Convergences, divergences and novelties in maritime delimitation law: the caselaw of ITLOS in comparison with the caselaw of the ICJ and arbitral tribunals

Abstract

Given the multitude of judicial fora and the absence of a hierarchical mechanism in the international legal system, this thesis examines whether the exercise of parallel jurisdiction by various competent tribunals leads to the fragmentation of the applicable law in maritime delimitations. A more specific question is whether the jurisprudence of ITLOS enhances the consistency of delimitation law, or, conversely, confirms the concerns regarding the fragmentation of law that were expressed upon its establishment.The thesis is divided into two parts: Part One concerns the delimitation of zones within 200 nm and is divided into two chapters. The first chapter addresses the territorial sea, and the second focuses on the Exclusive Economic Zone (EEZ) and the continental shelf within 200 nm. Essentially, a comparison of judicial approaches is undertaken, both at the level of selecting the delimitation method and at each stage of applying the equidistance method, which appears to be the standard method of delimitation. Part Two concerns the delimitation of the continental shelf beyond 200 nm. Before comparing the judicial approaches regarding the delimitation itself, which is analyzed in the third chapter, the first chapter analyzes the theoretical foundation of the legal title to the continental shelf beyond 200 nm, and the second chapter analyzes the relationship between the process of delineation and delimitation.

Δεδομένης της πληθώρας δικαστικών fora και της απουσίας ενός ιεραρχικού μηχανισμού στο διεθνές νομικό σύστημα, το ερώτημα που εξετάζεται αφορά στο κατά πόσο η άσκηση παράλληλης δικαιοδοσίας από τα διάφορα αρμόδια δικαστήρια καταλήει στον κατατεμαχισμό του εφαρμοστέου δικαίου στις θαλάσσιες οριοθετήσεις. Το ειδικότερο ερώτημα που απασχολεί είναι το κατά πόσο η νομολογία του ΔΔΔΘ συμβάλλει στην ενίσχυση της συνέπειας του δικαίου των οριοθετήσεων, ή, αντίθετα, επιβεβαιώνει τις ανησυχίες για τον κατακερματισμό του δικαίου που εκφράστηκαν κατά τη σύσταση του. Η διατριβή χωρίζεται σε δύο μέρη. Το πρώτο μέρος αφορά στην οριοθέτηση των ζωνών εντός των 200 νμ και χωρίζεται σε δύο κεφάλαια. Το πρώτο κεφάλαιο αφορά στην αιγιαλίτιδα ζώνη και το δεύτερο στην ΑΟΖ και την υφαλοκρηπίδα εντός 200 νμ. Επιχειρείται, ουσιαστικά, η σύγκριση των νομολογιακών προσεγγίσεων τόσο στο επίπεδο επιλογής της μεθόδου οριοθέτησης όσο και σε επίπεδο έκαστου σταδίου κατά την εφαρμογή της μεθόδου της μέσης γραμμής, η οποία φαίνεται να συνιστά τη συνήθη μέθοδο οριοθέτησης. Το δεύτερο μέρος αφορά στην οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας πέραν των 200 νμ. Πριν από τη σύγκριση των νομολογιακών προσεγγίσεων σε σχέση με αυτή καθ’ εαυτή την οριοθέτηση, η οποία αναλύεται στο τρίτο κεφάλαιο, επιχειρείται η ανάλυση της θεωρητικής θεμελίωσης του νομικού τίτλου στην υφαλοκρηπίδα πέραν των 200 νμ, ζήτημα που απασχολεί στο πρώτο κεφάλαιο, και η ανάλυση της σχέσης μεταξύ της διαδικασίας χάραξης των εξωτερικών ορίων της υφαλοκρηπίδας και της οριοθέτησης, ζήτημα που απασχολεί στο δεύτερο κεφάλαιο.