Η μελέτη Bcl-2 σε πρωτοπαθές διηθητικό καρκίνωμα μαστού και η συσχέτισή του με τους κλασικούς μορφολογικούς και ανοσοφαινοτυπικούς προγνωστικούς και προβλεπτικούς δείκτες

Abstract

Introduction: Breast carcinoma is among the three most common types of cancer worldwide, including lung cancer and colon cancer. The Bcl-2 oncogene is involved in a number of malignant neoplasms, including, leukemia and lymphoma, through the regulation of the cell apoptosis process. Purpose: The main purpose of the present study is to investigate the association of Bcl-2 with prognostically important clinicopathological features, as well as with other molecular parameters of significant predictive and prognostic value for diseases and more specifically with the ER and PR receptors, along with HER-2 and Ki-67 (MIB-1) in the Greek population. Method: 100 cases of surgically removed primary breast carcinomas were collected in the pathology laboratory of Metaxa Cancer Hospital. The cases involved women who underwent mastectomy in a series of cases from November 2022 to July 2023. The surgical breast preparations obtained in the laboratory were stabilized in 10% neutral formalin and their preparation was followed according to international guidelines. Subsequently, an immunohistochemical evaluation of the 100 cases was performed with the biomarkers Bcl-2, ER and PR, HER-2 and Ki-67 and the association of Bcl-2 with clinicopathological characteristics such as tumor pT stage, lymph node pN stage, degree of histological differentiation and histological types was statistically investigated. Results: A total of 100 cases of breast cancer were studied and the immunohistochemical expression of Bcl-2 was associated with the ER-PR, HER2 and Ki67 receptors, as well as with the clinicopathological characteristics: the pT stage of the tumor, the degree of histological differentiation, the pN stage of the lymph nodes and the histological types. The associations were performed with the Fisher’s exact test or ordinal regression and odds ratio statistic test where necessary. The presence of the Bcl2 oncogene was found with a score of 3+ in 65% of the cases, negative expression in 19%, score 2+ in 12% and score 1+ in the remaining 4%. The Bcl-2 oncogene was positively and highly associated with the ER estrogen receptors (Phi=0.760, p=<0.0001). The findings of the association of the oncogene Bcl-2 with the progesterone receptors PR were similar: a positive association was found between the two specific biomarkers (Phi=0.626, p=<0.0001). While, a negative association of Bcl-2 with HER-2 was recorded (Phi=-0.350, p=<0.0001). The most frequent degree of differentiation was Grade II (62%), followed by Grade III (24%) and Grade I (14%). A statistically significant inverse association was detected between Bcl-2 expression and the degree of histological differentiation (Phi=-0.850, p=< 0.0001). Finally, Bcl-2 expression was also inversely associated with the pN stage of the lymph nodes (p=0.001). Conclusion: Considering the association of Bcl-2 expression with the expression of genes that are related to therapy prediction (ER and PR) it remains to be ascertained whether Bcl-2 could be used as a potential predictive marker. Moreover, the negative association of Bcl-2 with Ki67 and HER2 should be furthermore investigated for its association with disease outcome and response to targeted therapy. Meanwhile, the observed association of immunohistochemical Bcl-2 expression with clinicopathological characteristics which are known prognositc indicators for breast cancer (grade and pN stage) provides confirmatory evidence to the potential important prognostic value of this marker in breast cancer. Overall, this study suggests that Bcl-2 should be further tested for its incorporation into a multivariate prediction model for breast cancer therapy. In addition, more investigations are required into targeted anti-Bcl-2 therapy may be used to modify responses to current breast cancer therapy, in order to reduce resistance.

Εισαγωγή: Ο καρκίνος του μαστού συγκαταλέγεται στους τρεις πιο συνηθισμένους τύπους καρκίνου παγκοσμίως, συμπεριλαμβανομένου του καρκίνου του πνεύμονα και του καρκίνου του παχέος εντέρου. Το ογκογονίδιο Bcl-2 εμπλέκεται σε μία σειρά κακοήθων νεοπλασμάτων, ανάμεσα στα οποία περιλαμβάνεται η λευχαιμία αλλά και το λέμφωμα, μέσω της ρύθμισης της διαδικασίας της κυτταρικής απόπτωσης. Σκοπός: Η παρούσα μελέτη διερεύνησε τη συσχέτιση της έκφρασης του Bcl-2 με προγνωστικά σημαντικά κλινικοπαθολογικά χαρακτηριστικά, καθώς και με άλλες μοριακές παραμέτρους σημαντικής προβλεπτικής και προγνωστικής αξίας στον καρκίνο του μαστού και πιο συγκεκριμένα με τους υποδοχείς ER και PR, μαζί με τους HER-2 και Ki-67 (MIB-1) στον ελληνικό πληθυσμό. Μεθοδολογία: Στο παθολογοανατομικό εργαστήριο του Αντικαρκινικού Νοσοκομείου Μεταξά συλλέχθηκαν 100 περιστατικά χειρουργικά αφαιρεμένων πρωτοπαθών καρκινωμάτων μαστού. Τα περιστατικά αφορούσαν γυναίκες που υπεβλήθησαν σε μαστεκτομή κατά σειρά περιστατικών από το Νοέμβριο του 2022 έως τον Ιούλιο του 2023. Τα χειρουργικά παρασκεύασμα μαστού που παραλήφθηκαν στο εργαστήριο μονιμοποιήθηκαν σε 10% ουδέτερη φορμόλη και ακολουθήθηκε η παρασκευαστική επεξεργασία τους σύμφωνα με τις διεθνείς οδηγίες. Στη συνέχεια, πραγματοποιήθηκε ανοσοϊστοχημική αξιολόγηση των 100 περιστατικών με τους βιοδείκτες Bcl-2, ER και PR, HER-2 και Ki-67 και διερευνήθηκε στατιστικά η συσχέτιση του Bcl-2 με τα κλινικοπαθολογικά χαρακτηριστικά όπως το στάδιο pT του όγκου, το στάδιο pN των λεμφαδένων, τον βαθμό ιστολογικής διαφοροποίησης και τους ιστολογικούς τύπους. Αποτελέσματα: Συνολικά μελετήθηκαν 100 περιπτώσεις καρκίνου του μαστού και συσχετίστηκε η ανοσοϊστοχημική έκφραση του Bcl-2 με τους υποδοχείς ER-PR, HER2 και Ki67, καθώς και με τα κλινικοπαθολογικά χαρακτηριστικά: το στάδιο pT του όγκου, τον βαθμό κυτταρικής διαφοροποίησης, το στάδιο pN των λεμφαδένων και τους ιστολογικούς τύπους. Οι συσχετίσεις πραγματοποιήθηκαν με τις στατιστικές δοκιμές Fisher’s exact test ή ordinal regression και odds ratio statistic test όπου ήταν απαραίτητο. Η παρουσία του ογκογονιδίου Bcl2 βρέθηκε με score 3+ στο 65% των περιπτώσεων, αρνητική έκφραση στο 19%, score 2+ στο 12% και score 1+ στο υπόλοιπο 4%. Το ογκογονίδιο Bcl-2 συσχετίστηκε θετικά και σε υψηλό βαθμό με τους υποδοχείς ER οιστρογόνων (Phi=0.760, p=<0.0001). Τα ευρήματα της συσχέτισης του ογκογονιδίου Bcl-2 με τους υποδοχείς προγεστερόνης PR ήταν παρόμοια: βρέθηκε θετική συσχέτιση μεταξύ των δύο συγκεκριμένων βιοδεικτών (Phi=0.626, p=<0.0001). Ενώ, καταγράφηκε αρνητική συσχέτιση του Bcl-2 με το HER-2 (Phi=-0.350, p=<0.0001). Ο πιο συχνός βαθμός διαφοροποίησης ήταν ο Grade II (62%), ακολουθεί ο Grade III (24%) και ο Grade I (14%). Ανιχνεύτηκε στατιστικά σημαντική αντίστροφη συσχέτιση μεταξύ της έκφρασης Bcl-2 και του βαθμού ιστολογικής διαφοροποίησης (Phi=-0.850, p=< 0.0001). Τέλος, η έκφραση Bcl-2 πρωτεΐνη συσχετίστηκε επίσης αντίστροφα με το στάδιο pN των λεμφαδένων (p=0.001). Συμπέρασμα: Λαμβάνοντας υπόψη τη συσχέτιση της έκφρασης Bcl-2 με την έκφραση γονιδίων που σχετίζονται με την πρόβλεψη θεραπείας (ER και PR), μένει να διαπιστωθεί εάν το Bcl-2 θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί ως πιθανός προβλεπτικός δείκτης. Επιπλέον, η αρνητική συσχέτιση του Bcl-2 με το Ki67 και το HER2 θα πρέπει να διερευνηθεί περαιτέρω για τη συσχέτισή του με την έκβαση της νόσου και την ανταπόκριση στη στοχευμένη θεραπεία. Ενώ, η παρατηρούμενη συσχέτιση της ανοσοϊστοχημικής έκφρασης Bcl-2 με τα κλινικοπαθολογικά χαρακτηριστικά που είναι γνωστοί προγνωστικοί δείκτες για τον καρκίνο του μαστού (βαθμός και στάδιο pN) παρέχει επιβεβαιωτικά στοιχεία για τη δυνητικά σημαντική προγνωστική αξία αυτού του δείκτη στον καρκίνο του μαστού. Συνολικά, αυτή η μελέτη υποδηλώνει ότι το Bcl-2 θα πρέπει να ελεγχθεί περαιτέρω για την ενσωμάτωσή του σε ένα πολυπαραμετρικό μοντέλο πρόβλεψης για τη θεραπεία του καρκίνου του μαστού. Επιπλέον, απαιτούνται περισσότερες έρευνες σχετικά με τη στοχευμένη θεραπεία κατά του Bcl-2 που μπορεί να χρησιμοποιηθεί για την τροποποίηση των αποκρίσεων στην τρέχουσα θεραπεία του καρκίνου του μαστού, προκειμένου να μειωθεί η αντίσταση.