Φυσικοθεραπευτική αντιμετώπιση της ιδιοπαθούς εφηβικής σκολίωσης με τη μέθοδο Schroth

Abstract

ABSTRACT Kyrkousis Athanasios: Physiotherapy treatment of Idiopathic Adolescent Scoliosis with the Schroth method Background: Adolescent Idiopathic Scoliosis (AIS) is a condition affecting individuals aged 10 to 18 years, characterized by spinal deformity in the coronal plane, three-dimensional deformation of the spine, and vertebral rotation. Exercise based on the Schroth method and the use of braces have shown to reduce the Cobb angle and can inhibit the progression of spinal deformity. Purpose: The purpose of this doctoral thesis was to investigate the effect of implementing a long-term Schroth exercise program, supervised by a physical therapist for 12 months, on the severity of scoliosis and the quality of life in adolescents with AIS. Method: In this clinical study, 80 adolescents with AIS (aged 10 to 17 years) who were prescribed a brace were divided into two groups (intervention and control). The first group followed a supervised Schroth exercise program in addition to wearing a brace, three times a week for a total duration of 12 months. The second group only used the brace. The size of the main curve's Cobb angle and the sum of curves were evaluated with radiography, the maximum Angle of Trunk Rotation (ATR maximum) with a scoliometer, and quality of life with the SRS-22 questionnaire at the beginning, one year after (12th month), and six months after the end of the intervention (18th month). Multivariate Analysis of Covariance (MANCOVA) was used for statistical analysis of the results, with the level of statistical significance set at p < 0.05. Results: Statistically significant improvement was found in the intervention group participants compared to the control group after the completion of the Schroth exercise program (12th-month measurement) regarding the Cobb angle size: mean differences, 95% CI: -3.65 (-5.81, -1.53), P-Value < 0.001, Cohen's d = 0.30; ATR maximum: mean differences, 95% CI: -3.05 (-3.86, -2.23), P-Value < 0.001, Cohen's d = 0.74; and the SRS-22 score: mean differences, 95% CI: 0.87 (0.60, 1.13), P-Value < 0.001, Cohen's d = 0.58. The differences between the groups in ATR maximum and SRS-22 score remained statistically significant at the 18-month measurement. No statistically significant differences were found between the groups at any measurement time point for the sum of curves angle measurement (P-Value > 0.05). Conclusions: Implementing a long-term Schroth exercise program supervised by a physical therapist for 12 months in individuals with AIS undergoing brace treatment significantly contributes to the improvement of factors related to the severity of scoliosis (Cobb angle size and ATR maximum) and the quality of life of adolescents. The improvements noted were greater compared to similar studies that implemented shorter Schroth exercise programs, suggesting a potential linear dose-response relationship between the duration of the Schroth program and its positive effects on individuals with AIS. Further clinical studies are needed to clarify the impact of long-term Schroth exercise programs.

ΠΕΡΙΛΗΨΗ Κυρκούσης Αθανάσιος: Φυσικοθεραπευτική αντιμετώπιση της ιδιοπαθούς εφηβικής σκολίωσης με την μέθοδο Scrotch Υπόβαθρο: Η εφηβική ιδιοπαθής σκολίωση (Adolescence Idiopathic Scoliosis, AIS) αποτελεί μια πάθηση που αφορά σε άτομα ηλικίας από 10 έως 18 ετών και χαρακτηρίζεται από δυσμορφία της σπονδυλικής στήλης στο μετωπιαίο επίπεδο τρισδιάστατη παραμόρφωση του άξονά της και συστροφή των σπονδύλων. Η άσκηση βασισμένη στη μέθοδο Schroth, καθώς και η χρήση κηδεμόνα, έχουν δείξει ότι μειώνουν τη γωνία Cobb και μπορούν να αναστείλουν την εξέλιξη της σπονδυλικής παραμόρφωσης. Σκοπός: Σκοπός της συγκεκριμένης διδακτορικής διατριβής ήταν να μελετήσει την επίδραση της εφαρμογής ενός μακροχρόνιου προγράμματος ασκήσεων Schroth υπό την επίβλεψη φυσικοθεραπευτή διάρκειας 12 μηνών στη σοβαρότητα της σκολίωσης και της ποιότητας ζωής εφήβων με AIS. Μέθοδος: Σε αυτή την κλινική μελέτη 80 έφηβοι με AIS (ηλικίας από 10 έως 17 έτη) στους οποίους χορηγήθηκε νάρθηκας χωρίστηκαν σε δύο ομάδες (παρέμβασης και ελέγχου). Η πρώτη ομάδα παράλληλα με τον νάρθηκα ακολούθησε ένα πρόγραμμα ασκήσεων Schroth υπό επίβλεψη, 3 φορές την εβδομάδα για συνολικό διάστημα 12 μήνες. Η δεύτερη ομάδα ακολούθησε μόνο την εφαρμογή του νάρθηκα. Το μέγεθος της γωνίας Cobb του κύριου κυρτώματος και το άθροισμα γωνίας των κυρτωμάτων (sum of curves) με ακτινογραφία, η μέγιστη γωνία περιστροφής του κορμού (Ankle Trunk Rotation, ATR maximum) με σκολιόμετρο και η ποιότητα ζωής με το ερωτηματολόγιο SRS – 22 αξιολογήθηκαν στην αρχή, ένα χρόνο μετά (12ος μήνας) και 6 μήνες μετά το τέλος της παρέμβασης (18ος μήνας). Για τη στατιστική επεξεργασία των αποτελεσμάτων εφαρμόστηκε πολυπαραγοντική ανάλυση διακύμανσης (Multivariate Analysis of Covariance, MANCOVA) ενώ το επίπεδο στατιστικής σημαντικότητας ορίστηκε στο p < 0.05. Αποτελέσματα: Βρέθηκε στατιστικά σημαντική βελτίωση στους συμμετέχοντες της ομάδας παρέμβασης σε σχέση με τους συμμετέχοντες της ομάδας ελέγχου μετά την ολοκλήρωση του προγράμματος ασκήσεων Schroth (μέτρηση 12ου μήνα), ως προς το μέγεθος της γωνίας Cobb: mean differences, 95% CI: - 3.65 (- 5.81, - 1.53), P- Value < 0.001, Cohen 's d = 0.30), το ATR maximum: mean differences, 95% CI: - 3.05 (- 3.86, - 2.23), P- Value < 0.001, Cohen 's d = 0.74) και το SRS – 22 score: mean differences, 95% CI: 0.87 (0.60, 1.13), P- Value < 0.001, Cohen 's d = 0.58). Ως προς το ATR maximum και τις τιμές του SRS –22 σκορ οι διαφορές μεταξύ των ομάδων διατηρήθηκαν στατιστικά σημαντικές και κατά την μέτρηση των 18 μηνών. Δεν βρέθηκαν στατιστικά σημαντικές διαφορές μεταξύ των ομάδων σε καμία χρονική στιγμή μέτρησης ως προς τη μέτρηση της γωνίας του συνόλου των κυρτωμάτων (sum of curves), (P-Value > 0.05). Συμπεράσματα: Η εφαρμογή ενός μακροχρόνιου προγράμματος ασκήσεων Schroth υπό επίβλεψη φυσικοθεραπευτή διάρκειας 12 μηνών σε άτομα με AIS που υποβάλλονται σε θεραπεία με κηδεμόνα συμβάλει σημαντικά στην βελτίωση των παραγόντων που σχετίζονται με τη σοβαρότητα της σκολίωσης (μέγεθος γωνίας Cobb και ATR maximum) αλλά και την ποιότητα ζωής των εφήβων. Οι βελτιώσεις που σημειώθηκαν βρέθηκαν να είναι μεγαλύτερες σε σχέση με αυτές αντίστοιχων ερευνών που εφάρμοσαν προγράμματα ασκήσεων Schroth μικρότερης διάρκειας γεγονός που υποδηλώνει ενδεχόμενη ύπαρξη γραμμικής σχέσης δοσολογίας – ανταπόκρισης μεταξύ της χρονικής διάρκειας του προγράμματος Schroth και των θετικών επιδράσεων του στα άτομα με AIS. Απαιτούνται περισσότερες κλινικές μελέτες στο μέλλον προκειμένου να αποσαφηνιστεί η επίδραση των μακροχρόνιων προγραμμάτων ασκήσεων Schroth.