Ασυνείδητος αποτρεπτικός αυτοέλεγχος ως μηχανισμός ψυχοπαθολογίας

Abstract

The study and understanding of the processes of punishment examined in this research and often applied to the responses of individuals, can strengthen the understanding and modification of problematic patterns of behavior, in the analysis of clinical cases. By defining the results of the experiments in terms of a general interpretive process of behavior, through the application of extensive experimental analysis of behavior and through the interpretive approach initiated by B.F. Skinner (1953). The way in which the application of punishment acts, when it does, on the behavior of individuals is complex, influencing it, modifying and changing its function and not simply, as is often incorrectly stated in modern literature, creating some side effects. With negative reinforcement (removal of stimulus through response) and punishment working complementary (a stimulus that punishes a response should also cause the manifestation of a response that removes or prevents the production of the aversive stimulus), punishment ultimately leads to an increase in escape and avoidance behavior. With the behavioral pattern characterized as Psychopathology, to survive punishment. Punishment, in the sense that the behavior brings about unpleasant events or ends good things that the person had and enjoyed but lost. Repeatedly in the DSM-5-TR, behavioral patterns are described that survive punishment and we see behaviors that continue to manifest despite being punished. With the mechanism of Aversive Self-Control being such a situation. Because in this condition the person exposes himself to a negative reinforcer, exposes himself to something unpleasant, changing the environment and then the environment changes his own behavior. As a way of ending even worse events that can happen later, based on the person's history. In the experiments of the present study, we investigated the possibility of differential reinforcement of selective visual focus in typically developing adults, with the consequence of response being the removal of threats of punishment. With visual focus, as is the case with other responses of various forms, being determined by the consequences it produces and/or terminates. A game was played on the computer, called “Coins & Bombs,” in which participants were asked to navigate through an avatar in a virtual environment using the keyboard, resulting in the production (positive reinforcement) or removal (punishment) of digital coins, or neither. During the experiment, participants could remove the threat of punishment by moving their gaze to one of four corner areas of the screen, with different probabilities of removing the threat in each. What was observed was that the relative frequency of gaze contact with each of the four corners was determined by the frequency of threat termination and the simultaneous transition to security that each provided. That is, by averting their gaze from the reinforcement context, the experimental subjects reliably, reversibly, and unconsciously (without discrimination of their behavior) fixed more often on the peripheral stimulus that provided more frequently signaled transitions to safety, even if they had to be exposed to aversive stimulus.

Η μελέτη και κατανόηση των διαδικασιών της τιμωρίας που εξετάστηκε στην παρούσα έρευνα και εφαρμόζεται πολλές φορές στις δράσεις των ατόμων, είναι δυνατό να ενδυναμώσει την κατανόηση και τροποποίηση προβληματικών μοτίβων συμπεριφοράς, στην ανάλυση κλινικών περιπτώσεων. Προσδιορίζοντας τα αποτελέσματα των πειραμάτων με όρους μιας γενικής ερμηνευτικής διαδικασίας της συμπεριφοράς, μέσω της εφαρμογής εκτεταμένης πειραματικής ανάλυσης της συμπεριφοράς και μέσα από την ερμηνευτική προσέγγιση που ξεκίνησε από τον B.F. Skinner (1953). Ο τρόπος με τον οποίο επενεργεί, όταν το κάνει, η εφαρμογή τιμωρίας στην συμπεριφορά των ατόμων είναι πολύπλοκος επηρεάζοντας αυτή, τροποποιώντας και αλλάζοντας τη λειτουργία της και όχι απλά, όπως λανθασμένα αναφέρεται πολλές φορές στην σύγχρονη βιβλιογραφία, δημιουργώντας κάποιες παρενέργειες. Με την αρνητική ενίσχυση (αφαίρεση ερεθισμάτων μέσω της δράσης) και την τιμωρία να λειτουργούν συμπληρωματικά (ένα ερέθισμα που τιμωρεί μια δράση θα πρέπει επίσης να προξενεί την εκδήλωση δράσης που αφαιρεί ή προλαμβάνει την παραγωγή του αποτρεπτικού ερεθίσματος), η τιμωρία τελικά οδηγεί στην αύξηση της συμπεριφοράς διαφυγής και αποφυγής. Με το μοτίβο συμπεριφοράς που χαρακτηρίζεται ως Ψυχοπαθολογία, να επιβιώνει της τιμωρίας. Τιμωρία, με την έννοια ότι η συμπεριφορά επιφέρει δυσάρεστα γεγονότα ή τερματίζει ωραία πράγματα που είχε και απολαύανε το άτομο αλλά τα έχασε. Επαναλαμβανόμενα στο DSM-5-TR περιγράφονται μοτίβα συμπεριφοράς που επιβιώνουν την τιμωρία και παρατηρούνται συμπεριφορές που συνεχίζουν να εκδηλώνονται παρότι τιμωρούνται. Με το μηχανισμό του Αποτρεπτικού Αυτοελέγχου να είναι μία τέτοια κατάσταση. Επειδή σε αυτή τη συνθήκη το άτομο εκθέτει τον εαυτό του σε έναν αρνητικό ενισχυτή, εκθέτει τον εαυτό του σε κάτι δυσάρεστο, αλλάζοντας το περιβάλλον και στη συνέχεια το περιβάλλον αλλάζει τη δική του τη συμπεριφορά. Αυτό λειτουργεί ως τρόπος τερματισμού ακόμα χειρότερων γεγονότων που μπορούν να συμβαίνουν στη συνέχεια, βάση του ιστορικού του ατόμου. Στα πειράματα της παρούσας έρευνας, διερευνήθηκε η δυνατότητα διαφορικής ενίσχυσης της επιλεκτικής οπτικής εστίασης σε ενήλικα άτομα τυπικής ανάπτυξης, με συνέπεια δράσης την αφαίρεση απειλών τιμωρίας. Η οπτική εστίαση, όπως συμβαίνει και με άλλες δράσεις ποικίλων μορφών, καθορίζεται από τις συνέπειες που παράγει ή/και τερματίζει. Συγκεκριμένα, διεξήχθη ένα παιχνίδι στον ηλεκτρονικό υπολογιστή, ονόματος “Coins & Bombs”, με τους συμμετέχοντες να καλούνταν με τη χρήση του πληκτρολογίου να πλοηγηθούν μέσω ενός avatar σε εικονικό περιβάλλον, με αποτέλεσμα την παραγωγή (θετική ενίσχυση) ή την αφαίρεση (τιμωρία) ψηφιακών κερμάτων ή τίποτα από τα δύο. Κατά τη διάρκεια του πειράματος, οι συμμετέχοντες μπορούσαν να αφαιρέσουν την απειλή τιμωρίας μεταφέροντας το βλέμμα τους σε μια από τις τέσσερεις γωνιακές περιοχές της οθόνης, με διαφορετικές πιθανότητες αφαίρεσης της απειλής στην κάθε μία. Αυτό που παρατηρήθηκε, είναι πως η σχετική συχνότητα οπτικής επαφής με κάθε μία από τις τέσσερεις γωνίες καθοριζόταν από τη συχνότητα τερματισμού της απειλής και την ταυτόχρονη μετάβαση στην ασφάλεια, που παρείχε η κάθε μία. Αποστρέφοντας δηλαδή το βλέμμα τους από το πλαίσιο της ενίσχυσης, τα πειραματικά υποκείμενα προσηλώθηκαν αξιόπιστα, αναστρέψιμα και ασυνείδητα (χωρίς διάκριση της συμπεριφοράς τους) πιο συχνά στα περιφερειακά ερεθίσματα που παρείχαν συχνότερα σηματοδοτημένες μεταβάσεις στην ασφάλεια, ακόμη κι αν έπρεπε να εκτεθούν σε αποτρεπτικά ερεθίσματα.