Ο αρχιτεκτονικός περίπατος ως εργαλείο τουριστικών αφηγήσεων στην πόλη

Abstract

The thesis is scoped to introduce walking as a sustainable somatic way of experiencing thetouristic urban environment. Re-reading the city and re-using it in terms of a narrative,kinesthetic experience, transforms the subject form passive observer to active participant. More specifically, the dissertation examines the subject above in the following two assumptions according to the urban environment: Rephrasing Le Corbusier’s term the urban field is considered an open, permeable and actionspace, including interior spaces as well as private ones, and simultaneously, as touristic, it is approached as an unknown field that is to be further explored. The hypothesis of the dissertation asserts that urban space through the embodied and experiential inhabitation is being transformed from a geometric space into an anthropologic alone. Walking as an embodied practice suggests a new sensual way to inhabit the urban environment, creating an anthropological cartography of tourism. It is organized in three parts-chapters: In the first part the subject “homo viator” is being introduced, as a contemporary Flâneur. The subject is set in action experiencing the environment with all his senses, recalling his memories and adopting finally a cognitive somatic practice. In the second chapter, the research focus on the object, the urban environment, while the city’s morphological elements and schemes are being reinvented and reexamined in terms of the walking movement patterns. The research data and results are registered by mapping and diagrammatic forms and symbols. Finally, in the third chapter the subject is placed in the object and the body centered experienceis integrated into the space, creating a narrative interweaving network of activities. The routeas methodological tool, describing the footprints of the walk, is replaced by the invented and narrative potentiality of the embodied experience.

Η διατριβή πραγματεύεται τη σχέση του περιπάτου και κατ’ επέκταση του περιπατητή με τον αστικό χώρο. Ο περίπατος ως σωματική πρακτική οικειοποίησης του περιβάλλοντος αποκαθιστά τη σχέση του ανθρώπινου σώματος και των αισθήσεών του με το γύρω χώρο, ενώ ταυτόχρονα η βιωματική αυτή εμπειρία κατοίκησης επαναφέρει στο προσκήνιο τις φιλοσοφικές θεωρίες του εμπειρισμού του Merleau Ponty καθώς και της ανατροπής του πλατωνικού ιδεατού αντικειμενικού κόσμου από τον Αριστοτέλη. Πιο συγκεκριμένα ως αντικείμενο της διδακτορικής διατριβής ορίζεται ο αρχιτεκτονικός τουριστικός περίπατος, ο περίπατος ταυτόχρονα ως σωματική πρακτική, ως τουριστικό εργαλείο και ως χωροχρονική πράξη κατοίκησης αποτελεί το ερευνητικό πυρήνα. Γύρω από αυτόν αναπτύσσονται όλες οι υπόλοιπες έννοιες, όπως ο τουρισμός, η πόλη, το αρχιτεκτονικό και αστικό περιβάλλον. Πιο συγκεκριμένα, η διατριβή επικεντρώνεται αφενός στην έννοια του αρχιτεκτονικού περιπάτου, επαναδιατυπώνοντας τον όρο του Le Corbusier, ορίζοντας ένα πεδίο έρευνας ανοιχτό και συνεχές ως προς τα αστικά αρχιτεκτονικά σημεία ενδιαφέροντος και αφετέρου στο τουριστικό αστικό περιβάλλον, το οποίο προσεγγίζεται ως το άγνωστο πεδίο, που κανείς καλείται να ανακαλύψει μέσω της δράσης του περιπάτου. Η υπόθεση εργασίας της διατριβής εστιάζει στο μετασχηματισμό του αστικού χώρου μέσω του περιπάτου και κατ’ επέκταση της βιωματικής κατοίκησης από γεωμετρικό σε ανθρωπολογικό. Αυτό σημαίνει ότι η πόλη περιγράφεται με νέους όρους, μέσα από την καταγραφή της σωματικής εμπειρίας και της προσωπικής ερμηνείας του ταξιδιώτη-περιηγητή φτιάχνοντας έναν νέο τουριστικό ανθρωπολογικό χάρτη που την περιγράφει και τη χαρακτηρίζει. Ο αστικός χώρος αποκτά έναν ιδιαίτερο χαρακτήρα αφού πλέον μπορεί και αναδεικνύεται από τον τρόπο που οι επιμέρους χώροι του βιώνονται και ερμηνεύονται από τον εν κινήσει περίεργο δράστη, τον περιπατητή- περιηγητή, πρωταγωνιστή αυτής της δράσης.