The role of genes and education in adult eating behaviour and its relationship with eating architecture

Abstract

Appetitive traits are aspects of appetite associated with Body Mass Index (BMI). It is unclear how they are expressed at the Eating Architecture (EA) level and whether they underlie the influence of genes and socioeconomic position on BMI.Among 1459 middle-aged UK National Diet and Nutrition Survey 2000-2001 participants, a 1-unit higher Dutch Eating Behaviour Questionnaire (DEBQ) emotional eating was associated with meals containing approximately 15 (3, 26) fewer kcals per occasion, consuming 1.4 (0.5, 2.3) more snacks per week and snacking over a 35- (16, 53) minute longer period a day. A 1-unit higher DEBQ external eating was associated with snacking over a 24- (1, 46) minute shorter period a day. Associations were independent of BMI and other potential confounders.Using multiple imputation for BMI and covariates, we found that among 2673 ALSPAC participants, Adult Eating Behaviour Questionnaire (AEBQ) emotional overeating, slowness in eating and emotional undereating at age 23 mediated 8.3% (7.3%, 9.4%), 3% (2.4%, 3.7%) and 3% (2.4%, 3.7%) of the total effect of a polygenic score of 934 loci on BMI at age 24. Using 4-way decomposition, we found that among 1336 women, but not in men, AEBQ food fussiness explained 12.9% (4.3%, 21.4%) and 5.3% (0.6%, 10%) of the association between maternal education and BMI at 24 and own education at 15/16 and BMI at 24. The remaining AEBQ traits did not underlie the associations of genotype and education with BMI. Targeting emotional overeating, undereating and slowness in eating may lower genetic inequalities in BMI, whereas targeting food fussiness may lower educational inequalities in BMI in women. The EA profile of emotional eating suggests that interventions considering snacking may be more effective in the management of emotional eating. Studies with multiple and more accurate appetitive traits measures are needed to strengthen the causal role of appetitive traits in obesity.

Τα Γνωρίσματα της Όρεξης (Appetitive traits) αποτελούν πτυχές της όρεξης που σχετίζονται με τον Δείκτη Μάζας Σώματος (ΔΜΣ). Δεν είναι σαφές πώς εκφράζονται στο επίπεδο της Διατροφικής Αρχιτεκτονικής (Eating Architecture, EA) και κατά πόσο διαμεσολαβούν την επίδραση γενετικών και κοινωνικο-οικονομικών παραγόντων στον ΔΜΣ.Μεταξύ 1459 μεσήλικων συμμετεχόντων της UK National Diet and Nutrition Survey 2000–2001, μία αύξηση κατά 1 μονάδα στη συναισθηματική κατανάλωση τροφής (emotional eating) του Dutch Eating Behaviour Questionnaire (DEBQ) συσχετίστηκε με γεύματα που περιείχαν περίπου 15 (3, 26) λιγότερες θερμίδες ανά περίσταση, με κατανάλωση 1,4 (0,5, 2,3) περισσότερων σνακ την εβδομάδα και με διάρκεια κατανάλωσης σνακ κατά 35 (16, 53) λεπτά μεγαλύτερη ημερησίως. Μία αύξηση κατά 1 μονάδα στο external eating του DEBQ συσχετίστηκε με κατανάλωση σνακ σε χρονικό διάστημα κατά 24 (1, 46) λεπτά μικρότερο ημερησίως. Οι συσχετίσεις ήταν ανεξάρτητες από τον ΔΜΣ και άλλους πιθανούς συγχυτικούς παράγοντες. Χρησιμοποιώντας πολλαπλή συμπλήρωση ελλιπών δεδομένων (multiple imputation) για τον ΔΜΣ και τις ανεξάρτητες μεταβλητές, διαπιστώσαμε ότι μεταξύ 2673 συμμετεχόντων της ALSPAC, η συναισθηματική υπερφαγία (emotional overeating), η βραδύτητα στη λήψη τροφής (slowness in eating) και η συναισθηματική υποφαγία (emotional undereating) του Adult Eating Behaviour Questionnaire (AEBQ) στην ηλικία των 23 ετών μεσολάβησαν στο 8,3% (7,3%, 9,4%), 3% (2,4%, 3,7%) και 3% (2,4%, 3,7%) αντίστοιχα της συνολικής επίδρασης ενός πολυγονιδιακού σκορ 934 γενετικών τόπων (loci) στον ΔΜΣ στην ηλικία των 24 ετών. Με χρήση τετραμερούς αποσύνθεσης (4-way decomposition), διαπιστώσαμε ότι μεταξύ 1336 γυναικών — αλλά όχι στους άνδρες — η επιλεκτικότητα τροφίμων (food fussiness) του AEBQ εξηγούσε το 12,9% (4,3%, 21,4%) και το 5,3% (0,6%, 10%) της συσχέτισης μεταξύ μητρικής εκπαίδευσης και ΔΜΣ στα 24 έτη και μεταξύ ατομικής εκπαίδευσης στα 15/16 έτη και ΔΜΣ στα 24 έτη. Τα υπόλοιπα χαρακτηριστικά του AEBQ δεν φαίνεται να διαμεσολαβούν τις συσχετίσεις γονότυπου και εκπαίδευσης με τον ΔΜΣ. Η στόχευση της συναισθηματικής υπερφαγίας, της υποφαγίας και της βραδύτητας στη λήψη τροφής ενδέχεται να μειώσει τις γενετικές ανισότητες στον ΔΜΣ, ενώ η στόχευση της επιλεκτικότητας τροφίμων ενδέχεται να μειώσει τις εκπαιδευτικές ανισότητες στον ΔΜΣ στις γυναίκες. Το προφίλ Διατροφικής Αρχιτεκτονικής της συναισθηματικής κατανάλωσης τροφής υποδηλώνει ότι παρεμβάσεις που λαμβάνουν υπόψη την κατανάλωση σνακ μπορεί να είναι πιο αποτελεσματικές στη διαχείρισή της. Απαιτούνται μελέτες με πολλαπλά και πιο ακριβή μέτρα ερεθισματογενών χαρακτηριστικών της όρεξης, ώστε να ενισχυθεί η τεκμηρίωση του αιτιώδους ρόλου τους στην παχυσαρκία.