Πολυμεταβλητή ανάλυση των επιδράσεων της εμβιομηχανικής διόρθωσης της στάσης του σώματος με τεχνικές μαλακών μορίων και ασκήσεις νευρομυϊκής επανεκπαίδευσης στη βελτίωση της λειτουργικότητας ασθενών με χαλαρή στάση σώματος και παθήσεις αυχεναλγίας και οστεοαρθρίτιδας γόνατος

Abstract

Introduction: Swayback posture is frequently associated with impaired trunk control and altered loading patterns that may contribute to persistent neck pain and knee osteoarthritis symptoms, ultimately reducing function. Although soft-tissue techniques and exercise are widely implemented, it remains uncertain whether holistic programmes that systematically integrate trunk neuromuscular training provide meaningful advantages over region-focused approaches, particularly regarding the maintenance of clinical gains. Purpose: To investigate the effects of biomechanical posture correction using ERGON IASTM soft-tissue techniques and neuromuscular exercise, comparing local versus holistic interventions, on posture-related angles, pain, muscle strength, range of motion and function in individuals with swayback posture and either mechanical neck pain or knee osteoarthritis, and to describe change trajectories during treatment and follow-up. Methods: Forty-eight adults (45-60 years) with swayback posture and chronic pain (>3 months) due to mechanical neck pain or knee osteoarthritis were allocated into four intervention groups: local knee (KNEE), holistic knee plus trunk (KNEE-CORE), local neck (NECK) and holistic neck plus trunk (NECK-CORE). All groups received ERGON IASTM combined with targeted stretching/exercise according to group focus over a 12-week intervention period. Outcomes included posture angles (e.g., craniovertebral angle and swayback-related indices), pain (VAS, assessed frequently), isometric strength (MicroFET2), range of motion (inclinometer/goniometer), and functional/psychological measures (NDI, SF-36, BDI, BAI), assessed at baseline, after the 6th and 12th session, and at follow-up (weeks 14 and 22). Analyses included descriptive statistics, time-point comparisons and mixed-effects modelling to capture longitudinal change, alongside effect size estimation where appropriate. Results: All interventions produced clinically meaningful improvements in posture, pain reduction and functional outcomes, with the largest changes occurring by the 12th session. In the neck pain cohort, both NECK and NECK-CORE improved NDI, pain and strength substantially, while NECK-CORE demonstrated a pattern consistent with better maintenance at follow-up, without a universal superiority across all outcomes. In the knee osteoarthritis cohort, short-term improvements were comparable between KNEE and KNEE-CORE; however, at long-term follow-up the local knee approach showed a more stable overall profile, including better maintenance of peri-knee strength and more consistent functional trajectories, whereas the holistic group exhibited reduced stability in selected indices. Psychological measures generally improved during the intervention, with trajectories influenced by baseline levels and overall clinical response. Conclusions: ERGON IASTM combined with therapeutic exercise is an effective strategy for individuals with swayback posture and concomitant mechanical neck pain or knee osteoarthritis, producing rapid and clinically meaningful benefits by the 12th session. Trunk-focused neuromuscular integration appears to primarily support maintenance of gains in neck-related presentations, whereas for knee osteoarthritis a region-focused programme demonstrated greater long-term stability. These findings support tailoring the “extent” of intervention (local vs holistic) to the patient’s clinical profile and to the intended goal (rapid symptom relief vs durability of outcomes).

Εισαγωγή: Η χαλαρή στάση σώματος (swayback posture) συνδέεται συχνά με διαταραχές ελέγχου κορμού, μεταβολές στη μηχανική φόρτιση και επιβάρυνση του αυχένα και του γόνατος, με αποτέλεσμα επίμονο πόνο και λειτουργικό περιορισμό. Παρότι εφαρμόζονται ευρέως τεχνικές μαλακών μορίων και θεραπευτική άσκηση, παραμένει ασαφές αν οι ολιστικές παρεμβάσεις που ενσωματώνουν συστηματικά τον κορμό προσφέρουν κλινικά ουσιαστικό πλεονέκτημα έναντι των πιο τοπικών προσεγγίσεων, ιδιαίτερα ως προς τη διατηρησιμότητα των αποτελεσμάτων. Σκοπός: Σκοπός της διατριβής ήταν να διερευνηθούν οι επιδράσεις της εμβιομηχανικής διόρθωσης της στάσης με τεχνικές ERGON IASTM και ασκήσεις νευρομυϊκής επανεκπαίδευσης, συγκρίνοντας τοπικές έναντι ολιστικών παρεμβάσεων, στη στάση σώματος, τον πόνο, τη μυϊκή δύναμη, το εύρος τροχιάς και τη λειτουργικότητα σε ασθενείς με χαλαρή στάση σώματος και συνοδό αυχεναλγία ή οστεοαρθρίτιδα γόνατος, καθώς και να αποτυπωθεί η πορεία μεταβολής κατά τη θεραπεία και στην επακολούθηση. Μεθοδολογία: Συμμετείχαν 48 ενήλικες ηλικίας 45-60 ετών με χαρακτηριστικά χαλαρής στάσης και χρόνιο πόνο (>3 μήνες) στον αυχένα (μηχανικής αιτιολογίας) ή στο γόνατο (οστεοαρθρίτιδα). Οι συμμετέχοντες κατανεμήθηκαν σε τέσσερις ομάδες παρέμβασης: τοπική προσέγγιση γόνατος (KNEE), ολιστική γόνατος-κορμού (KNEE-CORE), τοπική προσέγγιση αυχένα (NECK) και ολιστική αυχένα-κορμού (NECK-CORE). Όλες οι ομάδες έλαβαν ERGON IASTM και στοχευμένα προγράμματα ασκήσεων και διατάσεων ανάλογα με την ομάδα, με διάρκεια παρέμβασης 12 εβδομάδων. Αξιολογήθηκαν γωνιομετρικοί δείκτες στάσης (π.χ. CVA και swayback), πόνος (VAS), μυϊκή δύναμη (MicroFET2), εύρος τροχιάς (ινκλινόμετρο/γωνιόμετρο) και δείκτες λειτουργικότητας/ψυχολογίας (NDI, SF-36, BDI, BAI) σε διαδοχικά χρονικά σημεία (τιμή βάσης, μετά την 6η και 12η συνεδρία και σε επακολούθηση στις 14 και 22 εβδομάδες). Η στατιστική προσέγγιση βασίστηκε σε περιγραφικά μέτρα, ελέγχους ανά χρονικό σημείο και μοντέλα μικτών επιδράσεων για τη διαχρονική πορεία, με εκτιμήσεις μεγέθους επίδρασης όπου απαιτήθηκε. Αποτελέσματα: Και οι τέσσερις παρεμβάσεις οδήγησαν σε ουσιαστικές βελτιώσεις στη στάση σώματος, μείωση του πόνου και βελτίωση λειτουργικότητας, με το μεγαλύτερο μέρος της κλινικής αλλαγής να εμφανίζεται έως τη 12η συνεδρία. Στους ασθενείς με αυχεναλγία, τόσο η τοπική όσο και η ολιστική παρέμβαση βελτίωσαν έντονα το NDI, τον πόνο και τη μυϊκή δύναμη, με εικόνα καλύτερης διατηρησιμότητας στην ομάδα NECK-CORE στην επακολούθηση, χωρίς όμως σαφές, σταθερό πλεονέκτημα σε όλες τις εκβάσεις. Στους ασθενείς με οστεοαρθρίτιδα γόνατος, οι βραχυπρόθεσμες βελτιώσεις ήταν παρόμοιες μεταξύ KNEE και KNEE-CORE, αλλά στη μακροπρόθεσμη επακολούθηση η τοπική ομάδα εμφάνισε συνολικά πιο σταθερή εικόνα, με καλύτερη διατήρηση της μυϊκής ισχύος γύρω από το γόνατο και πιο συνεπή λειτουργική πορεία, ενώ στην ολιστική ομάδα παρατηρήθηκε μειωμένη σταθερότητα ορισμένων δεικτών. Οι ψυχολογικοί δείκτες παρουσίασαν γενικά βελτίωση κατά την περίοδο παρέμβασης, με την πορεία να επηρεάζεται από τις αρχικές τιμές και τη συνολική κλινική ανταπόκριση. Συμπεράσματα: Η συνδυαστική εφαρμογή ERGON IASTM και θεραπευτικής άσκησης αποτελεί αποτελεσματική κλινική στρατηγική για άτομα με χαλαρή στάση και συνοδό αυχεναλγία ή οστεοαρθρίτιδα γόνατος, επιτυγχάνοντας γρήγορες και κλινικά ουσιαστικές βελτιώσεις έως τη 12η συνεδρία. Η προσθήκη συστηματικής νευρομυϊκής επανεκπαίδευσης κορμού φαίνεται να ενισχύει κυρίως τη διατήρηση των κερδών σε αυχενικό πληθυσμό, ενώ στον πληθυσμό οστεοαρθρίτιδας γόνατος η τοπική προσέγγιση έδειξε πιο σταθερή μακροπρόθεσμη εικόνα. Συνολικά, τα ευρήματα υποστηρίζουν την ανάγκη εξατομίκευσης της παρέμβασης (τοπική έναντι ολιστικής) με βάση το κλινικό προφίλ, τον στόχο (άμεση ανακούφιση έναντι διατηρησιμότητας) και το υπόστρωμα της πάθησης.