Αξιολόγηση του αξονικού μήκους του οφθαλμού σε ασθενείς με σακχαρώδη διαβήτη

Abstract

Introduction: Diabetic retinopathy (DR) is the most common microvascularcomplication of type 2 diabetes mellitus (T2D) and a leading cause of visual impairment. Axial length (AL) of the eye has been implicated in retinal structure and may influence DR pathogenesis. This study aimed to evaluate the association between AL, T2D, and DR severity in an adult Greek population. Methods: A total of 455 adults aged 35–93 years were included, of whom 135 (29.7%) had confirmed T2D. Axial length was measured using the IOL Master 500, and DR staging was performed through indirect ophthalmoscopy and OCT. Due to non-normaldata distribution, non-parametric tests were used (Mann–Whitney U, Kruskal–Wallis, Spearman, Pearson Chi-Square). Results: Diabetic patients exhibited significantly lower median AL compared to non-diabetics (23.26 mm vs. 23.50 mm, p = 0.006). Among diabetics, males had longer ALthan females (23.37 mm vs. 22.86 mm, p = 0.001). Participants without any signs ofDR had significantly greater AL than those with any DR stage (23.63 mm vs. 23.00mm, p = 0.042). Furthermore, AL varied significantly across DR stages (p = 0.017),with a trend toward shorter length in more advanced stages. Conclusions: Longer AL is inversely associated with both the presence and severity of DR. AL may represent a protective anatomical factor and could be considered in the clinical evaluation and risk stratification of patients with T2D.

Εισαγωγή: Η διαβητική αμφιβληστροειδοπάθεια (ΔΑ) αποτελεί τη συχνότερη μικροαγγειακή επιπλοκή του σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2 (ΣΔτ2) και σημαντική αιτία απώλειας όρασης. Το αξονικό μήκος (Axial Length – AL) του οφθαλμού έχει συσχετιστεί σε μελέτες με τη δομή και τη λειτουργία του αμφιβληστροειδούς και ενδέχεται να επηρεάζει την παθογένεση της ΔΑ. Σκοπός: Η παρούσα μελέτη διερεύνησε τη σχέση του AL με τον ΣΔτ2 και τη ΔΑ στον ενήλικο πληθυσμό στην Ελλάδα. Μεθοδολογία: Συνολικά, συμμετείχαν 455 άτομα ηλικίας 35–93 ετών, εκ των οποίων 135 ήταν διαβητικοί (29,7%). Το AL μετρήθηκε με το IOL Master 500 και η σταδιοποίηση της ΔΑ πραγματοποιήθηκε με βυθοσκόπηση και OCT. Λόγω μη κανονικής κατανομής, εφαρμόστηκαν μη παραμετρικοί έλεγχοι (Mann–Whitney U,Kruskal–Wallis, Spearman, Pearson Chi-Square). Αποτελέσματα: Οι διαβητικοί ασθενείς είχαν μικρότερη διάμεσο AL από τους μη διαβητικούς (23,26 mm έναντι 23,50 mm, p = 0,006). Στην ομάδα των διαβητικών, οι άνδρες παρουσίασαν μεγαλύτερο AL από τις γυναίκες (23,37 mm έναντι 22,86 mm, p= 0,001). Η ομάδα χωρίς ΔΑ είχε υψηλότερο AL σε σχέση με εκείνους που εμφάνιζαν οποιοδήποτε στάδιο ΔΑ (23,63 mm έναντι 23,00 mm, p = 0,042). Επίσης, το AL διέφερε σημαντικά μεταξύ των σταδίων ΔΑ (p = 0,017), με τάση μείωσης στις πιο προχωρημένες μορφές. Συμπεράσματα: Το μεγαλύτερο AL φαίνεται να σχετίζεται με μειωμένο κίνδυνο εμφάνισης και βαρύτητας ΔΑ. Η βιομετρική αυτή παράμετρος μπορεί να λειτουργήσει ως προγνωστικός δείκτης για μικροαγγειακή επιβάρυνση σε ασθενείς με ΣΔτ2.