Ιστολογική και ανοσοϊστοχημική μελέτη του κρεμαστήρα μυός σε παιδιά με κρυψορχία και ανελκόμενο όρχι

Abstract

Objective: To investigate the histological features of the cremaster muscle and the immunohistochemical phenotype of striated muscle fibers in retractile testis, with comparative evaluation against congenital cryptorchidism and a control group (inguinal hernia with normally descended testes). Given that both conditions are associated with the cremaster muscle, identification of histopathological and immunohistochemical similarities may have important clinical implications for risk stratification and reconsideration of therapeutic strategies.Methods: Between March 2021 and April 2023, 40 boys undergoing surgery for retractile testis (n=22), congenital cryptorchidism (n=7), or inguinal hernia with normally descended testes (n=11; control group) were enrolled. Intraoperative biopsies of the cremaster muscle were obtained prior to further manipulation. Specimens were processed for hematoxylin–eosin staining and subjected to morphometric analysis of muscle fiber diameters. Immunohistochemical evaluation assessed the expression of myosin heavy chain proteins (MyH-7), embryonic myosin (MyHC-embryonic), and CD34. Patients were additionally analyzed within age subgroups (0–2, 3–9, and ≥10 years). Statistical analyses included parametric and non-parametric tests based on data distribution, with significance set at p<0.05.Results: All biopsies demonstrated homogeneous striated muscle architecture without inflammatory infiltration. Atrophic muscle fibers were frequently observed in retractile testis specimens and were absent in controls, while interstitial fibrosis was present in all congenital cryptorchidism samples and approximately half of retractile testis samples. Nerve distribution did not differ significantly among groups. Morphometric analysis revealed that both retractile testis and congenital cryptorchidism groups had similarly reduced minimum and maximum muscle fiber diameters, significantly smaller than those observed in controls (p<0.001), a pattern that persisted across age subgroups. Immunohistochemically, MyHC-embryonic expression was increased in retractile and cryptorchid testes compared with controls, with no significant difference between the two pathological groups. CD34 staining demonstrated significantly increased intramuscular capillary density in retractile testis relative to both congenital cryptorchidism and controls.Conclusion: The findings of the present study support the view that retractile testis does not represent merely a normal developmental variant, but rather exhibits a histopathological and immunohistochemical profile that closely resembles that of congenital cryptorchidism and clearly differs from that of normal controls. This observed similarity strengthens the hypothesis of shared pathophysiological mechanisms involving the cremaster muscle and raises critical questions regarding the adequacy of an exclusively conservative management approach extending until puberty. The data support the need for closer surveillance and for exploring criteria for earlier surgical intervention, while underscoring the necessity for further large-scale studies with long-term follow-up.

Σκοπός: Η ιστολογική και ανοσοϊστοχημική διερεύνηση των γραμμωτών μυϊκών κυττάρων σε υλικό βιοψιών κρεμαστήρα μυός από παιδιά που χειρουργούνται για ανελκόμενο όρχι, με συγκριτική αξιολόγηση έναντι της συγγενούς κρυψορχίας και της ομάδας ελέγχου (βουβωνοκήλη με φυσιολογικά κατελθόντες όρχεις). Δεδομένου ότι και οι δύο καταστάσεις συσχετίζονται με τον κρεμαστήρα μυ, η απόδειξη ότι οι δύο καταστάσεις μοιράζονται κοινά ιστοπαθολογικά χαρακτηριστικά σε βιοψίες μυός, ενδέχεται να έχει ουσιώδεις κλινικές προεκτάσεις και να δώσει απάντηση στην αιτιολογία και πιθανώς και στη θεραπεία του ανελκόμενου όρχι, που αποτελεί γκρίζα ζώνη και αφορά περίπου 3,9% αγοριών σχολικής ηλικίας.Υλικό και Μέθοδος: Συμπεριλήφθηκαν 40 αγόρια που υποβλήθηκαν σε χειρουργική επέμβαση για ανελκόμενο όρχι (ν=22), συγγενή κρυψορχία (ν=7) και βουβωνοκήλη με φυσιολογικά κατελθόντες όρχεις (ν=11, ομάδα ελέγχου). Λήφθηκαν βιοψίες κρεμαστήρα μυός, οι οποίες υποβλήθηκαν σε ιστολογική αξιολόγηση με αιματοξυλίνη–εωσίνη και ανοσοϊστοχημική ανάλυση για τις πρωτεΐνες MyH-7, MyHC-embryonic και CD34. Πραγματοποιήθηκε μορφομετρική ανάλυση των διαμέτρων των μυϊκών ινών και στατιστική σύγκριση μεταξύ ομάδων και ηλικιακών υποομάδων.Αποτελέσματα: Όλες οι βιοψίες ανέδειξαν ομοιογενή γραμμωτό μυϊκό ιστό χωρίς φλεγμονώδη διήθηση. Στην ομάδα ΑΟ παρατηρήθηκαν ατροφικές μυϊκές ίνες, εύρημα που απουσίαζε από την ομάδα ελέγχου και καταγράφηκε σε πολύ λίγα δείγματα κρυψορχίας. Διάμεση ίνωση καταγράφηκε σε όλες τις βιοψίες της κρυψορχίας, περίπου στις μισές του ΑΟ,ενώ δεν ανευρέθηκε στη ΒΚ. Ο αριθμός νευριδίων δεν διέφερε στατιστικά μεταξύ των ομάδων. Μορφομετρικά, οι ομάδες ΑΟ και ΣΚ εμφάνισαν στατιστικά σημαντικά παρόμοιες διαμέτρους μυϊκών ινών, που ήταν πολύ μικρότερες από την ομάδα ελέγχου, η οποία παρουσίασε σαφώς μεγαλύτερες διαμέτρους έναντι των δύο ομάδων (p<0,001). Τα ίδια πρότυπα διαφοροποίησης επιβεβαιώθηκαν και στις ηλικιακές υποομάδες. Ανοσοϊστοχημικά, η έκφραση MyHC-embryonic ήταν όμοια υψηλότερη στις ομάδες ΑΟ και κρυψορχίας έναντι της ομάδας ελέγχου. Η κατανομή του CD34 εντός των μυϊκών ινών ανέδειξε σημαντικά αυξημένο αριθμό τριχοειδών στην ομάδα ΑΟ έναντι τόσο της κρυψορχίας όσο και του ελέγχου (p<0,001 και p<0,00001 αντίστοιχα), με μη σημαντική διαφορά μεταξύ κρυψορχίας και βουβωνοκήλης.Συμπεράσματα: Οι βιοψίες μυών από παιδιά με ανελκόμενο όρχι, έδειξαν ιστολογικά και ανοσοϊστοχημικά χαρακτηριστικά όμοια με τις βιοψίες μυός από ΣΚ, καθώς και στατιστικά σημαντικά μικρότερο μέγεθος των εγκάρσιων διαμέτρων των μυοκυττάρων από την ομάδα ελέγχου. Τα δεδομένα υποστηρίζουν ότι ο ανελκόμενος όρχις δεν συνιστά απλώς φυσιολογική παραλλαγή, αλλά εμφανίζει ιστοπαθολογικό και ανοσοϊστοχημικό προφίλ που προσεγγίζει εκείνο της συγγενούς κρυψορχίας και διαφοροποιείται σαφώς από τους μάρτυρες. Η παρατηρούμενη ομοιότητα ενισχύει την υπόθεση κοινών παθοφυσιολογικών μηχανισμών που σχετίζονται με τον κρεμαστήρα μυ και εγείρει κλινικά ερωτήματα ως προς την επάρκεια της αποκλειστικά συντηρητικής αντιμετώπισης μέχρι την εφηβεία. Τα ευρήματα συνηγορούν υπέρ αυστηρότερης παρακολούθησης και διερεύνησης κριτηρίων έγκαιρης χειρουργικής παρέμβασης.