The matter of heroes: bodies, persons and things in the Homeric world

Abstract

This doctoral thesis seeks to examine the material culture of the Iliad and the Odyssey through the theoretical frameworks of agency, materiality, and personhood. More specifically, Homeric bodies, persons and things are considered as active agents that shape the outcomes of events. The structure of the dissertation consists of an Introduction, three main parts, the Conclusions, and the Bibliography. Part 1 explores how Homeric objects are imbued with notions of agency. The categories of objects discussed are evocative, thaumaturgic, decisive, kinetic, lethal and unscripted. Objects with agency have their own voice, evoke emotions and threaten human existence. The second part examines notions of materiality. Material reality of bodies and things is experienced through mediators. Mediators like images and texts showcase how matter shifts from one event to the other, from one user to the next. Additionally, the materiality of objects alters human bodies and human abilities. Matter becomes a limit and extension of Homeric bodies. Part 3 investigates how Homeric identities are defined by objects and materialities. Heroes and warriors depend on other entities and emerge as hybrid persons. To be a Homeric hero means to embody others, their traits and abilities, it means to be recognised as such by your peers. Homeric warriors on the other hand are related to a past memory of the self. Some men are both and others neither. Based on the above discussion this doctoral thesis concludes that the Iliad and the Odyssey are mediators of material memories. They preserve aspects of human-thing entanglement and interactions. The Homeric context shows how materials attach to other bodies, how persons embody traits from other entities and how objects define human lives and identities.

Η παρούσα διδακτορική διατριβή επιχειρεί να προσεγγίσει τον υλικό πολιτισμό των Ομηρικών Επών υπό τα θεωρητικά παραδείγματα της εμπρόθετης δράσης, της υλικότητας και της προσωποθεσίας. Πιο συγκεκριμένα, τα ομηρικά αντικείμενα, τα σώματα και οι ήρωες εξετάζονται ως ενεργοί δρώντες που συνδιαμορφώνουν τα γεγονότα. Η δομή της διατριβής διαμορφώνεται ως εξής: από την Εισαγωγή, τρία κύρια μέρη, τα Συμπεράσματα και την Βιβλιογραφία. Στο πρώτο μέρος εξετάζεται η έννοια της εμπρόθετης δράσης, εντός του ομηρικού συγκειμένου, όπως διαποτίζει αντικείμενα με πολυσήμαντες επιδοχές διάδρασης. Τα αντικείμενα που εξετάζονται χωρίζονται σε κατηγορίες διάδρασης ως υποβλητικά, θαυματουργικά, αποφασιστικά, κινητικά, θανάσιμα και μη προγραμματικά. Η έννοια της ομηρικής εμπρόθετης δράσης περιγράφει αντικείμενα που συμμετέχουν σε πεδία δράσης όπως ο ήχος, τα συναισθήματα και η πείνα. Στο δεύτερο μέρος εξετάζεται η έννοια της υλικότητας ως εμπειρία, όπως αυτή διασώζεται από το ομηρικό έπος. Η υλικότητα των αντικειμένων μεταβάλλει τις ικανότητες των ομηρικών μορφών. Τα αντικείμενα μετατρέπονται σε μέλη των ανθρώπινων σωμάτων. Παράλληλα, η υλικότητα των αντικειμένων μεταβάλλεται καθώς αυτά ενσωματώνονται από τους χρήστες τους. Η ύλη γίνεται όριο και προέκταση του σώματος. Στο τρίτο μέρος εξετάζεται πώς οι ομηρικές ταυτότητες προσωποθετούνται από αντικείμενα και υλικότητες. Η δράση των υλικών πραγμάτων και η υλικότητα των σωμάτων λογοθετούν τους ομηρικούς ήρωες και πολεμιστές. Τα συμπεράσματα της διδακτορικής διατριβής καταλήγουν στο ότι η Ιλιάδα και η Οδύσσεια είναι διαμεσολαβητές υλικής μνήμης. Η υλική αυτή μνήμη διασκορπά τα ομηρικά αντικείμενα ως πρωταγωνιστές των δύο επών. Τα εμπρόθετα αντικείμενα επηρεάζουν γεγονότα και η υλικότητά τους ενσωματώνεται από τα ανθρώπινα σώματα. Έτσι η αντικειμενική δράση και υλικότητα υπαγορεύει ομηρικές ταυτότητες.