Η αλλοτρίωση στη νεότητα μέσω των video games και η ορθόδοξη θεολογική υπέρβαση: ψηφιακή αλλοτρίωση και "Ορθόδοξη" επικοινωνία

Abstract

This dissertation investigates the reconfiguration of human identity and communication in the 21st century, within the context of digital culture and the Fourth Industrial Revolution, focusing on adolescence as a primary digital-native environment for Generations Z and A. The main objective is the integration of virtuality and video games into an Orthodox theological interpretive framework, emphasizing discernment and transformation rather than rejection, grounded in the theology of the image, Incarnation, creation, and eschatology. Through interdisciplinary hermeneutic synthesis (Theology, Pedagogy, Psychology, Game Studies), play is analyzed as a contemporary experiential myth addressing digital alienation, while avatars and immersive narratives are examined as identity-forming mechanisms. Ethical games are highlighted as potential tools for moral education and virtue cultivation, alongside risks of addiction and depersonalization under surveillance capitalism. The study argues that virtual worlds may emerge as new Loci Theologici, enabling meaningful theological dialogue and contemporary cultural witness.

Η διατριβή εξετάζει τη μεταμόρφωση της ανθρώπινης ταυτότητας και επικοινωνίας στον 21ο αιώνα, στο πλαίσιο του ψηφιακού πολιτισμού και της Τέταρτης Βιομηχανικής Επανάστασης, με εστίαση στην εφηβεία. Κύριος στόχος είναι η ορθόδοξη θεολογική ένταξη της εικονικότητας και των βιντεοπαιχνιδιών, όχι μέσω απόρριψης, αλλά διάκρισης και μεταμόρφωσης της τεχνολογικής εμπειρίας, υπό το πρίσμα της θεολογίας της εικόνας, της Σάρκωσης και των εσχάτων. Με διεπιστημονική ερμηνευτική σύνθεση (Θεολογία, Παιδαγωγική, Ψυχολογία, Game Studies), αναλύεται το παιχνίδι ως ανθρωπολογικός μύθος υπέρβασης της ψηφιακής αλλοτρίωσης και τα avatars ως μηχανισμούς ταυτότητας. Τα παιχνίδια ηθικού σχεδιασμού αναδεικνύονται σε μέσα καλλιέργειας αρετών και ηθικής κρίσης, ενώ επισημαίνονται κίνδυνοι εθισμού και αποπροσωποποίησης στο καπιταλισμό της επιτήρησης. Υποστηρίζεται ότι οι εικονικοί κόσμοι μπορούν να λειτουργήσουν ως νέοι Loci Theologici, χώροι θεολογικού διαλόγου και σύγχρονης πολιτισμικής μαρτυρίας.