Essays on sustainable finance

Abstract

This PhD examines Environmental, Social, and Governance (ESG) practices as systemic forces shaping economic performance, financial markets and global integration. Moving beyond firm-level perspectives, it explores how sustainability initiatives generate collective effects that influence national competitiveness, financial markets, and international trade relationships. Drawing on firm level data from developed and emerging markets, Chapter 2 shows that an aggregated world-based ESG performance index and their subcomponents predict key macroeconomic outcomes, exhibiting short-term adjustment costs but significant long-term growth benefits. These relationships are stronger in developed than emerging markets, reflecting differences in economic structures and institutional characteristics. Chapter 3 advances the concept of sustainability commonality, describing the systematic alignment of ESG practices across firms, industries, and countries, and provides extensive empirical evidence of this phenomenon across national and global contexts. Country commonality plays the dominant role and greater alignment enhances profitability, market valuation, and stock return comovement, with country-level effects transmitted through industry linkages, and global commonality transmitted via investor pressures and supply chains. Chapter 4 develops the notion of sustainability distance between trading partners, capturing the degree of ESG dissimilarity across countries, and demonstrates that greater differences in sustainability practices reduce total bilateral trade intensity. This effect is particularly pronounced in environmental and social dimensions, with institutional quality amplify the negative effects. Collectively, the findings highlight ESG as a systemic determinant of sustainable economic and financial development and an emerging non-tariff factor shaping global economic integration. Finally, the fifth chapter presents the conclusions of the doctoral thesis.

Η διδακτορική διατριβή εξετάζει τις πρακτικές Περιβαλλοντικής, Κοινωνικής και Εταιρικής Διακυβέρνησης (ESG) ως συστημικές δυνάμεις που διαμορφώνουν την οικονομική απόδοση, τις χρηματοπιστωτικές αγορές και τη διεθνή ολοκλήρωση. Υπερβαίνοντας τις προσεγγίσεις που επικεντρώνονται αποκλειστικά στο επίπεδο της επιχείρησης, η διατριβή διερευνά το πώς οι πρωτοβουλίες βιωσιμότητας παράγουν συλλογικά αποτελέσματα που επηρεάζουν την εθνική ανταγωνιστικότητα, τις χρηματοπιστωτικές αγορές και τις διεθνείς εμπορικές σχέσεις. Η πρώτη μελέτη (Κεφάλαιο 2) δείχνει ότι ένας παγκόσμιος, συγκεντρωτικός δείκτης απόδοσης ESG, βάσει δεδομένων κριτηρίων Περιβαλλοντικής, Κοινωνικής και Εταιρικής Διακυβέρνησης (ESG) των επιχειρήσεων από ανεπτυγμένες και αναδυόμενες αγορές, προβλέπουν βασικές μακροοικονομικές εξελίξεις, παρουσιάζοντας βραχυπρόθεσμο κόστος προσαρμογής αλλά σημαντικά μακροχρόνια οφέλη για την ανάπτυξη. Οι σχέσεις αυτές είναι ισχυρότερες στις ανεπτυγμένες αγορές, αντανακλώντας διαφορές στις οικονομικές δομές και στα θεσμικά χαρακτηριστικά τους. Η δεύτερη μελέτη (Κεφάλαιο 3) επεκτείνει την ανάλυση διερευνώντας τη διασυνδεσιμότητα των πρακτικών βιωσιμότητας μεταξύ επιχειρήσεων, κλάδων και χωρών, η οποία περιγράφει τον συστηματικό βαθμό ευθυγράμμισης των πρακτικών Περιβαλλοντικής, Κοινωνικής και Εταιρικής Διακυβέρνησης (ESG) μεταξύ επιχειρήσεων, κλάδων και χωρών, και παρέχει εκτενή εμπειρικά τεκμήρια για αυτό το φαινόμενο τόσο σε εθνικό όσο και σε παγκόσμιο επίπεδο. Η ανάλυση καταδεικνύει ότι ο βαθμός ευθυγράμμισης των πρακτικών Περιβαλλοντικής, Κοινωνικής και Εταιρικής Διακυβέρνησης (ESG) σε επίπεδο χώρας διαδραματίζει τον κυρίαρχο ρόλο και ότι η μεγαλύτερη ευθυγράμμιση ενισχύει την κερδοφορία, τη χρηματιστηριακή αποτίμηση και τον συγχρονισμό των αποδόσεων, μέσω διαύλων όπως οι διακλαδικές συνδέσεις, οι εφοδιαστικές αλυσίδες και οι πιέσεις των επενδυτών. Η τρίτη μελέτη (Κεφάλαιο 4) εξετάζει κατά πόσον η ομοιότητα των των πρακτικών Περιβαλλοντικής, Κοινωνικής και Εταιρικής Διακυβέρνησης (ESG), όπως μετράται μέσω της «απόστασης της βιωσιμότητας», λειτουργεί ως παράγοντας που επηρεάζει το διμερές εμπόριο. Χρησιμοποιώντας ένα υπόδειγμα βαρύτητας (gravity model) εκτιμημένο με Poisson Pseudo Maximum Likelihood (PPML) σε παγκόσμιες εμπορικές ροές, τα αποτελέσματα επιβεβαιώνουν ότι μεγαλύτερη απόσταση ESG μεταξύ χωρών μειώνει σημαντικά την ένταση του εμπορίου, ιδίως μέσω διαφορών στις περιβαλλοντικές και κοινωνικές διαστάσεις. Τα ευρήματα αυτά αναδεικνύουν την εμφάνιση της ευθυγράμμισης στη βιωσιμότητα ως ενός νέου, μη δασμολογικού προσδιοριστικού παράγοντα του διεθνούς εμπορίου, ενισχύοντας την ιδέα ότι τα κοινά θεσμικά και ρυθμιστικά πλαίσια στον τομέα της βιωσιμότητας ενδυναμώνουν τη διεθνή οικονομική ολοκλήρωση. Τέλος, το πέμπτο κεφάλαιο παραθέτει τα συμπεράσματα της διδακτορικής διατριβής.