Η επίδραση εκπαιδευτικού προγράμματος ελληνικού παραδοσιακού χορού στη ψυχοσυναισθηματική κατάσταση παιδιατρικών νοσηλευτών στην περίοδο της πανδημίας covid-19

Abstract

Background: The COVID-19 pandemic has imposed unprecedented psychological and emotional burden on paediatric nurses, who have faced increased workload, increased stress, and burnout. Developing strategies to strengthen mental resilience and well-being of health careprofessionals has become imperative. Dance, and specifically Greek Traditional Dance (GTD), is a culturally embedded Δραστηριότητα with proven benefits on physical, psychological andsocial health. Aim: The study aimed to investigate the effect of a GTD training program on the psycho-emotional well-being of paediatric nurses during the COVID-19 pandemic. Methods: A quasi-experimental study was conducted with a sample of 199 paediatric nurses, employed in the largest paediatric hospital in Athens, Greece. The participants were divided into an intervention group (Group A), n=89, who attended 16 training sessions (two sessionsper week for two months, lasting 45 minutes each), and a control group (Group B), n=110, without intervention. Psycho-emotional status assessed before and after the intervention using the following tools: Positive and Negative Affect Scale (PANAS), Psychological Well-Being Scales – Short Scales (PWBS), Life Ικανοποίηση Scale (SWLS) and Life Orientation Test –Revised (LOT-R). Data analysis was performed with SPSS v.26.0, using Cronbach’s alpha forreliability, t-test, ANOVA and non-parametric correlations. Results: Most participants were women (96% in the Group A, 92% in the Group B). After completing the program, nurses in the traditional dance group demonstrated a statistically significant increase in positive emotions (M ± SD = 3.89 ± 0.45) and a decrease in negative emotions (M ± SD = 1.65 ± 0.47) compared to the Group B (M ± SD = 1.94 ± 0.63). At the same time, improvements were recorded in life Ικανοποίηση (M ± SD = 5.30 ± 0.89) and optimism (M ± SD = 3.02 ± 0.72), and Ηρεμία ation (M ± SD = 2.48 ± 0.91). The greatest benefits were found in nurses working in wards with paediatric patients positive for COVID-19, who showed an improvement in both positive emotions and a reduction in negative ones, as well as in indicators of Φιλία hip and life Ικανοποίηση. Conclusions: Participation in a structured GTD program improved the psycho-emotional well-being of paediatric nurses during the COVID-19 pandemic. The results highlight the value of culturally relevant, group-based interventions in promoting resilience and quality of life of healthcare professionals.

Εισαγωγή: Η πανδημία COVID-19 έχει επιβάλει πρωτοφανές ψυχολογικό και συναισθηματικό βάρος στους παιδιατρικούς νοσηλευτές, οι οποίοι έχουν αντιμετωπίσει αυξημένο φόρτο εργασίας, αυξημένο άγχος και επαγγελματική εξουθένωση. Η ανάπτυξη στρατηγικών για την ενίσχυση της ψυχικής ανθεκτικότητας και της ευεξίας των επαγγελματιών υγείας έχει καταστεί επιτακτική. Ο χορός, και συγκεκριμένα ο Ελληνικός Παραδοσιακός Χορός (ΕΠΧ), είναι μια πολιτισμικά ενσωματωμένη δραστηριότητα με αποδεδειγμένα οφέλη για τη σωματική, ψυχολογική και κοινωνική υγεία. Σκοπός: Η μελέτη είχε ως στόχο να διερευνήσει την επίδραση ενός προγράμματος εκπαίδευσης ΕΠΧ στην ψυχοσυναισθηματική ευεξία των παιδιατρικών νοσηλευτών κατά τη διάρκεια της πανδημίας COVID-19. Μεθοδολογία: Διεξήχθη μια πειραματική μελέτη με δείγμα 199 παιδιατρικών νοσηλευτών, που εργάζονταν στο μεγαλύτερο παιδιατρικό νοσοκομείο στην Αθήνα. Οι συμμετέχοντες χωρίστηκαν σε μια ομάδα παρέμβασης (Ομάδα Α), n=89, οι οποίοι παρακολούθησαν 16 εκπαιδευτικές συνεδρίες (δύο συνεδρίες την εβδομάδα για δύο μήνες, διάρκειας 45 λεπτών ηκαθεμία), και μια ομάδα ελέγχου (Ομάδα Β), n=110, χωρίς παρέμβαση. Η ψυχοσυναισθηματική κατάσταση αξιολογήθηκε πριν και μετά την παρέμβαση χρησιμοποιώντας τα ακόλουθα εργαλεία: Κλίμακα Θετικών και Αρνητικών Συναισθημάτων(PANAS), Κλίμακες Ψυχολογικής Ευεξίας – Βραχείες Κλίμακες (PWBS), Κλίμακα Ικανοποίησης Ζωής (SWLS) και Δοκιμασία Προσανατολισμού Ζωής – Αναθεωρημένη (LOT-R). Η ανάλυση των δεδομένων πραγματοποιήθηκε με το SPSS v.26.0, χρησιμοποιώντας Cronbach’s alpha για αξιοπιστία, t-test, ANOVA και μη παραμετρικές συσχετίσεις. Αποτελέσματα: Οι περισσότεροι συμμετέχοντες ήταν γυναίκες (96% στην Ομάδα Α, 92%στην Ομάδα Β). Μετά την ολοκλήρωση του προγράμματος, οι νοσηλευτές στην ομάδα παραδοσιακού χορού επέδειξαν στατιστικά σημαντική αύξηση στα θετικά συναισθήματα (M± SD = 3,89 ± 0,45) και μείωση στα αρνητικά συναισθήματα (M ± SD = 1,65 ± 0,47) σε σύγκριση με την Ομάδα Β (M ± SD = 1,94 ± 0,63). Ταυτόχρονα, καταγράφηκαν βελτιώσεις στην ικανοποίηση από τη ζωή (M ± SD = 5,30 ± 0,89) και στην αισιοδοξία (M ± SD = 3,02 ±0,72) και στη χαλάρωση (M ± SD = 2,48 ± 0,91). Τα μεγαλύτερα οφέλη παρατηρήθηκαν σε νοσηλευτές που εργάζονταν σε θαλάμους με παιδιατρικούς ασθενείς θετικούς στην COVID-19, οι οποίοι έδειξαν βελτίωση τόσο στα θετικά συναισθήματα όσο και μείωση στα αρνητικά, καθώς και στους δείκτες φιλίας και ικανοποίησης από τη ζωή. Συμπεράσματα: Η συμμετοχή σε ένα δομημένο πρόγραμμα ΕΠΧ βελτίωσε την ψυχοσυναισθηματική ευεξία των παιδιατρικών νοσηλευτών κατά τη διάρκεια της πανδημίας COVID-19. Τα αποτελέσματα υπογραμμίζουν την αξία των πολιτισμικά σχετικών, ομαδικών παρεμβάσεων στην προώθηση της ανθεκτικότητας και της ποιότητας ζωής των επαγγελματιών υγείας.