Επίδραση της νεφρικής συμπαθητικής απονεύρωσης στην μικροκυκλοφορία υπερτασικών ασθενών

Abstract

Objective: This study investigated the effect of renal sympathetic denervation (RDN) on the microcirculation of hypertensive patients. Methods: Forty-five patients with uncontrolled stage I and II arterial hypertension, with or without antihypertensive medication, were randomized in a 3:2 ratio into two groups: the renal denervation group (patients who underwent RDN) and the control group. All patients were followed for a period of 12 months, with scheduled visits at 3, 6, and 12 months after enrollment and/or RDN. Blood pressure measurements were performed using 24-hour ambulatory blood pressure monitoring (24h ABPM) and office blood pressure measurements (OBPm). A complete laboratory evaluation was conducted, and microcirculation was assessed by nailfold videocapillaroscopy, along with the calculation of microalbuminuria. The two groups did not differ statistically significantly with regard to age (52.1 ± 8.1 vs. 48.4 ± 8.9 years, respectively), demographic characteristics, renal function, comorbidities, or smoking status. Results: RDN contributed to a reduction in systolic blood pressure (SBP) values on 24h ABPM at 3 months (−11.9 ± 11.5 mmHg, p = 0.01) and in diastolic blood pressure (DBP) (−10.2 ± 11.6 mmHg, p = 0.01) at 3 months, as well as at one year (−20.4/−17.4 ± 9.9/11.7 mmHg, respectively). Office blood pressure measurements demonstrated a decrease in SBP and DBP at 3 months (−20.7 ± 11.3 mmHg, p = 0.002 and −12.6 ± 8.6 mmHg, p = 0.03, respectively) and at 12 months (−31.0 ± 10.2 mmHg, p = 0.015 and −19.5 ± 8.3 mmHg, p = 0.008, respectively). At 12 months after RDN, an increase in capillary density of 4.6 ± 6.1/mm² was observed in the RDN group compared with the control group (1.4 ± 8.8/mm²); however, this difference was not statistically significant (p = 0.150). Regarding the albumin-to-creatinine ratio (ACR), no statistically significant difference was observed in the change in ACR between the two groups from baseline to the end of the first year (−2.7 ± 13.8 vs. 0.46 ± 5.2 mg/g, p = 0.365). Nevertheless, a reduction in ACR values was recorded in the renal denervation group one year after the intervention, whereas a slight increase was observed in the control group. No adverse events related to the RDN procedure were recorded in the study. Conclusion: RDN did not lead to a statistically significant increase in capillary density nor to a statistically significant reduction in microalbuminuria. However, a trend toward improvement in microcirculation after RDN was observed. In line with findings from other studies, RDN contributed to a reduction in blood pressure levels.

Σκοπός: Σε αυτή τη μελέτη διερευνήθηκε η επίδραση της νεφρικής συμπαθητικής απονεύρωσης (RDN) στην μικροκυκλοφορία υπερτασικών ασθενών. Μέθοδοι: 45 ασθενείς με μη ελεγχόμενη αρτηριακή υπέρταση σταδίου Ι και ΙΙ, με ή χωρίς φαρμακευτική αγωγή τυχαιοποιήθηκαν με αναλογία 3:2 σε δύο ομάδες, την ομάδα νεφρικής απονεύρωσης (όπου οι ασθενείς υποβλήθηκαν σε RDN) και την ομάδα ελέγχου. Όλοι οι ασθενείς παρακολουθήθηκαν για διάστημα 12 μηνών με προγραμματισμένες επισκέψεις τον 3ο, 6ο και 12ο μήνα μετά από την ένταξή τους ή/και την RDN. Πραγματοποιήθηκαν μετρήσεις της αρτηριακής πίεσης με 24h ABPM και ΟBPm, πλήρης εργαστηριακός έλεγχος και μέτρηση της μικροκυκλοφορίας μέσω τηλετρηχοειδοσκόπησης και υπολογισμό της μικροαλβουμινουρίας . Οι ομάδες δεν είχαν μεταξύ τους στατιστικά σημαντικές διαφορές ως προς την ηλικία (52,1±8,1 και 48,4±8,9 έτη αντίστοιχα), τα δημογραφικά στοιχεία, τη νεφρική λειτουργεία, τις συννοσηρότητες και το κάπνισμα. Αποτελέσματα: Η RDN συνέβαλε στη μείωση των τιμών της ΣΑΠ κατά την 24h ABPM στους 3μήνες (-11,9±11,5mmHg, p=0.01), της ΔΑΠ(-10,2 ±11,6mmHg, p=0.01) στους 3 μήνες και στο ένα έτος(-20,4/ -17.4± 9,9/11,7 mmHg αντίστοιχα). Στις μετρήσεις στο ιατρείο καταγράφηκε πτώση της ΣΑΠ και ΔΑΠ στους 3μήνες (-20,7±11,3mmHg, p=0.002 και 12.6±8,6mmHg, p=0.03 αντίστοιχα) και 12μήνες (-31,0±10,2mmHg, p=0.015 και 19.5±8.3mmHg, p=0.008 αντίστοιχα). Στους 12 μήνες μετά τη RDN σημειώθηκε αύξηση της τριχοειδικής πυκνότητας κατά 4,6±6.1/mm2 στην ομάδα RDN σε σχέση με την ομάδα ελέγχου (1,4±8,8/mm2) η οποία δεν ήταν στατιστικά σημαντική (p: 0,150). Ως προς τον λόγο αλβουμίνης προς κρεατινίνη (ACR) δεν παρατηρήθηκε στατιστικά σημαντική διαφορά στην μεταβολή του ACR μεταξύ των δύο ομάδων από την αρχική τιμή στο τέλος του πρώτου έτους (−2,7±13,8 έναντι 0,46±5,2 mg/g, p=0,365), παρόλα αυτά καταγράφηκε μείωση των τιμών στην ομάδα της νεφρικής απονεύρωσης 1 χρόνο μετά, ενώ στην ομάδα ελέγχου μια μικρή αύξηση των τιμών. Στην μελέτη δεν καταγράφηκαν ανεπιθύμητα συμβάματα μετά την επέμβαση RDN. Συμπέρασμα: Η RDN δεν οδήγησε σε μία στατιστικά σημαντική αύξηση της τριχοειδικής πυκνότητας, ούτε σε στατιστικά σημαντική μείωση της μικροαλβουμινουρίας. Παρόλα αυτά διαφαίνεται μία τάση βελτίωσης της μικροκυκλοφορίας μετά την RDN. Η RDN συνέβαλε όπως έχουν καταδείξει και άλλες μελέτες στη μείωση των τιμών της ΑΠ.