The impact of weight loss programmes on disordered eating

Abstract

The prevalence of obesity is increasing globally. Significant weight loss is an effective strategy to manage the condition, as well as manage conditions associated with obesity, like type 2 diabetes (T2D). However, alongside the prevalence of obesity and T2D, the prevalence of eating disorders is equally increasing globally. Eating disorders can be devastating for people who experience them, and they often co-exist with overweight/obesity and T2D, therefore offering weight loss treatments to this population could be considered risky. In 2020, NHS England announced the roll-out of the NHS Path to Remission programme for people living with overweight/obesity and T2D, which offered total diet replacement (TDR) targeted at significant weight loss and diabetes remission. Concerns on the impact of the programme on disordered eating emerged. The research in this thesis aimed to investigate the impact of weight loss programmes, including TDR, on disordered eating. A systematic review and meta-analysis was conducted to explore the impact of weight loss programmes, either alone or paired with psychological support intervention or pharmacotherapy on disordered eating scores, regardless of baseline disordered eating status. Weight loss programmes were associated with a consistent reduction in disordered eating in the end of the intervention and at a further follow-up. In sub-group analyses, disordered eating scores reduced more in people with an eating disorder at baseline compared with people without high scores, and there was no evidence the association depended upon intervention type. The review only identified two studies using more rigid interventions like low-energy diet replacement, where the risks were hypothesised to be greater. As a result, a non-inferiority randomised controlled trial was designed and conducted, investigating the impact of a TDR programme on disordered eating scores in people living with overweight/obesity, T2D and disordered eating at baseline. Disordered eating and its impairment reduced significantly in the intervention arm compared to the control group, and so did depressive symptoms and diabetes distress. No participant was judged to be at high suspicion for having developed a new eating disorder. Recordings of the dietetic sessions were also analysed qualitatively, to identify similarities and differences in experiences of people participating in a TDR programme according to their disordered eating score trajectories. Participants with worsening disordered eating scores or of variable pattern of change throughout the trial reported eating usually in response to emotions and boredom, and experiencing significant hunger during the TDR phase, as well as a non-supporting environment. This often resulted in non-adherence and unsuccessful attempts to return to the programme. Participants who experienced stable or reducing disordered eating scores throughout the trial also experienced hunger but were often able to manage it and continue the programme. Combining qualitative and quantitative data from this research, it was concluded that weight loss programmes including TDR, are associated with reductions in disordered eating scores in the short term; longer term impact could be explored in future research.

O επιπολασμός της παχυσαρκίας αυξάνεται παγκοσμίως. Η οργανωμένη μέσω προγραμμάτων απώλεια βάρους αποτελεί αποτελεσματική στρατηγική για τη διαχείριση της παχυσαρκίας, καθώς και για τη διαχείριση παθήσεων που σχετίζονται με αυτήν, όπως ο σακχαρώδης διαβήτης τύπου 2 (ΣΔτ2). Ωστόσο, παράλληλα με την αύξηση των ποσοστών της παχυσαρκίας και του ΣΔτ2, ανάλογα αυξάνεται ο επιπολασμός των διατροφικών διαταραχών παγκοσμίως. Οι διατροφικές διαταραχές είναι σοβαρές ψυχιατρικές παθήσεις με μεγάλο αντίκτυπο για τα άτομα που τις βιώνουν, ενώ πολλές φορές συνυπάρχουν με υπερβαρότητα/παχυσαρκία και τον ΣΔτ2· συνεπώς, η παροχή παρεμβάσεων απώλειας βάρους σε αυτόν τον πληθυσμό θα μπορούσε να θεωρηθεί δυνητικά επικίνδυνη. Το 2020, το Εθνικό Σύστημα Υγείας της Αγγλίας (NHS England) ανακοίνωσε την εφαρμογή του προγράμματος «NHS Path to Remission» για άτομα που ζουν με υπερβάλλον βάρος/παχυσαρκία και ΣΔτ2, το οποίο προσέφερε ολική υποκατάσταση δίαιτας (Total Diet Replacement, TDR) με στόχο τη σημαντική απώλεια βάρους και την ύφεση ΣΔτ2. Παράλληλα, αναδύθηκαν ανησυχίες σχετικά με τον αντίκτυπο του προγράμματος στη διαταραγμένη διατροφική συμπεριφορά στο δημόσιο διάλογο. Η έρευνα της παρούσας διατριβής είχε ως στόχο τη διερεύνηση του αντίκτυπου των προγραμμάτων απώλειας βάρους, συμπεριλαμβανομένης της TDR, στη διαταραγμένη διατροφική συμπεριφορά. Αρχικά, πραγματοποιήθηκε συστηματική ανασκόπηση και μετα-ανάλυση με σκοπό την εξέταση της επίδρασης προγραμμάτων απώλειας βάρους, είτε ως αυτόνομων παρεμβάσεων είτε σε συνδυασμό με ψυχολογική υποστήριξη ή φαρμακοθεραπεία, στις βαθμολογίες αξιολόγησης της διαταραγμένης διατροφικής συμπεριφοράς, ανεξαρτήτως της κατάστασης των συμμετεχόντων κατά την έναρξη (διάγνωση ή μη διατροφικής διαταραχής). Διαπιστώθηκε ότι τα προγράμματα απώλειας βάρους συσχετίζονταν με σταθερή μείωση της διαταραγμένης διατροφικής συμπεριφοράς (επομένως βελτίωση) τόσο στο τέλος της παρέμβασης όσο και σε μεταγενέστερη παρακολούθηση. Στις αναλύσεις υπο-ομάδων, οι βαθμολογίες διαταραγμένης διατροφικής συμπεριφοράς μειώθηκαν σε μεγαλύτερο βαθμό σε άτομα με διάγνωση/υποψία παρουσίας διατροφικής διαταραχής κατά την έναρξη, σε σύγκριση με άτομα χωρίς υψηλές αρχικές βαθμολογίες, ενώ δεν προέκυψαν ενδείξεις ότι η συσχέτιση εξαρτιόταν από τον τύπο της παρέμβασης. Η ανασκόπηση εντόπισε μόνο δύο μελέτες που χρησιμοποιούσαν πιο αυστηρές παρεμβάσεις, όπως δίαιτες αντικατάστασης χαμηλής ενεργειακής πρόσληψης, στις οποίες υποτέθηκε ότι οι κίνδυνοι ενδέχεται να είναι αυξημένοι. Ως εκ τούτου, σχεδιάστηκε και υλοποιήθηκε μια τυχαιοποιημένη ελεγχόμενη δοκιμή μη κατωτερότητας, με σκοπό τη διερεύνηση του αντίκτυπου ενός προγράμματος TDR στις βαθμολογίες διαταραγμένης διατροφικής συμπεριφοράς σε άτομα που ζουν με υπερβαρότητα/παχυσαρκία, ΣΔτ2 και διαταραγμένη διατροφική συμπεριφορά κατά την έναρξη. Η διαταραγμένη διατροφική συμπεριφορά και η σχετική λειτουργική της επιβάρυνση μειώθηκαν σημαντικά στην ομάδα παρέμβασης σε σύγκριση με την ομάδα ελέγχου. Παράλληλα, παρατηρήθηκαν μειώσεις στα συμπτώματα κατάθλιψης και στη συναισθηματική επιβάρυνση που σχετίζεται με τον διαβήτη. Κανένας συμμετέχων δεν κρίθηκε να παρουσιάζει υψηλή υποψία ανάπτυξης νέας διατροφικής διαταραχής. Επιπλέον, πραγματοποιήθηκε ποιοτική ανάλυση των ηχογραφημένων συνεδριών της διαιτολογικής υποστήριξης του προγράμματος, με στόχο τον εντοπισμό ομοιοτήτων και διαφορών στις εμπειρίες των συμμετεχόντων στο πρόγραμμα, ανάλογα με τις τροχιές μεταβολής των βαθμολογιών διαταραγμένης διατροφικής συμπεριφοράς. Οι συμμετέχοντες με επιδείνωση των βαθμολογιών ή με μεταβλητό μοτίβο αλλαγών κατά τη διάρκεια της δοκιμής ανέφεραν ότι συχνά κατανάλωναν φαγητό ως απόκριση σε συναισθήματα και πλήξη, ότι βίωναν έντονη πείνα κατά τη φάση της TDR που δεν διαχειρίζονταν τελικά αποτελεσματικά, καθώς και ότι βίωναν ότι το περιβάλλον τους δεν ήταν υποστηρικτικό. Οι παράγοντες αυτοί συχνά οδηγούσαν σε μη συμμόρφωση και σε ανεπιτυχείς προσπάθειες επανένταξης στο πρόγραμμα. Αντίθετα, οι συμμετέχοντες που παρουσίασαν σταθερές ή μειούμενες βαθμολογίες δήλωναν ότι βίωναν πείνα κατά τη διάρκεια της δοκιμής, αλλά συχνά ήταν σε θέση να τη διαχειριστούν και να συνεχίσουν τη συμμετοχή τους στο πρόγραμμα. Συνδυάζοντας τα ποσοτικά και ποιοτικά δεδομένα της παρούσας έρευνας, προέκυψε το συμπέρασμα ότι τα προγράμματα απώλειας βάρους, συμπεριλαμβανομένης της TDR, συσχετίζονται με μειώσεις στη διαταραγμένη διατροφική συμπεριφορά βραχυπρόθεσμα. Ο μακροπρόθεσμος αντίκτυπος των παρεμβάσεων απώλειας βάρους αυτών χρήζει περαιτέρω διερεύνησης σε μελλοντικές μελέτες.