Προσωρινή και οριστική έννομη προστασία στις περιπτώσεις απόδοσης του ανηλίκου τέκνου και παρεμπόδισης του δικαιώματος επικοινωνίας με έμφαση στο πεδίο της αναγκαστικής εκτέλεσης κατά το άρθρο 950 ΚΠολΔ

Abstract

The study concerns the final and interim protection of the minor child, as realized through the procedure of compulsory enforcement under Article 950 of the Greek Code of Civil Procedure, regarding the obligation to return or deliver the child and to refrain from obstructing the right of communication. At the same time, reference is made to the analogies and deviations in relation to Articles 946 and 947 of the Code of Civil Procedure, which it follows in many respects.Like family law as a whole—and especially in the area concerning parental responsibility—compulsory enforcement in family disputes under Article 950 CCP is guided and shaped by the best interests of the child. The satisfaction of these interests is always set as the legislator’s ultimate objective, even where this is not achieved with complete success, as has been observed in several cases.This constitutes a chapter of compulsory enforcement that has undergone various stages, as can be inferred from the historical overview in the second chapter of the present study: starting without a specific provision, with the analogous application of rules on the delivery or return of a specific movable object, and culminating—due to its importance and particular characteristics—in the establishment of a specific provision. This development involved a shift from direct to indirect enforcement and, following a series of amendments, resulted in its current form. In the individual sections of the study, an interpretation of Article 950 CCP is undertaken (as a tool for the realization of law, both at the level of interim and final legal protection), viewed through the lens of the necessity to safeguard the best interests of the minor child.

Η μελέτη έχει ως αντικείμενο την οριστική και προσωρινή προστασία του ανήλικου τέκνου, όπως αυτή πραγματώνεται μέσα από τη διαδικασία αναγκαστικής εκτέλεσης του άρθρου 950 ΚΠολΔ για την υποχρέωση προς απόδοση ή παράδοση του τέκνου και για τη μη παρεμπόδιση της επικοινωνίας, με παράλληλη αναφορά στις αναλογίες και αποκλίσεις σε σχέση με τα άρθρα 946 και 947 ΚΠολΔ, τα οποία και σε πολλά σημεία ακολουθεί. Όπως το οικογενειακό δίκαιο στο σύνολό του, και κυρίως κατά το σκέλος που αφορά τη γονική μέριμνα, έτσι και η αναγκαστική εκτέλεση στις οικογενειακές διαφορές του άρθρου 950 ΚΠολΔ, διαπνέεται και καθορίζεται από το βέλτιστο συμφέρον του τέκνου, η ικανοποίηση του οποίου τίθεται πάντα ως αυτοσκοπός του νομοθέτη, ακόμη και όταν αυτό δεν εξυπηρετείται με απόλυτη επιτυχία, όπως σε αρκετές περιπτώσεις έχει διαπιστωθεί. Πρόκειται για ένα κεφάλαιο της αναγκαστικής εκτέλεσης που έχει διέλθει, όπως μπορεί να συναχθεί από την ιστορική αναδρομή στο δεύτερο κεφάλαιο της παρούσας μελέτης, από διάφορα στάδια, εκκινώντας χωρίς ειδική διάταξη, με αναλογική εφαρμογή των διατάξεων για την παράδοση ή απόδοση ορισμένου κινητού πράγματος και φθάνοντας, λόγω της σπουδαιότητας και των ιδιαιτεροτήτων που την χαρακτηρίζουν, στη θέσπιση ειδικής προς τούτο διάταξης, μεταπηδώντας από την άμεση στην έμμεση εκτέλεση, και λαμβάνοντας μετά από σειρά τροποποιήσεων τη σημερινή της μορφή. Στις κατ' ιδίαν ενότητες της μελέτης επιχειρείται η ερμηνεία του άρθρ. 950 ΚΠολΔ (ως εργαλείου πραγμάτωσης του δικαίου, τόσο στο επίπεδο της προσωρινής, όσο και της οριστικής έννομης προστασίας), υπό το πρίσμα της αναγκαιότητας κατοχύρωσης των βέλτιστων συμφερόντων του ανήλικου τέκνου