Ο σφυροβραχιόνιος δείκτης και ο περιπατητικός 24ωρος δείκτης αρτηριακής σκληρίας ως προγνωστικοί παράγοντες καρδιαγγειακών και νεφρικών συμβαμάτων σε ασθενείς με οξύ έμφραγμα του μυοκαρδίου

Abstract

Background: The ankle-brachial index (ABI) is a non-invasive tool initially used for diagnosing lower-extremity peripheral artery disease (PAD). It has been demonstrated that ABI is a reliable marker of atherosclerosis in multiple vascular territories, serving as a predictive tool for cardiovascular events regardless of the presence or absence of PAD symptoms. Another non-invasive index, the ambulatory arterial stiffness index (AASI), deriving from 24-hour blood pressure (BP) monitoring, has been demonstrated to predict cardiovascular morbidity and mortality, particularly stroke, independently of other known risk factors. This study aims to evaluate the prognostic value of both ABI and AASI in the context of acute myocardial infarction (AMI), as there is currently insufficient evidence on their combined role in this setting. Methods: A single-center observational cohort study was conducted with a 3-year follow-up, enrolling 441 consecutive AMI patients (79% male; mean age 62 years; 67% hypertensives; 30% diabetics; 52% current smokers). ABI was measured using a certified automated device, with an abnormal ABI defined as ≤ 0.9. AASI was calculated from the raw 24-h BP data. The primary endpoint was a composite of all-cause and cardiovascular death, as well as major cardiovascular events, including decompensated heart failure, new acute coronary syndromes, cerebrovascular events, PAD events, and new-onset renal dysfunction. Events were assessed both in-hospital and over a 3-year follow-up period. Results: The median ABI in the cohort was 1.10 (IQR: 1.00–1.18), and 10.4% of patients had an abnormal ABI. In reduced multivariable logistic regression models, abnormal ABI was associated with a threefold increased risk of in-hospital adverse events (OR 2.93, 95% CI: 1.48–5.81, p=0.002). Long-term analysis using Cox regression showed that abnormal ABI independently predicted all-cause mortality (HR 2.88, 95% CI: 1.53–5.42, p=0.001), irrespective of hypertension, diabetes, low-density lipoprotein (LDL) levels, and smoking status. Furthermore, each 0.1 increase in AASI was associated with a 21% higher risk of the composite outcome (HR 1.21, 95% CI: 1.08–1.35, p=0.001) and a 25% higher risk of developing a recurrent myocardial infarction or urgent coronary revascularization (HR 1.25, 95% CI: 1.09–1.43, p=0.001). Conclusions: An impaired ABI is strongly associated with increased in-hospital events and long-term all-cause mortality in AMI patients, independent of traditional risk factors. These findings suggest that both subclinical and clinical PAD are linked to poor outcomes in AMI patients, underscoring the importance of routine ABI testing for enhanced risk stratification. Additionally, our results highlight the previously underexplored yet clinically relevant contribution of AASI in the setting of acute myocardial infarction. Further multicenter studies are needed to validate these findings and assess their applicability across diverse populations.

Εισαγωγή:Ο σφυροβραχιόνιος δείκτης (Ankle-Brachial Index, ABI) αποτελεί αξιόπιστο διαγνωστικό εργαλείο ενδεικτικό της περιφερικής αγγειακής νόσου. Επιπρόσθετα αποτελεί δείκτη αθηρωσκλήρωσης και προγνωστικό δείκτη καρδιαγγειακών συμβαμάτων ακόμα και σε ασυμπτωματικούς ασθενείς με περιφερική αγγειοπάθεια. Ένας ακόμη μη επεμβατικός δείκτης, ο περιπατητικός 24ωρος δείκτης αρτηριακής σκληρίας (Ambulatory Arterial Stiffness Index, AASI), που προκύπτει από 24ωρη καταγραφή αρτηριακής πίεσης, έχει επίσης αναγνωρισθεί ως ανεξάρτητος προγνωστικός δείκτης καρδιαγγειακής νοσηρότητας και θνητότητας, ιδίως αγγειακών εγκεφαλικών επεισοδίων. Σκοπός της παρούσας μελέτης ήταν η αξιολόγηση της προγνωστικής αξίας των δεικτών ABI και AASI στο πλαίσιο του οξέος εμφράγματος του μυοκαρδίου (ΟΕΜ), καθώς τα διαθέσιμα δεδομένα στη διεθνή βιβλιογραφία στον ειδικό πληθυσμό των νοσηλευόμενων ασθενών με οξύ έμφραγμα του μυοκαρδίου είναι περιορισμένα. Μεθοδολογία: Διενεργήθηκε μονοκεντρική, προοπτική, παρατηρητική μελέτη με τριετή παρακολούθηση, η οποία περιέλαβε 441 διαδοχικούς ασθενείς με ΟΕΜ (79% άνδρες, μέση ηλικία 62 έτη, 67% υπερτασικοί, 30% διαβητικοί, 52% ενεργοί καπνιστές). Ο ABI μετρήθηκε με πιστοποιημένη αυτόματη συσκευή, με παθολογικές τιμές ≤0,9. Ο AASI υπολογίστηκε από τα ακατέργαστα δεδομένα 24ωρης καταγραφής αρτηριακής πίεσης. Το πρωτεύον σύνθετο τελικό σημείο περιλάμβανε τη συνολική και καρδιαγγειακή θνητότητα, καθώς και μείζονα καρδιαγγειακά συμβάματα (απορρύθμιση καρδιακής ανεπάρκειας, νέα οξέα στεφανιαία σύνδρομα, αγγειακά εγκεφαλικά επεισόδια, επεισόδια ΠΑΝ και νεοεμφανιζόμενη νεφρική δυσλειτουργία), τα οποία αξιολογήθηκαν τόσο ενδονοσοκομειακά όσο και κατά την τριετή παρακολούθηση. Αποτελέσματα: Η διάμεση τιμή του ABI ήταν 1,10 (IQR: 1,00–1,18), ενώ το 10,4% των ασθενών εμφάνιζε παθολογικό ABI. Στην πολυπαραγοντική ανάλυση, ο παθολογικός ABI συσχετίστηκε με σχεδόν τριπλάσιο κίνδυνο ενδονοσοκομειακών συμβάντων (OR 2,93, 95% CI: 1,48–5,81, p=0,002). Στην ανάλυση επιβίωσης κατά Cox, ο παθολογικός ABI ανέδειξε ανεξάρτητη προγνωστική αξία για τη μακροχρόνια συνολική θνητότητα (HR 2,88, 95% CI: 1,53–5,42, p=0,001), ανεξάρτητα από υπέρταση, σακχαρώδη διαβήτη, επίπεδα LDL και κάπνισμα. Επιπλέον, κάθε αύξηση του AASI κατά 0,1 συσχετίστηκε με 21% υψηλότερο κίνδυνο για το σύνθετο καταληκτικό σημείο (HR 1,21, 95% CI: 1,08–1,35, p=0,001) και 25% υψηλότερο κίνδυνο για επανέμφραγμα ή επείγουσα επαναγγείωση (HR 1,25, 95% CI: 1,09–1,43, p=0,001). Συμπεράσματα: Ο παθολογικός ABI συσχετίστηκε ισχυρά με αυξημένο κίνδυνο μείζονων καρδιαγγειακών συμβαμάτων εντός της νοσηλείας σε ασθενείς με ΟΕΜ, ανεξάρτητα από τους κλασικούς παράγοντες κινδύνου. Ο παθολογικός ΣΒΔ σχετίζεται επιπλεόν ανεξάρτητα με αυξημένη μακροπρόθεσμη θνησιμότητα. Τα αποτελέσματα αυτά αναδεικνύουν ότι τόσο η υποκλινική όσο και η κλινική ΠΑΝ συνδέονται με δυσμενείς εκβάσεις μετά από ΟΕΜ, υπογραμμίζοντας ενδεχομένως τη σημασία της εξέτασης του ABI ως εξέταση ρουτίνας για την εκτίμηση του κινδύνου. Παράλληλα, ο AASI φαίνεται να αποτελεί έναν επιπλέον, έως σήμερα υποτιμημένο, δείκτη με σημαντική προγνωστική αξία στο πλαίσιο του οξέος εμφράγματος του μυοκαρδίου. Μελλοντικές πολυκεντρικές μελέτες μεγαλύτερης κλίμακας θα συμβάλουν στην επιβεβαίωση και την ευρύτερη εφαρμογή των παρόντων ευρημάτων.