The permanent campaign strategy of Greek Prime Ministers (1996–2011)

Abstract

Various academic authors have analysed the implementation, the causes and the impact of the permanent campaign strategy by political executives in presidential and parliamentary systems, notably the United States and United Kingdom. This study builds on this literature and extends the research on the permanent campaign in the European parliamentary majoritarian context by examining contemporary Greece as a national case study. In particular, the study addresses three questions. First, did contemporary Greek Prime Ministers adopt the permanent campaign strategy? Second, why did they do so? Third, what impact did the implementation of the permanent campaign have on their public approval? The research focuses on the cases of three successive Prime Ministers in Greece: Costas Simitis (1996–2004), Kostas Karamanlis (2004–2009) and George Papandreou (2009-2011). Simitis and Papandreou were leaders of the centre-left PASOK, while Karamanlis was the leader of the centre-right New Democracy. The study finds that all three Prime Ministers undertook the permanent campaign strategy in order to maintain public approval, aligning themselves with their British and American counterparts. They established new communication units within the primeministerial apparatus, consulted with communication professionals to form a coherent communication strategy, used private polling to shape political strategy, policy and presentation, used campaign-like messages as mottos to promote their policy plans and made public appearances to woo public opinion. In addition, the thesis indicates that the permanent campaign in Greece was a result of the modernisation of political communication due to political and technological developments, such as the decline of political parties, the rise of television and the proliferation of new political technologies that have appeared in other countries as well. However, the results drawn from the data analysis suggest that the primeministerial permanent campaign hardly affected the primeministerial approval, confirming the findings of empirical studies in the US and the UK.

Πολλοί ακαδημαϊκοί συγγραφείς έχουν αναλύσει την εφαρμογή, τα αίτια και τις επιπτώσεις της στρατηγικής της διαρκούς εκστρατείας από τους επικεφαλής της εκτελεστικής εξουσίας σε προεδρικά και κοινοβουλευτικά συστήματα, ιδίως στις Ηνωμένες Πολιτείες και το Ηνωμένο Βασίλειο. Η παρούσα μελέτη βασίζεται σε αυτή τη βιβλιογραφία και επεκτείνει την έρευνα για τη διαρκή εκστρατεία στο ευρωπαϊκό κοινοβουλευτικό πλειοψηφικό πλαίσιο, εξετάζοντας τη σύγχρονη Ελλάδα ως εθνική μελέτη περίπτωσης. Συγκεκριμένα, η μελέτη θέτει τρία ερωτήματα. Πρώτον, υιοθέτησαν οι σύγχρονοι Έλληνες Πρωθυπουργοί τη στρατηγική της διαρκούς εκστρατείας; Δεύτερον, γιατί το έκαναν; Τρίτον, ποια ήταν η επίδραση της εφαρμογής της διαρκούς εκστρατείας στη δημοφιλία τους; Η έρευνα επικεντρώνεται στις περιπτώσεις τριών διαδοχικών Πρωθυπουργών στην Ελλάδα: του Κώστα Σημίτη (1996-2004), του Κώστα Καραμανλή (2004-2009) και του Γιώργου Παπανδρέου (2009-2011). Ο Σημίτης και ο Παπανδρέου ήταν ηγέτες του κεντροαριστερού ΠΑΣΟΚ, ενώ ο Καραμανλής ήταν ηγέτης της κεντροδεξιάς Νέας Δημοκρατίας. Η μελέτη διαπιστώνει ότι και οι τρεις Πρωθυπουργοί υιοθέτησαν τη στρατηγική της διαρκούς εκστρατείας προκειμένου να διατηρήσουν τη δημοτικότητά τους, ευθυγραμμιζόμενοι με τους Βρετανούς και Αμερικανούς ομολόγους τους. Δημιούργησαν νέες μονάδες επικοινωνίας εντός του πρωθυπουργικού μηχανισμού, συνεργάστηκαν με επαγγελματίες της επικοινωνίας για τη διαμόρφωση μιας συνεκτικής επικοινωνιακής στρατηγικής, χρησιμοποίησαν μυστικές δημοσκοπήσεις για τη διαμόρφωση της πολιτικής στρατηγικής, των πολιτικών επιλογών και της παρουσίασής τους, αξιοποίησαν μηνύματα προεκλογικού τύπου ως συνθήματα για την προώθηση των πολιτικών τους σχεδίων και πραγματοποίησαν δημόσιες εμφανίσεις με στόχο τον επηρεασμό της κοινής γνώμης. Επιπλέον, η διατριβή υποδεικνύει ότι η διαρκής εκστρατεία στην Ελλάδα ήταν αποτέλεσμα του εκσυγχρονισμού της πολιτικής επικοινωνίας λόγω πολιτικών και τεχνολογικών εξελίξεων, όπως η αποδυνάμωση των πολιτικών κομμάτων, η άνοδος της τηλεόρασης και η διάδοση νέων πολιτικών τεχνολογιών που έχουν εμφανιστεί και σε άλλες χώρες. Ωστόσο, τα ευρήματα από την ανάλυση των δεδομένων δείχνουν ότι η πρωθυπουργική διαρκής εκστρατεία επηρέασε ελάχιστα τη δημμοτικότητά τους, επιβεβαιώνοντας τα ευρήματα εμπειρικών μελετών στις ΗΠΑ και το Ηνωμένο Βασίλειο.