Καινή Διαθήκη και επικοινωνία: σπουδή στους τρόπους επικοινωνίας την περίοδο της Καινής Διαθήκης

Abstract

The object of this study is the comparative presentation of communication theories of our time, alongside the historical, cultural and social approaches to communication in the New Testament era and in particular the communication between Jesus and His contemporaries, as vividly recorded in the Gospels. Initially, an investigation was made of the concept of communication and how it is connected to man and his culture in general, and selective reference was made to social theories and practices, classical and more modern models of communication. Subsequently, a systematic study was conducted of the conditions, methods and means of communication in the Greco-Roman and Jewish worlds in relation to its many different aspects in society and culture. The existing networks of the Mediterranean basin during the New Testament era functioned as channels of communication, while the different forms of communication of the era, and more specific ones such as music and rhetoric, were sufficiently researched to bear fruit in the approach and better understanding of the texts of the Bible later. The special characteristics of the Jews and the basic elements of their faith, life and culture were highlighted, as were their terms and tools of communication, in order to draw conclusions not only for the type and methods of communication but also for the theological imprint, the communicative effect and the depth of certain incidents, events and encounters described in the New Testament. In the second part of this study, an experimental speech and sensory laboratory was implemented where incidents from the four gospels of the New Testament, selected for their particular communicative characteristics were studied with the aim of successfully synthesizing the authentic image of the communication practice of the era and the divine-human person of Jesus Christ, as it gradually emerges during the narrative through His actions and words, but also His inaction and His silence at times. This experimental study revealed the dynamic and catalytic influence of Jesus Christ on people's lives, stemming from His truly powerful words and His very intense presence and life.

Αντικείμενο της παρούσας μελέτης αποτελεί η συγκριτική αναφορά των επικοινωνιακών θεωριών της εποχής μας παράλληλα με την ιστορική, πολιτισμική, κοινωνική προσέγγιση της επικοινωνίας της εποχής της Καινής Διαθήκης και ειδικότερα της επικοινωνίας ανάμεσα στον Ιησού και τους συγχρόνους Του, όπως αυτή καταγράφεται ζωντανά στα Ευαγγέλια. Αρχικά έγινε διερεύνηση της έννοιας της επικοινωνίας και πως αυτή συνδέεται με τον άνθρωπο και τον πολιτισμό του γενικότερα και επιλεκτική αναφορά σε κοινωνικές θεωρίες και πρακτικές, κλασικά και πιο σύγχρονα μοντέλα επικοινωνίας. Στη συνέχεια διεξήχθη η συστηματική μελέτη των συνθηκών, των τρόπων και των μέσων της επικοινωνίας στον Ελληνορωμαϊκό και στον Ιουδαϊκό κόσμο σε σχέση με πολλές και διαφορετικές πτυχές της στην κοινωνία και στον πολιτισμό. Τα υπάρχοντα δίκτυα της μεσογειακής λεκάνης την εποχή της Καινής Διαθήκης λειτούργησαν ως δίαυλοι επικοινωνίας ενώ οι διαφορετικές μορφές επικοινωνίας της εποχής, και ειδικότερες όπως η μουσική και η ρητορική, ερευνήθηκαν αρκετά ώστε να αποφέρουν καρπούς στην προσέγγιση και καλύτερη κατανόηση των κειμένων της Γραφής μετέπειτα. Τα ξεχωριστά χαρακτηριστικά των Εβραίων και τα βασικά στοιχεία της πίστης, της ζωής και του πολιτισμού τους αναδείχθηκαν, όπως και οι όροι και τα εργαλεία επικοινωνίας τους ώστε να προκύψουν συμπεράσματα όχι μόνο για το είδος και τους τρόπους επικοινωνίας αλλά και για το θεολογικό αποτύπωμα, το επικοινωνιακό αποτέλεσμα και το βάθος ορισμένων περιστατικών, γεγονότων και συναντήσεων που περιγράφονται στην Καινή Διαθήκη. Στο δεύτερο μέρος της παρούσας μελέτης υλοποιήθηκε πειραματικό εργαστήριο λόγου και αισθήσεων όπου επιλεγμένα για τα ιδιαίτερα επικοινωνιακά χαρακτηριστικά τους περιστατικά των τεσσάρων ευαγγελίων της Καινής Διαθήκης μελετήθηκαν με σκοπό τη σύνθεση της αυθεντικής εικόνας της επικοινωνιακής πρακτικής της εποχής και του θεανθρώπινου προσώπου του Ιησού Χριστού, όπως αυτή διαφαίνεται σταδιακά κατά τη διάρκεια της αφήγησης μέσα από τις πράξεις και τα λόγια Του αλλά και την απραξία και σιωπή Του ενίοτε. Αυτή η πειραματική μελέτη φανέρωσε τη δυναμική και καταλυτική επίδραση του Ιησού Χριστού στη ζωή των ανθρώπων προερχόμενη από τους πραγματικά δυνατούς λόγους Του και την ίδια την έντονη παρουσία Του και τη ζωή Του.