Waiting with/for baubo: sounding multivalent performing bodies in transdisciplinary artistic practices: a case stydy

Abstract

This doctoral thesis by practice and written dissertation is an attempt to articulate a theoretical and methodological approach on the design and facilitation of non-hierarchical transdisciplinary processes of collective improvisation and composition, grounded on the acknowledgment of each person’s positionality. Framed by prefigurative pedagogies and intersectional feminism, it explores how collective transmedia ethnographic poetry, as a medium and a social practice, engages with shared struggles of gender, sex, race, and class. The transdisciplinary artistic practice emerges through relational knowledges between the collaborators of this research and their expression of their positionality. Shaped by its means, it orients toward a genealogy of politics that prioritises equitable access to material and immaterial resources. Improvising and composing poetry collectively, as a lived and situated experience, underscores intersubjectivity and corporeality, questioning power structures and normalised hierarchical identities. It enacts a politics of (un)learning and experimenting across artistic mediums, prefiguring egalitarian relationalities within the social fabric.Tuning into the notion of prefigurative politics as defined by anthropologist David Graeber, this research wishes not only to problematise around existing structures and mechanisms of power within the field of music education, but to explore prefigurative pedagogies that embody personal, collective and anti-hierarchical values on (un)learning in a transdisciplinary artistic context. The practice comprises both personal and collective reworkings and enactments of relevant literature and methodologies from the fields of music and arts education, sociology, philosophy and decolonial studies that were rehearsed during the fieldwork of this research, to explore “why the kind of social relations” the post-capitalistic (democratic) societies are based on that manifest in the processes of learning and creating art are unnecessary . The fieldwork and analysis of this practice-based research wishes to explore diversity within its context as a decentralised form of organisation with an aspiration to contribute to the practices and thinking of counter-institutional politics of transdisciplinary arts pedagogies. Queer theory and intersectional feminism provide a theoretical and methodological framework to the practice of composition and improvisation that are understood as a praxis of affirming points of interrelation. The design and facilitation of a series of collaborative workshops, the documentation of the fieldwork and the implementation of interviews with the individuals engaged in the workshops, alongside with the analysis of the qualitative data, assumed that the researcher shifts roles; from an insider to an outsider, a collaborator to a facilitator, an interviewer to an interviewee, and vice versa, with the wish to foster junctures of bi-directional learning. Foregrounding the emergence of lived experience and the agency of individuals to articulate their personal signification of it, this doctoral thesis and written dissertation rehearses methodologies of collective improvisation and composition that wish to challenge the notion of authorial reinstatement . Acknowledging that non-hierarchical relationalities do not promise the self-erasure of the facilitator/researcher, but examine a just distribution of knowledge and power, I wish to consider how, as a researcher and facilitator of an transdisciplinary learning process, I begin to apply an intersectional lens in my practice, with the aim to prioritise collaboration rather than participation, collective unlearning rather than learning, and subversive rather than canonical methodologies of collective improvisation and composition. The body of artistic practice and written dissertation of my research are presented together as an integrated whole and wish to open up to conversations and welcome diverse reflections and observations. The written dissertation of this PhD is accompanied with a website where all the materials are archived. My intention has been to make the research materials available to the website visitor in a non-hierarchical way, therefore wish for the navigation of the website to be as unmediated as possible. The visitor to the website is invited to make their own decisions on how to explore the materials.

Η παρούσα διδακτορική έρευνα μέσω μελέτης πεδίου αλλά και γραπτής διατριβής αποτελεί μια απόπειρα διατύπωσης μιας θεωρητικής και μεθοδολογικής προσέγγισης στον σχεδιασμό και το συντονισμό μη ιεραρχικών διεπιστημονικών διαδικασιών ομαδικού αυτοσχεδιασμού και σύνθεσης, που εδράζεται στη γνώση και κατανόηση της θεσιακότητας του κάθε ατόμου. Πλαισιωμένη από προεικονιστικές παιδαγωγικές και τον διαθεματικό φεμινισμό, διερευνά τον τρόπο με τον οποίο η συλλογική διαμεσική εθνογραφική ποίηση, ως μέσο και ως κοινωνική πρακτική, εμπλέκεται με κοινές διεκδικήσεις φύλου, σεξουαλικότητας, φυλής και τάξης. Η διεπιστημονική καλλιτεχνική πρακτική της παρούσας έρευνας αναδύεται μέσα από τις σχεσιακές γνωσιακές διαδικασίες μεταξύ των συνεργατων αυτής της έρευνας και της προσωπικής έκφρασης της θεσιακότητάς τους. Η έρευνα, όπως διαμορφώνεται βάσει των διαθέσιμων υλικών και άυλων μέσων, προσανατολίζεται προς μια γενεαλογία πολιτικών που δίνουν προτεραιότητα στην ισότιμη πρόσβαση σε υλικούς και άυλους πόρους. Ο συλλογικός αυτοσχεδιασμός και η σύνθεση ποίησης, ως βιωμένη και τοποθετημένη εμπειρία, επιτελούνται με την πρόθεση να αναδεικνυχθεί η διαυποκειμενικότητα και η σωματικότητα των πρακτικών αυτών, θέτοντας υπό διερώτηση/αμφισβήτηση συστήματα εξουσίας και κανονικοποιημένες ιεραρχικές ταυτότητες. Ταυτόχρονα, επιτελεί/δοκιμάζει μια πολιτική της (απο)μάθησης και του πειραματισμού μεταξύ καλλιτεχνικών μέσων, προδιαγράφοντας εξισωτικές σχέσεις μέσα στον κοινωνικό ιστό. Σε διάλογο με την έννοια των μετασχηματιστικών πολιτικών, αυτή η έρευνα δεν επιδιώκει μόνο να διατυπώσει μια κριτική ανάλυση σχετικά με τις υπάρχουσες δομές και μηχανισμούς εξουσίας στον χώρο της μουσικής εκπαίδευσης, αλλά και να διερευνήσει προεικονιστικές παιδαγωγικές που ενσωματώνουν προσωπικές, συλλογικές και αντι-ιεραρχικές αξίες στη διαδικασία (απο)μάθησης μέσα σε διεπιστημονικά καλλιτεχνικά πλαίσια. Η πρακτική αυτή περιλαμβάνει τόσο προσωπικές όσο και συλλογικές αναδιαμορφώσεις και βιωματικές πραγματώσεις σχετικής βιβλιογραφίας και μεθοδολογιών από τα πεδία της μουσικής και καλλιτεχνικής εκπαίδευσης, της κοινωνιολογίας, της φιλοσοφίας και των απο-αποικιοκρατικών σπουδών. Η έρευνα πεδίου και η ανάλυσή της εξετάζει τη διαφορετικότητα μέσα στο συγκείμενό της ως μια αποκεντρωμένη μορφή οργάνωσης, με την ελπίδα να συμβάλει στις πρακτικές και στη σκέψη γύρω από αντι-θεσμικές πολιτικές στις διεπιστημονικές καλλιτεχνικές παιδαγωγικές. Η έρευνα πεδίου αυτής της μελέτης φαντάζεται και δοκιμάζει να λειτουργήσει ως πεδίο διαλόγου γύρω από το πώς, μέσα από την αναγνώριση των θεσιακοτήτων μας, μπορούμε συλλογικά να διαμορφώσουμε μη ιεραρχικές σχέσεις και προεικονιστικές παιδαγωγικές που να προσανατολίζονται προς πιο ισότιμες και δίκαιες κοινότητες. Η παρούσα διδακτορική διατριβή εστιάζει στην ανάδυση της βιωμένης εμπειρίας και στην εμπρόθετη δράση των ατόμων να εκφράσουν τη δική τους προσωπική σημασιοδότηση αυτής, επαναδιατυπώνει μεθοδολογίες ομαδικού αυτοσχεδιασμού και σύνθεσης που επιδιώκουν να αμφισβητήσουν την έννοια της αποκατάστασης της αυθεντίας και αναγνωρίζει ότι οι μη ιεραρχικές σχέσεις δεν υπόσχονται την αυτο-διαγραφή της εμψυχώτριας/ερευνήτριας, αλλά εξετάζουν τις πιθανότητες για δίκαιη κατανομή της γνώσης και της εξουσίας. Η έρευνα αυτή αποτελεί την αφορμή για την εφαρμογή ενός διαθεματικού πρίσματος στην πρακτική, με στόχο την προτεραιοποίηση της συνεργασίας έναντι της συμμετοχής, την συλλογική απομάθηση αντί για τη μάθηση, και τις ανατρεπτικές αντί για τις κανονιστικές μεθοδολογίες του συλλογικού αυτοσχεδιασμού και σύνθεσης, με μια διάθεση αμφισβήτησης και μετασχηματισμού των ιεραρχικών και θεσμικών δομών. Το σώμα της καλλιτεχνικής πρακτικής και η γραπτή διατριβή της έρευνάς παρουσιάζονται μαζί ως ένα ενοποιημένο σύνολο με πρόθεση να ανοίξουν ένα διάλογο ενθαρρύνοντας ποικίλες και τυχόν ενστάσεις και παρατηρήσεις· Αυτή η έρευνα επικεντρώνεται στην μελέτη πεδίου της, η οποία ξεκίνησε μέσω μιας ανοιχτής πρόσκλησης που απευθυνόταν σε ενήλικα άτομα που διαμένουν στην Αθήνα, Ελλάδα. Τα συμμετεχ@ προσκλήθηκαν να λάβουν μέρος σε ένα βιωματικό εργαστήριο διαμεσικής εθνογραφικής ποίησης με τίτλο Waiting for/with Baubo; a transmedia [ethnographic] poetry workshop (εφεξής Waiting for/with Baubo), το οποίο πραγματοποιήθηκε μεταξύ Φεβρουαρίου και Απριλίου 2023. Η γραπτή διατριβή του διδακτορικού συνοδεύεται από έναν ιστότοπο, όπου ολόκληρο το υλικό της έρευνας πεδίου έχει αρχειοθετηθεί με έναν μη ιεραρχικό τρόπο ενθαρρύνοντας τον επισκέπτη/αναγνώστη να πλοηγηθεί αδιαμεσολάβητα.