Ramdomized clinical trial investigating the effect of the music therapy model 'The Bonny Method of Guided Imagery and Music (GIM)' on patients suffering from rheumatoid arthritis with chronic pain

Abstract

Background and Aim: Data analysis from clinical applications concerning pain and its regulation through the nervous system indicates that musical interventions can contribute to reducing the perception of pain, while also providing a pleasant aesthetic experience. Music therapy offers patients the opportunity to explore their inner experiences, while simultaneously facilitating the processing of significant life events. Rheumatoid arthritis (RA) is a chronic, systemic autoimmune inflammatory disease that significantly impairs patients’ functionality and quality of life. The aim of the present randomized controlled study was to investigate the effectiveness of the Bonny Method of Guided Imagery and Music (GIM) in managing pain in patients with rheumatoid arthritis (RA), as well as its impact on caregiver burden. Method: Consecutive patients with RA from the Pain Clinic of the Department of Anesthesiology at the University Hospital of Larissa were electronically randomized either to the intervention group, which received an adapted version of GIM in addition to standard pharmacological treatment, or to the control group, which received music listening alongside standard pharmacological treatment. Pain intensity was assessed using the Wong–Baker FACES scale before and after each session, while the presence of neuropathic pain (PainDETECT Questionnaire), functional ability (Barthel Index), quality of life (SF-36), and caregiver burden (Zarit Burden Interview) were evaluated at three time points: Time 0 (baseline), Time 1 (one week after completion of the intervention), and Time 2 (six weeks after completion of the intervention). According to the conducted power analysis, it was estimated that 33 participants per group were required to detect an improvement greater than 2 points on the WBS scale, with a statistical power of 90%. Additionally, for a smaller sample size of 25 participants per group, the statistical power of the study was estimated at 80%. To account for potential participant attrition, a total of 37 participants per group were ultimately enrolled. Linear regression models were used to examine the statistical significance of the applied treatment on pain outcomes. All tests were two-sided, and statistical significance was set at 5% (p < 0.05). Data were analyzed using RStudio software. Results: A total of sixty one (n=61) patients completed the study. The GIM group demonstrated a statistically significant reduction in pain intensity and an improvement in quality of life compared to the control group. The Barthel Index showed a rapid but transient improvement, which was not maintained at the final follow-up. Significant improvements were observed in the SF-36 domains of Physical Functioning, Bodily Pain, and General Health. Additionally, a significant reduction in caregiver burden (ZBI) was recorded, particularly in personal distress and role overload. Conclusions: The adapted version of GIM appears to be a promising complementary intervention for the management of pain and the improvement of quality of life in patients with RA, as well as for reducing caregiver burden.

Εισαγωγή και Σκοπός: Η ανάλυση δεδομένων από κλινικές εφαρμογές σχετικά με τον πόνο και τη ρύθμισή του μέσω του νευρικού συστήματος καταδεικνύει ότι οι μουσικές παρεμβάσεις μπορούν να συμβάλουν στη μείωση της αντίληψης του πόνου, προσφέροντας παράλληλα μια ευχάριστη αισθητική εμπειρία. Η μουσικοθεραπεία παρέχει στους ασθενείς τη δυνατότητα διερεύνησης εσωτερικών βιωμάτων, διευκολύνοντας ταυτόχρονα την επεξεργασία σημαντικών εμπειριών. Η ρευματοειδής αρθρίτιδα (ΡΑ) αποτελεί ένα χρόνιο, συστηματικό αυτοάνοσο φλεγμονώδες νόσημα που επιβαρύνει σημαντικά τη λειτουργικότητα και την ποιότητα ζωής των ασθενών. Σκοπό της παρούσας τυχαιοποιημένης ελεγχόμενης μελέτης αποτέλεσε η διερεύνηση της αποτελεσματικότητας της Μεθόδου Bonny της Guided Imagery and Music, (GIM) στη διαχείριση του πόνου σε ασθενείς με ρευματοειδή αρθρίτιδα (ΡΑ) καθώς και στην επιβάρυνση των φροντιστών τους.Μέθοδος: Διαδοχικοί ασθενείς με ΡΑ από το Ιατρείο Πόνου της Αναισθησιολογικής Κλινικής του ΠΓΝΛ τυχαιοποιήθηκαν (ηλεκτρονικά) είτε στην ομάδα παρέμβασης, η οποία έλαβε μια προσαρμοσμένη εκδοχή της GIM μαζί με τη συνήθη φαρμακευτική αγωγή, είτε στην ομάδα ελέγχου, η οποία έλαβε ακρόαση μουσικής μαζί με τη συνήθη φαρμακευτική αγωγή. Η ένταση του πόνου αξιολογήθηκε με την κλίμακα Wong-Baker FACES πριν και μετά από κάθε συνεδρία, ενώ η ύπαρξη νευροπαθητικού πόνου (PainDETECT Questionnaire), η λειτουργική ικανότητα (Barthel Index), η ποιότητα ζωής (SF-36) και η επιβάρυνση των φροντιστών (Zarit Burden Interview) αξιολογήθηκαν σε τρία χρονικά σημεία: Time 0 (baseline), Time 1 (μία εβδομάδα μετά την ολοκλήρωση της παρέμβασης) και Time 2 (6 εβδομάδες μετά την ολοκλήρωση της παρέμβασης). Σύμφωνα με την πραγματοποιηθείσα ανάλυση ισχύος, εκτιμάται ότι απαιτούνται 33 συμμετέχοντες ανά ομάδα προκειμένου να ανιχνευθεί βελτίωση μεγαλύτερη των 2 μονάδων στην κλίμακα WBS, με στατιστική ισχύ 90%. Επιπλέον, για μικρότερο μέγεθος δείγματος, και συγκεκριμένα για 25 συμμετέχοντες ανά ομάδα, η στατιστική ισχύς της μελέτης εκτιμάται ότι ανέρχεται σε 80%. Προκειμένου να αντισταθμιστούν πιθανές απώλειες συμμετεχόντων, τελικά εγγράφηκαν 37 συμμετέχοντες ανά ομάδα. Χρησιμοποιήθηκαν γραμμικά μοντέλα παλινδρόμησης για την εξέταση της στατιστικής σημαντικότητας της εφαρμοζόμενης θεραπείας στον πόνο. Οι έλεγχοι ήταν αμφίπλευροι και η στατιστική σημαντικότητα ορίστηκε στο 5% (p < 0,05). Τα δεδομένα αναλύθηκαν με χρήση του λογισμικού RStudio. Αποτελέσματα: Τη μελέτη ολοκλήρωσαν 61 ασθενείς. Η ομάδα GIM παρουσίασε στατιστικά σημαντική μείωση της έντασης του πόνου και βελτίωση της ποιότητας ζωής σε σύγκριση με την ομάδα ελέγχου. Ο δείκτης Barthel σημείωσε γρήγορη αλλά παροδική βελτίωση, η οποία δεν διατηρήθηκε στο τελικό follow-up. Σημαντικές βελτιώσεις καταγράφηκαν στους τομείς του SF-36 που αφορούν τη Σωματική Λειτουργικότητα, τον Σωματικό Πόνο και τη Γενική Υγεία. Επιπλέον, παρατηρήθηκε σημαντική μείωση της επιβάρυνσης των φροντιστών (ZBI), ιδίως στην προσωπική δυσφορία και την υπερφόρτωση ρόλου. Συμπεράσματα: Η προσαρμοσμένη εκδοχή της GIM φαίνεται να αποτελεί μια πολλά υποσχόμενη συμπληρωματική παρέμβαση για τη διαχείριση του πόνου και τη βελτίωση της ποιότητας ζωής ασθενών με ΡΑ, καθώς και για τη μείωση της επιβάρυνσης των φροντιστών.