Ο ρόλος της πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης κατά τη δικτατορία των Συνταγματαρχών (1967-1974): μελέτη περίπτωσης του δημοτικού σχολείου Βυτίνας

Abstract

This doctoral dissertation, titled "The role of primary education during the Colonels' dictatorship (1967-1974): A case study of the Vytina Primary School," is a historical research project that highlights the role of the education system as a mechanism for ideological manipulation during the April dictatorship. The study examines how the military regime's ideology influenced the design of educational policy, the curriculum, circulars, and school celebrations. By analyzing archival material from the Vytina Primary School and utilizing oral histories, the thesis explores the pedagogical function of education as a means of imposing a national identity and controlling school reality. Utilizing the methodological frameworks of oral history, public history, and historical consciousness, the study aims to illuminate previously unseen aspects of daily school life, connecting official pedagogical discourse with the experiences of students and teachers. The theoretical perspective of postmodernism provides a critical approach to dominant narratives, demonstrating that the school was a field where resistance and adaptation coexisted with state indoctrination.

Η έρευνα εξετάζει πώς η ιδεολογία του στρατιωτικού καθεστώτος επηρέασε τον σχεδιασμό της εκπαιδευτικής πολιτικής, το αναλυτικό πρόγραμμα, τις εγκύκλιες διαταγές και τις σχολικές εορτές. Μέσα από τη μελέτη του αρχειακού υλικού του Δημοτικού Σχολείου Βυτίνας και τη χρήση προφορικών μαρτυριών, η διατριβή αναδεικνύει την παιδαγωγική λειτουργία της εκπαίδευσης ως μέσου επιβολής μιας εθνικής ταυτότητας και ελέγχου της σχολικής πραγματικότητας. Χρησιμοποιώντας μεθοδολογικά πλαίσια της προφορικής ιστορίας, της δημόσιας ιστορίας και της ιστορικής συνείδησης, η μελέτη επιχειρεί να φωτίσει πτυχές της εκπαιδευτικής καθημερινότητας που παρέμεναν αθέατες, συνδέοντας τον επίσημο παιδαγωγικό λόγο με τα βιώματα μαθητών και εκπαιδευτικών. Το θεωρητικό πρίσμα του μεταμοντερνισμού προσφέρει μια κριτική προσέγγιση απέναντι στις κυρίαρχες αφηγήσεις, αποδεικνύοντας ότι το σχολείο υπήρξε πεδίο όπου η αντίσταση και η προσαρμογή συνυπήρχαν με την κρατική χειραγώγηση.