Gender perspectives from non-urban collaborative workspaces (CWS) in Austria and Greece

Abstract

This thesis investigates the role of collaborative workspaces (CWS) for women in non-urban areas of Greece and Austria. While CWS are increasingly studied in urban settings, their gendered implications in non-urban contexts remain largely unexplored. In particular, existing research has not sufficiently addressed the experience of women users of CWS. To fill this gap, this study adopts a qualitative, ethnographic case study approach, examining four distinct CWS, two in each country. The findings reveal that CWS in non-urban areas can serve as vital third places for women outside the home, compensating for the decline of traditional social infrastructure caused by depopulation and other socio-economic shifts. The study identifies a physical separation from home, sociality, economic empowerment, and a safe and caring environment as the four key dimensions of CWS as social infrastructure and explores their particular significance for women living in such areas. By shedding light on gendered experiences of CWS users in non-urban settings, this research contributes to the broader research on gender, work, and spatial inequalities. It offers insights into how such collaborative spaces can foster inclusion, professional support, and social connectivity, ultimately informing policies on rural development and gender-egalitarian (work)spaces.

Η παρούσα διατριβή διερευνά τον ρόλο των συνεργατικών χώρων εργασίας (Collaborative workspaces) για τις γυναίκες σε μη αστικές περιοχές της Ελλάδας και της Αυστρίας. Ενώ οι συνεργατικοί χώροι εργασίας σε αστικά περιβάλλοντα έχουν αποτελέσει αντικείμενο αυξανόμενου ενδιαφέροντος, οι επιπτώσεις τους σε σχέση με το φύλο σε μη αστικά πλαίσια παραμένουν σε μεγάλο βαθμό ανεξερεύνητες, καθώς δεν έχει εξεταστεί επαρκώς η εμπειρία των γυναικών που χρησιμοποιούν αυτούς τους χώρους. Για να καλύψει αυτό το κενό, η παρούσα μελέτη υιοθετεί μια ποιοτική, εθνογραφική προσέγγιση με βάση μελέτες περιπτώσεων, εξετάζοντας τέσσερις διαφορετικούς συνεργατικούς χώρους εργασίας, δύο στην Ελλάδα και δυο στην Αυστρία. Τα ευρήματα δείχνουν ότι οι συνεργατικοί χώροι εργασίας σε μη αστικές περιοχές μπορούν να λειτουργήσουν ως ζωτικοί «τρίτοι χώροι» για τις γυναίκες, αντισταθμίζοντας τις ελλείψεις παραδοσιακών κοινωνικών υποδομών που προκαλούνται από τον αποπληθυσμό των μη αστικών χώρων και άλλες κοινωνικοοικονομικές μεταβολές. Η μελέτη προσδιορίζει τη φυσική απομάκρυνση από το σπίτι, την κοινωνικότητα, την οικονομική ενδυνάμωση και ένα ασφαλές και φιλόξενο περιβάλλον ως τις τέσσερις βασικές διαστάσεις των συνεργατικών χώρων εργασίας, που τους επιτρέπουν να λειτουργήσουν ως κοινωνικές υποδομές και διερευνά τη σημασία τους για τις γυναίκες / χρήστες των χώρων που ζουν σε τέτοιες περιοχές. Φωτίζοντας τις εμπειρίες των χρηστών των συνεργατικών χώρων εργασίας σε μη αστικές περιοχές από τη σκοπιά του φύλου, η παρούσα έρευνα συμβάλλει στην ευρύτερη έρευνα σχετικά με το φύλο, την εργασία και τις χωρικές ανισότητες. Προσφέρει πληροφορίες σχετικά με τον τρόπο με τον οποίο τέτοιοι χώροι συνεργασίας μπορούν να προωθήσουν την ένταξη, την επαγγελματική υποστήριξη και την κοινωνική συνδεσιμότητα, συμβάλλοντας τελικά στη διαμόρφωση πολιτικών για την τοπική ανάπτυξη και τους χώρους εργασίας που προάγουν την ισότητα των φύλων.