Μελέτη του ενδοθηλιακού γλυκοκάλυκα σε επεμβάσεις ηπατεκτομής

Abstract

Background and Objectives: The endothelial glycocalyx (EG) maintains vascular barrier and homeostasis, but is vulnerable to perioperative stress and ischemia/reperfusion. We evaluated whether central venous pressure (CVP) strategy—low (LCVP, <5 mmHg) versus normal (NCVP, 5–12 mmHg)—and hepatic ischemia/reperfusion during hepatectomy influence perioperative EG shedding in hepatic or pancreatic resections. Materials and Methods: A total of 37 adults, out of 40 screened, (18–80 years) scheduled for elective hepatic or pancreatic resection under propofol–remifentanil anesthesia with invasive hemodynamic monitoring, were allocated by initial CVP to LCVP or NCVP protocols and further stratified by ischemia versus no ischemia. Plasma syndecan-1 and heparan sulfate were quantified by ELISA at predefined timepoints (baseline after induction; intraoperative and 2 h post-op). Statistical analyses included nonparametric tests, Friedman with Bonferroni, and ANCOVA adjusted for baseline; p <0.05 significant. Results: Thirty-six patients completed analysis (NCVP n=23; LCVP n = 13). In procedures without ischemia (n = 24; NCVP 16, LCVP 8), heparan sulfate increased over time in both groups; between-group differences in absolute/percentage change were not significant. Syndecan-1 was similar between groups except at 2 h post-op (T3), where LCVP was higher than NCVP (median 9 [11.5] vs. 1.4 [4.5]; p =0.027). In procedures with ischemia (n = 12; NCVP 7, LCVP 5), neither biomarker differed between CVP groups at any timepoint. A weak negative CVP–stroke volume variation (SVV) correlation was seen at one timepoint (T1: r = −0.363; p =0.030). Conclusions: Major hepatic/pancreatic surgery is associated with measurable EG shedding. Overall, shedding appeared largely independent of CVP strategy and ischemia/reperfusion status, with a late postoperative rise in syndecan-1 under LCVP in non-ischemia cases suggesting potential endothelial cost of aggressive fluid restriction/vasopressor use. These findings highlight the need to refine hemodynamic targets that balance minimizing bleeding with preserving endothelial integrity and suggest that perioperative fluid and vasopressor management may directly influence glycocalyx preservation.

Υπόβαθρο και σκοπός της μελέτης: Ο ενδοθηλιακός γλυκοκάλυκας (ΕΓ) διατηρεί τον αγγειακό φραγμό και την ομοιόσταση, ωστόσο είναι ευάλωτος στο περιεγχειρητικό stress και την ισχαιμία/επαναιμάτωση. Αξιολογήσαμε εάν η στρατηγική κεντρικής φλεβικής πίεσης (CVP) - χαμηλή (LCVP, <5 mmHg) έναντι φυσιολογικής (NCVP, 5–12 mmHg) - και η ύπαρξη ηπατικής ισχαιμίας/επαναιμάτωσης κατά τη διάρκεια της ηπατεκτομής επηρεάζουν την περιεγχειρητική αποδόμηση του ενδοθηλιακού γλυκοκάλυκα σε επεμβάσεις ήπατος και παγκρέατος. Υλικό και μέθοδοι: Συνολικά 37 ενήλικες, από τους 40 που εξετάστηκαν, (18–80 ετών) που είχαν προγραμματιστεί για εκλεκτική ηπατεκτομή ή παγκρεατεκτομή, υπό γενική αναισθησία με προποφόλη-ρεμιφεντανίλη και επισκληρίδια αναλγησία, υπό επεμβατική αιμοδυναμική παρακολούθηση, κατανεμήθηκαν με βάση την αρχική CVP σε πρωτόκολλα LCVP ή NCVP και στρωματοποιήθηκαν περαιτέρω ανάλογα με την παρουσία ή μη ισχαιμίας. Οι συγκεντρώσεις της συνδεκάνης-1 και της θειϊκής ηπαρίνης στο πλάσμα μετρήθηκαν με μέθοδο ELISA σε προκαθορισμένα χρονικά σημεία (αρχική τιμή μετά την εισαγωγή στην αναισθησία, διεγχειρητικά και 2 ώρες μετά το τέλος της επέμβαση). Οι στατιστικές αναλύσεις περιελάμβαναν μη παραμετρικές δοκιμασίες, Friedman με διόρθωση Bonferroni και ANCOVA προσαρμοσμένες για την αρχική τιμή, p <0,05 σημαντικό. Συμπέρασμα: Τριάντα έξι ασθενείς ολοκλήρωσαν την ανάλυση (NCVP n=23, LCVP n = 13). Σε επεμβάσεις χωρίς ισχαιμία (n = 24, NCVP 16, LCVP 8), η θειϊκή ηπαρίνη αυξήθηκε με την πάροδο του χρόνου και στις δύο ομάδες, χωρίς σημαντικές διαφορές μεταξύ τους ως προς την απόλυτη ή ποσοστιαία μεταβολή. Η συνδεκάνη-1 ήταν παρόμοια μεταξύ των ομάδων, εκτός από το χρονικό σημείο των 2 ωρών μετεγχειρητικά (T3), όπου οι τιμές ήταν υψηλότερες στην ομάδα LCVP σε σύγκριση με την NCVP (διάμεσος 9 [11,5] έναντι 1,4 [4,5], p =0,027). Σε επεμβάσεις με ισχαιμία (n = 12, NCVP 7, LCVP 5), κανένας βιοδείκτης δεν διέφερε μεταξύ των ομάδων CVP σε κανένα χρονικό σημείο. Μια ασθενής αρνητική συσχέτιση CVP-μεταβλητότητας όγκου παλμού (SVV) παρατηρήθηκε σε ένα χρονικό σημείο (T1: r = −0,363, p = 0,030). Συμπεράσματα: Οι μείζονες επεμβάσεις ήπατος και παγκρέατος σχετίζονται με μετρήσιμη αποδόμηση του ενδοθηλιακού γλυκοκάλυκα. Συνολικά, η αποδόμηση αυτή εμφανίστηκε σε μεγάλο βαθμό ανεξάρτητη από τη στρατηγική CVP και την ύπαρξη ή μη ισχαιμίας/επαναιμάτωσης, με μια όψιμη μετεγχειρητική αύξηση της συνδεκάνης-1 στην ομάδα LCVP χωρίς ισχαιμία, υποδηλώνοντας πιθανό ενδοθηλιακό κόστος από τον αυστηρό περιορισμό χορήγησης υγρών και αγγειοσυσπαστικών. Αυτά τα ευρήματα υπογραμμίζουν την ανάγκη επαναπροσδιορισμού των αιμοδυναμικών στόχων, ώστε να επιτυγχάνεται ισορροπία μεταξύ ελαχιστοποίησης της αιμορραγίας και διατήρησης της ενδοθηλιακής ακεραιότητας, υποδηλώνοντας ότι η περιεγχειρητική διαχείριση υγρών και αγγειοσυσπαστικών μπορεί να επηρεάσει άμεσα τη διατήρηση του γλυκοκάλυκα.