών να παράγουν υπερβάλλουσες αποδόσεις. Ενώ οι προηγούμενες μελέτες κατέληγαν σε ασαφή συμπεράσματα, η συγκεκριμένη εργασία μετατοπίζει την εστίαση από τις ποσοστιαίες αποδόσεις στη συνολική δημιουργία αξίας και υιοθετεί μια καινοτόμο μεθοδολογία προσομοίωσης bootstrap, η οποία αποδεικνύει τελικά ότι το μέγεθος αποτελεί δεσμευτικό περιορισμό, ιδιαίτερα για τους πλέον ικανούς διαχειριστές. Στη συνέχεια, η έρευνα στρέφεται στις σημαντικές ρυθμιστικές μεταρρυθμίσεις που υιοθετήθηκαν στις ΗΠΑ μεταξύ 2000 και 2003, εξετάζοντας πώς αυτές επηρέασαν το πληροφοριακό περιβάλλον των επιχειρήσεων και κατ' επέκταση την απόδοση των αμοιβαίων κεφαλαίων. Μέσα από τη βελτίωση της διαφάνειας και τον περιορισμό της ασύμμετρης πληροφόρησης, οι μεταρρυθμίσεις αυτές μείωσαν τις ευκαιρίες εκμετάλλευσης ιδιωτικών πληροφοριών, γεγονός που οδήγησε σε αξιοσημείωτη σύγκλιση των αποδόσεων των κεφαλαίων και σε εξασθένηση της εμμονής των επιδόσεών τους σε βάθος χρόνου. Το τρίτο δοκίμιο επικεντρώνεται σε ένα θεμελιώδες μεθοδολογικό σφάλμα στη βιβλιογραφία των πιστοληπτικών αξιολογήσεων, το οποίο αφορά τη χρήση γραμμικών αριθμητικών κλιμάκων για την αναπαράσταση ποιοτικών διαβαθμίσεων. Χρησιμοποιώντας τις αντιδράσεις του χρηματιστηρίου ως μέτρο σύγκρισης, η μελέτη καταδεικνύει ότι οι κατηγορίες αξιολόγησης δεν έχουν ίσες αποστάσεις μεταξύ τους, ιδιαίτερα κοντά στο όριο της επενδυτικής βαθμίδας, και προτείνει μια νέα αριθμητική κλίμακα βασισμένη σε δεδομένα της αγοράς που περιορίζει τις μεροληψίες στην εμπειρική έρευνα. Συνολικά, η διατριβή αναδεικνύει την ανάγκη για στενή ευθυγράμμιση των εμπειρικών μετρήσεων με την πραγματική οικονομική δομή, επιτυγχάνοντας έτσι πιο ακριβή και ουσιαστικά αποτελέσματα στη χρηματοοικονομική επιστήμη.